Peuterpuberteit meets poop.

Angel in disguise

 

Werkweek, ochtend. We staan op.

"Neen, mama! Papa oppetaan bedje doen epje lekker slaapt!"

Licht teleurgesteld loop ik weg van Jaspers warme bedje en doe alvast het rolluik naar boven en de nachtlampjes uit.

"Waaaaaaahhh"

Crisis 1. Aandoenlijk gehuil en boos gebrul.

Rolluiken weer dicht en lichtjes aan dan maar.

Papa doen, zelf doen, ik beslis...Whatever, ik ben juist op.

 

Net beneden, tijd voor flesjes paashaas.

Bij andere gezinnen heet dat gewoon Nesquick, maar wij mogen dat hier niet vrij kiezen.

Ik wacht uiteraard met melk uitschenken, want gisteren ben ik helemaal mogen/moeten herbeginnen.

'Jasper kom je helpen?'

"Neen! Mama maken! Mama flesje maken!"

Allez vooruit, groen licht. Sancta simplicitas, ik giet en strooi en schud en serveer.

"Waaaahhhhh! Ikke paashaas indoen! Neeeh, neeh, neeeeeeehh!"

Crisis 4, ik sla er saaiheidshalve enkele over. You know.

'Ja maar makker, zo gaan we niet door de dag geraken he zeg. De fles is nu klaar en je gaat ze opdrinken ook! Morgen mag jij.'

Na nog wat decibels en gemekker geeft hij forfait en drinkt toch de verwerpelijke fles.

 

De kleertjes zijn inmiddels aan, de maag vraag een boterham.

Oh no, boterham.

Ingewikkeld, mijn beste! Je hebt er geen gedacht van.

De ene dag mag ik de boterham uit de zak halen, de andere niet. Soms mag ik de choco uit de kast pakken, soms absoluut niet! Soms moet ik een afgewerkte boterham zelf opeten omdat er alleen zelfgesmeerde boterhammen worden verorberd die dag. En soms, soms mag ik alles. Uithalen, opendraaien, smeren, bordje pakken,... le tout. Maar o wee als ik dan zelf reeds de boterham in twee sneed.

Drama, crise der crisen.

"Uh, mammaaaah. Neeen. Ikke brootramme tukje snijde! Ikke doen, ikke doen!"

Op de grond vallen, hoofd bonken tegen de keukenkast, lamenteren. Ernstige acute depressie, i kid you not.

Het soort waardvan het kind echt even niet meer weet hoe het verder moet met zijn leven.

 

 

Mochten de regels van het ikke-doen spel nu eens consequent zijn, hoe praktisch ware dat?

Utopie.

Ik plooi en buig en zucht, of ik hou het been stijf en hou vol.

Hangt ervan af hoeveel geduld ik nog in me heb.

Ego ontwikkelen, I know.

Normale en gezonde fase.

Iets minder gezond voor moeders en vaders zenuwen, maar bon.

Ik zaag niet he, ik vertel. De echte puberteit zal dit ongetwijfeld doen verbleken.

En op een goede dag ben ik ook best trots op al dat zelf willen.

Maar soms steekt het gewoon ferm tegen. Ferm.

 

Bijna middernacht, werkweek. Even hoedjes testen.

 

Of soms is het lachwekkend. Hier-kan-ik-niet-boos-om-zijn-lachwekkend.

Enter poop in dit verhaal!

'Finally, nog eens wat kak!' denken de meest trouwe lezers nu ongetwijfeld.

Here goes:

Jasper gaf zijn tutje op twee weken geleden en weet sindsdien niet meer hoe zichzelf te troosten in bed.

Hij mist daar iets, al weet hij zelf niet meer wat.

Bedtijd-onrust die veel uren verspilt.

 

De nachtbraker. Tussen 19u30 en 22u30 viert hij feest.

 

Op één van die avonden, de babyfoon gaf stil, bleek Jasper een drolletje te moeten leggen.

"Ikke zelf doen!" Moet het hoofd gedacht hebben en hij trok naar de pot.

Hoewel zo een wc nog veel te hoog is voor hem, slaagde hij erin. Drol half in de pot en bij het van de bril klauteren ook half tegen de rand.

"Isse vuil. Ikke proper maken!" Moet het hoofd andermaal vindingrijk gedacht hebben.

En hij kneep een volledige fles exotische douchegel uit op een handdoek.

(Bodysol, je weet wel, met die ophanghaak. Zo handig dat de kindjes het zelf kunnen! Kuch. )

Een handdoek dus, 200 ml zeep, vuile poep en vuile bril.

De rest moet je zelf maar verzinnen.

De zoete geur van bloemenzeep, van proper en schoon en vers, daar onderaan de trap was misleidender dan ooit.

Met het risico te verdrinken in bruingekleurde zeepbellen, gooide ik de boel integraal in de wasmachine.

Het is 2015, leve technologie. Dit was ik niet met de hand uit.

Alles liep goed.

 

Het kind.

Hij richt ravages aan, overal waar hij gaat.

Maar eigenlijk is hij behulpzaam, zelfstandig, leergierig en enthousiast.

Wie kan hem dat verwijten?

 

 

Not me.

 

Must go. Er tiert een kind, al efkes.

Rara wie!

 

 

 

When shit hits the can.

The can. Not fan.

 

 
Let's talk code.
 
Je weet of je weet niet, hier wonen twee zoontjes.
Je weet of je weet niet, één van die twee heeft een probleem met 'het plaatsken'.
Hij gaat niet graag, stelt het uit, waardoor het moeilijk wordt en zo voedt het probleem zichzelf.
If you see what I mean.
Je weet of je weet niet, ik tracht een educatief verantwoorde moeder te zijn dus ik behandel dat probleem doordacht. We hebben een periode wild applaudisseren bij elke geslaagde poging geprobeerd, we hebben een poos van niks gebaard...het is per slot van rekening de normaalste zaak ter wereld.
Heen en weer ging dat zo, positive reinforcement versus de boel ontkrachten.
Zonder veel succes, might I add.
Extra vezeltjes hebben uiteindelijk de eerste aanzet tot verbetering gegeven.
Eerst fysiek minder moeilijk, dan psychologisch minder moeilijk en nu beginnen we stilletjesaan successen te boeken.
 
Het gaat eens mis, het gaat eens goed.
Al wordt er nog veel opgespaard voor later...not good.
 
Twee dagen geleden boekten we onverwachts een groot succes!
Het kind waarvan sprake is een hoop zelfstandiger dan ik hem zou aangegeven hebben.
Let me explain...
 
Soms, als de avond gevallen is en de varkjes pitten, ga ik eventjes koppetje ruiken.
Moedergemis.
Het was mij opgevallen dat onder- en bovenstuk van één der oogappels niet matchten.
Dat stak ik op Matijs, onbewust. Vaders...
Maar toen we een paar uur later zelf gingen slapen trof ik in de badkamer boven een wel erg vreemd tafereel aan:
Besmeurde kinderbril, besmeurde pot, drijvende duikboot van formaat, een broek vol vegen op de grond en wc-papier everywhere. Everywhere!
Nader onderzoek toonde ook een kleerkast waarvan alle lades en deurtjes open stonden.
Nu moet je weten...ik had de kleerkast net herschikt en de kinderen haalden nooit eerder zelf een kledingstuk uit hun kast!
Dus 's ochtends onderwierp ik de kleine aap aan een klein interview.
Oogdraaiend om mijn absurde vragen bevestigde hij:
 
Zeg, waarom heb jij een ander broekje aan?
Omdat ik een nieuwe pyjamabroek uit de kast genomen heeft natuurlijk. (Tiens!)
Wanneer dan?
Toen ik moest bedje slapen he mama. (Duh...)
Waarom heb je dat gedaan?
Ik moest een grote kaka doen. (Pfftt.)
Oei! En heb jij dat alleen gedaan? Heb je niet geroepen?
Neen mama. Ik ben een keer naar het toiletje geweest. (Wat heeft dat mens?)
En heb jij dan zelf het opstapje en de groene bril gevonden?
Euh, ja. Natuurlijk mama. (Kan ik dan nu verder met mijn leven?)
 
Ik was daar werkelijk door met verstomming geslagen.
Alleen een broek aandoen? Nooit eerder gedaan.
Zelf een broek uit de kast halen? Never.
Het verschil zien tussen pyjama- en gewone broek bij nachtlamplicht? Sterk.
Zelf op de wc-pot klimmen? Maar allez, waar is de angst voor het gat naartoe?
Zelf de billen afvegen, vrij goed zelfs? Enfin, wel heb je ooit!
 
Het kind heeft zichzelf verklapt nu.
Turning up my expectations a notch!
Voortaan ruimt het kind zelf zijn bord af.
Wijsneus.


 
 

 
 

 
 

Tispis

 
Zo heel erg klein is kleinvernekemijn niet meer.
Al wil ik dat eigenlijk niet geweten hebben.
Vooreerst is hij boomlang voor zijn leeftijd (ouderdom klinkt belachelijk als je 3 bent).
Bovendien heeft de aap een nieuw kunstje geleerd, eentje dat hem meteen pijlsnel richting volgroeidheid katapulteert.
Of toch in mijn jonge moederhoofd.
 
 
Verne doet niet meer in bed.
Hij is proper-op-zijn-eigen.
Het kind is droog.
's Nachts bedoel ik uiteraard. Overdag zou triest zijn.
 

 
Dat is al een maandje of zo het geval.
Maar ik wou de vorderingen niet jinxen door ze prematuur op het net te gooien.
Bij Jasper was dat immers zo.
Steevast elke keer ik (bijna) ten einde raad hier op internet verzuchtte dat mijn kind eindelijk een normale nachtrust sliep, herbegon het nachtelijk circus.
Hij slaapt nog steeds niet 'door', trouwens. Mocht je je dat afvragen. Eén á twee keer per nacht staan wij naast zijn bed. Maar dat went. Zolang het geen zes keer meer is, zijn wij al blij.
 
 
Maar nu Is Verne dus droog, want ik dwaal alweer af.
Dat betekent dat we één geheel pamperloos kind hebben.
Moeiteloos droog zelfs.
Het ging zo: na een speelpartij bij vriendinnetjes (allemaal droog en ééntje van Vernes leeftijd) kondigde Verne 's avonds aan dat hij ook zonder pamper wou slapen.
Spontaan.
Uit zichzelf.
Moeder heeft niet gepushed om te kunnen stoefen, moeder pakt haar tijd en volgt de natuur.
Maar het kind vroeg ernaar.
Ik heb toegestaan, uiteraard. Maar niet voordat ik het hele bed had beveiligd met een stuk of 4 matrasbeschermers en laagjes.
De matras was op die dag immers exact één week oud.
Maar het liep prima...nacht na nacht na nacht.
Eén keer, op nacht vijf, was er een ongelukje.
Maar dat was een schoonheidsfoutje.
Geen midden-in-de-nacht-pis maar ééntje tussen 7 en 8, geheel te wijten aan het lange uitslapen.
 
 
Ik ben trots.
Ik ben blij.
Temeer omdat hij recentelijk de gewoonte heeft gekweekt om stiekem te verkassen naar 'het grote bed' van zodra wij de rug keren. In ons tempur-affaire zou ik niet graag urine aantreffen.
Maar ik ben ook een beetje verbaasd.
Dat het zo rap gaat allemaal.
En dat men mij massaal gewaarschuwd heeft vanaf de eerste zwangerschapsdag, zeg.
En ik maar betweteren.
Ze hebben gelijk gehad.
Al hebben ze eigenlijk altijd wel gelijk, ik weet het.
 
 
 
Nog eventjes en hij is groot genoeg om naast de pot te pissen, if you see what I mean.
 

Stiekem in het grote bed

 
 

 
 
 

Schijtdag.

Foto van dit weekend. Cute.

Voor wie verkeerdelijk zou denken dat ík vandaag een schijtdag had, heeft het stevig mis.
Ik had net een enorme meevaller. Dat is voor een ander verhaal, ooit.

Eerst de schaamte overwinnen.

 
Mijn boodschap vandaag, beste bloglezer, is van tweeërlei aard.
Vooreerst ga ik het zoals vanouds nog eens over kak hebben.
Alweer Soetmin?
Alweer. Hoe gaat het er bij jullie thuis aan toe misschien?
Ten tweede even een update over Jaspers gezondheid.
Jullie leven massaal mee, dat is geweldig lief.
 
1.
Stront dus.
Vanochtend stond Verne zelf op en kwam bij me in de badkamer.
Hij keek bedenkelijk en met halfopen ogen naar beneden en sprak nadenkend zijn allereerste zin van de dag:
"Met kaka kan je niet rondlopen he mama, met pipi wel." En hij zette een paar pasjes om te proberen.
Het lukte (natte pamper).
Ik fronste eerst nog, niet goed wetend waar de kleine onderzoeker dat nu weer vandaan haalde, maar seconden later viel lachend mijn frank en ik legde hem het 'bij wijze van spreken-principe' uit.
Het zat zo:
Gisterenavond, na een rondje speelstraat bij mijn broer, heb ik strenge Soetmin moeten bovenhalen.
Verne zat vreemd in de auto en toen we toch al ruim 30 minuten thuis waren, bleek dat er een harde drol in zijn broek zat.
"Van op speelstraat mama" bekende hij stralend trots.
Eikes.
"Doe die broek uit Verne!"
En niet willen he.
"Doe die broek uit zeg ik. Allez, enfin. Vooruit!"
"Verne, broek uit. Nu!"
En luidop mompelend tegen mezelf: 'Al een uur stront in dat manneken zijn broek zeg, daar kunt ge toch niet mee blijven rondlopen!'

Et voila: het klein grut heeft daar duidelijk vannacht eens over nagedacht. 'Met een kaka kan je volgens mijn moeder niet stappen, maar met een pipi volgens mij wel' moet hij bedacht hebben, want hij testte het uit.
Kinderlogica. Geweldig.
 
Schiet er mij hier ineens nog een tweede kakanecdote te binnen.
(Ongekende bron van inspiratie.)
De jongens zijn nog in die fase van het leven dat ze graag elkaars eindproduct bewonderen.
Allemaal zeer normaal, dus ik doe daar zwijgend aan mee.
Kind 2 applaudisseert dolenthousiast voor elk resultaat dat kind 1 boekt, kind 1 vraagt steevast om de pamperinhoud van kind 2 te mogen aanschouwen.
Ik ga daar nooit tegen in, ik loop de woonkamer door met de worst en etaleer hem aan iedereen die het wil weten.
Sprak Verne vandaag tegen Jasper, dijenkletsend/gierend: "Mo eeh, dat is precies een vis!". Bulderlach, bulderlach.
En er was iets van.
 
Wie hierbij nu niet spontaan denkt aan 'Hash' en 'Is da nu nie precies een konijn?', heeft een stevig gat in zijn cultuur.
Ik help even.
 

 
 
2.
Deel twee van de 'boodschap' van de dag -hoe toepasselijk-, bewaar ik voor morgen.
Het wordt wat lang, en geloof het of geloof het niet.
Er staat er hier eentje te persen.
Rechtopstaand ja, met broek aan.
Actie!
 
Bovendien ben ik met tegenzin genomineerd voor de ice-bucket-challenge.
Dus moet ik bedenken wat ik daarmee ga doen.
Dringend.
Mijn 24u zijn eigenlijk al om.
Als het ooit zover komt: HIER, op de facebookpagina zie je hoe dat verhaal afloopt, al weet ik dat momenteel zelf nog niet.
Trouwens, 'like' even de pagina while you are there.

Dan opent er zich een wereld van bleitfilmpjes, fotootjes en onnozele faits divers.
Altijd fijn.
 
 
Postscriptum: Matijsje, we hebben je al gemist hoor!
Vanavond, bijvoorbeeld. Toen ik niet wist welke film 'die-van-de-kleine-groene-monstertje-met-één-oogje' was. Ja, dan hebben we je allemaal samen écht gemist!
De vuilniszak in de keuken zit ook vol.
Je ziet, wij zien jou graag. Wij willen jou terug thuis!
(Maar nu nog niet.)
 

Pret in bed dit weekend.

 

 
 

Gibberish.

"Papaaah, als je in je neusje harderpeut dan moet je naar het ziekenhuis, en als je in je neusje niet harderpeut dan moet je niet naar het ziekenhuis hè?"
 
Vernes allereerste slaapdonken woorden toen hij een paar dagen geleden opstond.
Matijs zette het meteen op sms naar mij.
Ik kan je zeggen, ik heb stevig gelachen daar op de ziekenhuiskamer.
Harderpeuten, wat een geweldig werkwoord!
Ik had het zelf niet kunnen bedenken.
Of zou het peuten zijn, waar bij je harder kan peuten dan wel zachter?
Ik moet dat nog even uitvissen.
Maar intussen blijf ik opzettelijk het woord aan hem ontlokken.
Net zoals medricamentje (medicament uiteraard), dekertje (dekentje) en fratteragen (vrachtwagen).
 
Omdat het simpelweg grappig is.
Maar ook: zolang hij met fouten spreekt, blijft het een klein kindje.
Het gaat allemaal zo vreselijk snel zeg. Niet dat ik niet gewaarschuwd was, maar bon.
Ik ben pas begonnen met kweken, zo lijkt het wel. En nu is de eerste taalkundig al bijna uitgekweekt?
Bij wijze van spreken enfin.
Neen. No can do.
Het alternatief, perfecte taal, is ook zo doodgewoon.
Daar heeft hij nog zijn hele leven voor, om gewoon dagdagelijks grijs te zijn.
Dus geef mij maar wat kleur in zijn taal, wat kronkels.
 
"Ja Verne, mama haalt wel even je medricamentje voor je. Ga jij al maar onder je dekertje zitten, dan kijken we samen naar de film van de fratteragen. En blijf uit je neus! "
 

 
Jasper dan.
 

 
 
Dat ukje is nog volop bezig met het verwerven van taal, en hij doet dat goed!
Gestaag komen er woordjes bij.
Hele andere dan zijn broertje. Geen vervoersmiddelen en hemellichamen, maar mensen, dieren en voeding.
Elk zijn meug!
Fascinerend.
Hij heeft er sinds enkele dagen een handige feature bij trouwens, het baasje.
We hoeven geen neusvleugelswerk meer te verrichten.
Na een number two volgt spontaan de mededeling: "kakaaka!" .
Klemtoon op de tweede lettergreep, nasaal uitgesproken.
 
Bubuh! (Mama)
Kakaaka!! (Ik heb in mijn broek gescheten, mens. Actie graag! Nu!)
 
En vervolgens helpt hij liggend mee om zijn billen af te vegen, al dan niet met een doekje.
Niet erg proper, wel grappig.
 
Klein vuil beestjemijn.
Je kon niet anders dan je broertje zijn.
 

Jasper featuring muggebeet. Yes, het waren muggebeten.

 
 

 
 

Ow shit

Uit de annalen van een jonge moeder.

Of analen, as you wish. Gezien het hoge poop-gehalte van het verhaal dat komt.
U bent bij deze gewaarschuwd.
 
 
Vader was naar tomorrowland, uiteraard.
Vader heeft recht op dat jaarlijkse uitje.
Nu dat affaire twee weekends omvat, is de kans al groter dat hij daar op de juiste dag staat. Want geloof het of niet...hij trok er ooit op de verkeerde dag heen.
Soit.
Als vader van huis is, gaan er hier wel eens dingen mis.
De reguliere lezer weet dat al. Van hier. Of hier.
Er komt steevast kak of kots aan te pas, toch blijf ik moedig het risico nemen.
 
Dus met een uithuizige vader, twee energieke zoontjes en een vriendin die een babysit zocht was mijn planning snel gemaakt. Sleepover en dan 's ochtends een heuse bliksem-mcqueen-pyjama-party!
Oh joy.
 

 
Het leenkind bleek een voorbeeldig exemplaar. Het at en sliep, deed flink op het potje en kwam knuffels halen als kende hij mij al jaren.
Het moederhart heeft dat graag.
 
Maar hier wonen nog twee boeven, laten we dat niet vergeten.
Boef 1 besloot een uurtje of twee na aankomst van de gast ziek te worden.
Uren lamenteren, oortje pijn en koorts.
Eerst lag hij boven in bed, maar daar keelde hij het slapende leenkind wakker. Toen in de zetel. Dan maar even in het grote bed bij mij, al bleek dat geen succes. Dan maar weer in de zetel beneden.
Op/ neer, lig/ zit, schootje/ blijf van mij...je kent het ongetwijfeld.
Geen oog werd dichtgedaan. Tot rond 4u30, dan viel het arme ding als een blok in slaap.
Zo omtrent 4u33 moet het geweest zijn, besloot het leenkind dat wat moederlijke warmte wel gewenst was. En zoals aangekondigd door zijn echte moeder, kroop het kind overgelukkig bij mij in bed alwaar het vredig verder sliep tussen knuffel en vrouwenoksel.
Zeer gezellig.
Alleen...ik lag niet in bed, ik lag beneden.
Ik zal het kort samenvatten: schizofrene nacht. Met een lijf boven en een hoofd dat bij mijn zieke wurm beneden was, sliep ik 2 onrustige uren nacht. Toen prikte alweer het ochtendgloren.
 

 
 
Wat vrat boef 2 dan uit, vraag je je misschien af?
Wel.
Het was dus een korte, vreemde nacht. Geen erg. Moeders van huilbaby's draaien daar hun hand niet voor om. Of moeders tout court, zo één nachtje is niks.
Dus monter stond ik op, wachtte tot het een deftig uur was om de dokter van wacht te storen en belde.
Inmiddels waren de twee jongste rakkers, Jasper en het leenkind, dikke vrienden geworden.
Ongestoord met de treintjes mogen spelen overkomt Jasper enkel als zijn broer uithuizig is of wat mankeert. Er werd geprofiteerd.
 
Midden in mijn telefoongesprek met de dokter hoorde ik ineens een gil: Jasper gevallen.
Uitgegleden meerbepaald.
In een plasje kak.
Kak?
Ja, kak.
Vloeibaar en met brokken. Zonder genade door de dammen van de pamper heen gebroken.
Vijf individuele poelen lagen er op de vloer, in het laatste lag een besmeurd kind en even besmeurde knuffel met tut.
Het Mosje (leenkind) stond erbij en keek ernaar. Verbouwereerd en stokstijf stil. Gelukkig maar.
Dus bellend deed ik wat multitaskende moeders doen: ik haalde er vochtige doekjes bij. Eénhandig beperkte ik de grootste schade.
Eens neergelegd kwam het grondigere werk aan de beurt: Dettol voor de vloer en een snel badje voor het slachtoffer.
 

 
Zo.
Opgeruimd staat netjes.
Niet?
Niet.
 
Toen ik ruim 10 minuten later de kleine, triestige en nagenoeg verwaarloosde Verne eindelijk oppakte, stapte ik in iets.
Iets vochtigs.
Banaan dacht ik eerst nog. Die kans is groot hier in huis.
Of wat overgeefsel? Zeldzaam maar plausibel.
Eén neerwaartse blik op mijn pas gepedicuurde voet bood uitsluitsel: kak.
Again, kak!
Ik had een plas over het hoofd gezien.
Tussen mijn tenen, rond mijn ont-eelt-e hielen, op mijn OPI nagellak.
Een kleine 'kut' was aan de orde. Toch?
 
Where did all the glamour go??
 

Pedicure before kakavontuur. De after foto's bespaar ik je wijselijk.

 

 
 
 
 
 
 
 

Processie van Echternach

Kinderen, dat is toch altijd een beetje vooruit en achteruit boeren tegelijkertijd.

Niet?

In het kort: eerst sliepen ze apart, de koters. Toen samen, dat ging goed. Toen hoestten ze zich een ongeluk en gingen ze weer uiteen. Vervolgens herviel Jasper in avondeenzaamheid en lagen ze weer samen. Toen toch maar weer apart. Nu heb ik nog eens gezellig samen uitgetest, maar na een dag heb ik het opgegeven.

Apart it is, for now.

 

Je ziet, zo kort is die korte versie al niet meer.

Zo, anders, weer zo, weer anders. Goed, slecht, weer beter, terug naar af,...

Idem met de zindelijkheidskwestie. Number two's komen hier nog steeds steevast verkeerd terecht en plasjes...op en af. Nonchalance vermoed ik. Hij kan het, maar wil hij?

Ik was intussen braaf verder -tig wasjes per week.

Er is geen enkele volwassene die het nog steeds in zijn broek doet, denk ik daar maar bij.

 

 

Zelfde kwestie met groenten eten.

Eerst at Verne alles, werkelijk alles. Het kind kreeg als baby dan ook erg edele papjes ingelepeld om dat te bewerkstelligen. Toen werd hij wat kieskeuriger en beperkte hij zich tot in boter gebakken groentjes, het luxepaard.

Vervolgens kwam de neen-fase. Niks meer.

Dus we gingen inventief aan het liegen en bedriegen: verstopte spinazie onder een gegratineerd laagje puree, schijfjes courgette tussen de croque, 'pizza', euhmm...inventiviteit uitgeput.

Inmiddels is hij te slim voor al die truken, hij doorziet ons nog voor we er iets gezonds tussen gefoefeld hebben.

We keken terug een poos de kat uit de boom, 'dit is een fase' dacht ik. Tot de fase veel te lang bleek te duren en het kind stevig verkeerde gewoontes kweekte.

Re-enter groentenverplichting.

Dat lukte een beetje, met moeite. En toen kwam ineens de geel-verlsaving opzetten. Bananen, koeken, pasta...al wat je wil. Maar niks dat groen of rood is.

Dan maar aardappelen, gele paprika en asperges zou je denken, maar neen! Niks daarvan.

Zooooo consequent is de regelnichtnu ook weer niet, uiteraard.

Dus waren we maar weer een beetje laks, een maaltijd hoort aangenaam te zijn en geen gevecht.

Maar dat moet ook ergens ophouden toch! Als de gang van zaken alles behalve vlot verloopt (you know what I mean), moeten er vezels gegeten worden! Punt!

Dus nu leven we op worteltjes. Een wortel/ een stukje vlees/ een wortel/...

Tranen, de hoek en erg boze ouders komen daaraan te pas. Maar de ene dag eet hij een bord leeg en juichen we, de andere braakt hij dat éne worteltje dat hij proefde er weer uit.

Tja.

 

Processie van Echternach dus.

 

 

Behalve bij de grootouders dan, daar slapen de mormels marathons eender of ze samen of apart liggen, produceren ze 'het' waar het hoort en doen ze zich tegoed aan al wat voorgeschoteld wordt.

Cruel.

 

 

Genoeg gemord.

Zeekiekiekjes van vorige week!

 

 

 

Mission accomplished

Laaaaaang geleden dat ik het nog eens als vanouds over stront had, toch een tijdlang de populairste tag hier geweest.

Dat is het nadeel aan groter wordende kinderen of aan het ontgroeien van de babyfase...er wordt zo creatief niet meer gescheten.

Ik kan mij de laatste prot in bad en bovendrijvende bruine olie (lang leve borstvoeding) niet meer herinneren, dat zegt genoeg.

Prot in bad, wipperkak, poepfontein, drek tot in de nek...ze behoren allemaal tot het verleden.

Je ontgroeit het ook...lachen met elke misstap.

De zoveelste drol is op den duur de zoveelste drol. Hilariteit komt daar niet echt meer aan te pas.

 

Nu heb ik er zo ongeveer mijn volledig repertorium aan kaksynoniemen doorgedraaid, maar ik kan je met vreugde melden dat dat niet het enige is waarbij dat werkwoord vandaag van pas kwam.

Verne heeft nog eens een reguliere drol gedraaid, gewoon recht in de pot.

Lekker mainstream.

 

 

Big news?

Voor ons wel ja.

Na maanden van constipatie, pijn en ontlastingsangst, van ophouden en staalhard ontkennen dat hij nijpt, van accidentjes en tranen is dat een overwinning.

Voor Verne en voor mij!

Het is immers niet uitzonderlijk dat ik de speelmat te lijf moet gaan met ontsmettende producten en plastic schaapjes sta schoon te schrobben boven de gootsteen if you see what I mean.

 

We vierden met een citroentje (blikje san-pellegrino-limonade met citroensmaak waar Verne meermaal daags naar vraagt en nooit of te nimmer krijgt), het openen van een vakje op de bestofte kakkalender (heb ik het daar eigenlijk al eens over gehad?) en een foto. Want Verne is een blogkind...van elke gebeurtenis groot of klein, moet er steevast een foto zijn.

Anders zet hij het op een kniezen.

 

Ik bespaar je de details.

Just take my word for it, er ligt een duikboot in de vijver.

 

 

 

 

 

Toekomstvoorspelling

<flashback>

 

Toen Matijs en ik in blijde verwachting waren van kind 1 en ik nog hevig droomde van een dochter hadden we een gesprek.

Eentje met een blik op de toekomst.

Wij gingen immers na elke echo samen eten bij 'den turk' en dan wou ik niets liever dan een potje mijmeren:

 

"Wat zou daar nu tussen de beentjes hangen binnen in die dikke ton van ons? En wat voor meisje zou dat dan zijn? Eentje met twee donkerbruine staartjes en bottientjes aan?!"

Alsof ze er zo uitkomen, de dochters...

 

 

 

Matijs volgde mij helemaal niet in dat hele dochter-affaire, hij had het meer voor een zoon.

Een oudere broer die je wiskundeles kan geven...dat beeld deed het voor hem.

Daar sprak een warme zorgzame boodschap door, bemerk ik nu.

En een wens om een tweede kind...een gezin.

Maar op dat moment zag ik dat niet in. Mijn gehele hersencapaciteit werd ingenomen door uiterlijk vertoon: 'hoe zal dat kindje eruit zien en wat ga ik het allemaal aantrekken?!'. Anticiperen op zoveel vestimentair geluk...daar ontplofte ik inwendig een beetje van.

Pleasure overload. Ik droomde in kleuren en kleren.

Bovendien: een beeld van mijn kind dat wiskundeles geeft...wiskunde dan nog.

Mijn kind? Dromen van sinusoides en integralen? Uhmmm...hm. No.

 

Dus ik gaf Matijs een nieuw beeld: zo een meisje dat haar pop achteloos bij één arm neemt en het lijfje laat slepen over de grond. Geen klein kneusje, geen piepend verlegen mini-moedertje. Maar eentje met peper in haar gat. Eentje dat nooit opruimt, neuspeutert en altijd alles verliest!

Dat ik de wedstrijd met zulke beelden bij Matijs niet zou winnen had ik moeten weten...maar dat slepende popje, daar volgde hij mij wel in.

 

Wordt het een dochter, dan mag ze popslepen. Wordt het een zoon, dan moet hij echt 'grote broer' zijn voor zijn gevolg. En vaders technische talenten hebben, als het even kan.

 

Zo besloten we, en we aten onze enorme mezze-schotel moeizaam verder leeg.

 

 

 

<flash naar vorig weekend. Dus forward en ook alweer een beetje back>

 

Dit weekend gingen we wandelen in Antwerpen.

Dinosaunussens kijken in feite, maar dat bleek al dicht. Dus trapten we plassen op de meir.

En kijk!

 

 

 

Wat volgde was de breedste grijns ooit aanschouwd op mijn gelaat.

En vervolgens op dat van Matijs toen ik hem mee terug in het verleden nam.

 

 

We hebben beide gekregen!

Dus dromen komen écht uit!

 

We moeten dringend nog eens mezze gaan eten en mijmeren over een volgende droom.

 

 

 

Wel heb je ooit!

Je gelooft je oren/ ogen niet.

Het kind heeft gekakt op school.

In de pot.

Op dag één.

En trots natuurlijk! Ha ja!

 

Maar bon, eerst de 'officiële versie' voor ik richting bruin verhaal ga.

Wij zijn nette mensen.

 

 

Dat de eerste (halve) schooldag een groot succes was, is een understatement.

Kleine Verne plengde geen traan.

Het helpt natuurlijk dat er vandaag maar twee nieuwtjes startten en hij dus toekwam op een school vol blije kinderen. Ik kan mij inbeelden dat het er op 1 september een stuk angstiger aan toegaat.

 

We vertrokken met de fiets, 20 meter verder besloot Verne de fiets toch maar thuis te laten en dus wandelden we naar school. Dat gaat hier vlot met een steegje door het groen, geen auto te zien.

Aan de schoolpoort hield hij nog stevig mijn vinger vast maar luttele seconden later herinnerde hij zich zijn vorige schoolbezoek en vloog uit.

 

De korte versie van het verhaal:

-Verne komt aan op speelplaats.

-Verne gooit boekentas af en loopt richting klas.

-Verne zoekt en vindt bus (speelautootje, gekend van instapdagen).

-Verne gunt moeder geen blik meer waardig, maar staat (zoals gevraagd braaf op zijn stip) glunderend zijn bus te bewonderen.

-Verne zwaait maximaal één nanosecond lang naar mama.

-Verne volgt rij en stapt klas binnen.

 

De lange versie van het verhaal gaat net hetzelfde, maar dan met meer lidwoorden tussen.

Al zou ik misschien nog dit toevoegen:

-Verne zegt zonder verpinken 'aaaah, juf Emmy!' bij het zien van de juf op de speelplaats. Hij kent haar naam. Mijn boekenlees-voorbereidings-sessies werpen alsnog hun vruchten af!

-Wanneer twee (geweldig schone identieke zwarte) kindjes iets gaan vertellen aan de juf gaat Verne spontaan meeluisteren waar het over gaat. Integreren in de groep wordt precies geen groot probleem.

 

 

Hij geen traan, ik geen traan.

Er was ook geen reden toe.

Hij kwam, hij zag en hij genoot.

 

 

Hij genoot zodanig hard dat hij vergat te plassen en zijn boekentasje, gewapend met één reservebroek en drie verse onderbroekjes, geweldig hard tekort schoot. Niet minder dan 5 broeken heeft het kind aangehad op zijn eerste dag...de klasvoorraad.

Kortom: hij plaste vijf broeken vol maar kakte recht in de pot.

Omgekeerde wereld!!

Dan zet je 's ochtends je kind af, waarschuwend:

 

"mijn zoon is droog hoor, maar volslagen strontofoob.

We werken eraan maar het zou kunnen misgaan bij number two."

 

Niet dus, net andersom.

 

 

Zou er ergens een moeder zijn, trotser dan ik vandaag?

 

Sjaal.

Wantjes.

Muts.

Waar is de bus?

Aha.

Daar is de bus!

Wat vertellen die twee daar?

Met de bus op de stip

Allez, Verne. Zwaai nog eens naar mama.

De nanosecond zwaai.

 

 

 

Emo afterthought:

Dat viel mij op vandaag...mijn reus van een kind is toch nog klein.

Groot lijf, grote manieren maar naderhand voor het eerst sinds...uhm 2012 ofzo...een flesje gedronken op mama's schoot.

En zij genoot zo mogelijk nog harder daarvan.

 

The end.

Of beter...the beginning.