Neerwaartse spiraal.

Wat een moeder lijden kan.
Want het is toch altijd wat met die spiralen, he.
En dan bedoel ik niet dát soort spiraal (aan zagen en zwartkijken doen we niet mee), maar dit:
 

Not mine.

 
Collega's, broers, schoonvaders en al wie dit niet aankan: maak rechtsomkeer nu het nog kan.

Here goes.
 
Ik mag hopen dat uw gespiraliseerd leven beter meevalt dan het mijne.
Want als ik de zaken zo even op een rijtje zet, is de balans niet bepaald onverdeeld positief.
Ik heb al pril beslist dat 'de pil' mijn ding niet was. Ik zou mijn klachten kunnen oprakelen maar daar heeft werkelijk niemand wat aan. Ik heb zelf vooral de absolute kidnapping van mijn libido onthouden.
No can do.
Dat is geen leven.
I am not that kind of girl. Woman. Juffrouw. Whatever.
 
 
Geen pil dus.
Die plastiekzakken zijn trouwens ook mijn ding niet, voor je ernaar vraagt.
Dat is goed voor het one-night-stand-tijdperk, maar dat is loooong gone.
Vlees mag dan langer vers blijven in vacüum verpakking, dát soort vlees is toch voor onmiddelijk gebruik.
Of niet soms.
 
IUD dan maar.
Exemplaar 1 (koper) deed jaren dienst, geen klagen van. Het heeft even geduurd eer 'den onderkant' op haar effen was en voor wat migraine draaien we ons hand ook niet om. Maar allez, het viel mee.
Het tweede exemplaar (koper) deed straffere toeren. Het verdween, tot Jaspers toe.
Gelukkig wilden we een Jasper.
Geen kat weet waarheen, in mijn binnenste zat het alvast niet en het is niet dat er zo heel veel uitgangen zijn daar beneden.
Extrusie heet zulks voorval, niet dat ik je op stang wil jagen, maar dat is nu toch echt niet het gedrag dat ik van het ding had verwacht.
Het had maar één taak in feite...blijven zitten, daar moeten we eerlijk in zijn.
Exemplaar drie (hormoon dan maar) blijft vooralsnog proper zitten. So far so good.
Want nog een 'ongelukske' staat niet op onze planning, shop is closed for business.
Maar exemplaar drie maakt het wel bont, het bedriegt mijn lijf.
De tang!
Het lijf denkt dat het 16 is, of toch een deel ervan. Na maanden braaf zijn geeft de springveer mij ineens puberacné. Afgrijselijk. Ik heb dat deel van het leven al gehad, thanks!
Ik ben dan wel jong van geest, maar een puber...dat is toch lang geleden.
Gelukkig maar.
Moest mijn achterwerk nu eens denken dat het 16 was! Dat zou pas nieuws zijn.
Maar neen, zo werkt moeder natuur natuurlijk niet.
Niet dat ik zo erg te klagen heb, ik kan over straat.
Maar toch, een vrouw moet voor zichzelf objectief een analyse van de feiten opmaken en de nodige actie ondernemen.

• De grijze haren planten zich voort als krolse kattinnen: kleuren!
• De rimpels rond mijn ogen vieren hoogtij: smeren!
• En de borsten, of wat er van de meisjes over blijft na twee borstvoedingskinderen, verdrinken in de ruime cups van weleer. Shoppen dan maar!

Ik heb mezelf noodgedwongen ettelijke euro's lichter gemaakt bij Woolford.
Laat het me zo stellen.
A girl 's got to do what a girl 's got to do!
Sindsdien is het duo terug vrolijk en lijken ze de perfecte maat.
Lijken.
It's all in the mind.
 
Behalve die spiraal dus, die is vooralsnog 'in the uterus'.
En the mind begint te bedenken dat de vuilbak een betere plaats zou zijn.
Maar dan he...wat dan.
 
Ik tob nog maar even verder.
Later.
Nu moet ik dringend op zoek naar een toverspreuk die spinnen en monsters bij slapende jonkies verjaagt.
Waar lag dat toverspreukenboek nu weer?
 

 
 
 
 

Doomsdaydreaming

 

Doen jullie dat ook?

Geef toe, jullie doen dat ook..

Kom op, beken.

 

Wat dan?

Wel.

Dus.

Rampscenario's bedenken.

 

Het is te zeggen, ik bedenk ze niet echt zelf, mijn hoofd doet dat.

Instinctief.

Het is niet zo dat ik gezellig ga zitten om wat te mijmeren over alle onheil dat mij mogelijks nog kan overkomen.

Dat zou grenzen aan hysterie, dramaqueenitis en zelfmedelijden.

Het is niet 'ik'.

Het is mijn hoofd waardoor er ineens, in een fractie van een seconde, een beeld flitst. Of een droom 's nachts waar mijn bewustzijn geen enkele schuld aan treft.

Ze leven een eigen leven, die rampscenario's.

 

 

Ik ben al sinds de wieg van het zorgeloze type. Carpe diem, en wat tegenzit onderweg lossen we ook wel weer op...geen klassieke doemdenker dus.

Maar dan, tijdens de zwangerschap van Verne, staken er plots ferme hormonale dromen de kop op.

Echte nachtmerries, vanalles ging er mis met mijn kind.

Dus bij het ontwaken dook ik meteen de literatuur in en zocht op hoe ik die ene situatie van vannacht kon voorkomen of vroegtijdig herkennen.

Logisch, dacht ik daarbij. En ook handig...de natuur bereidt mij voor op wat komt.

Ingenieus systeem.

Tikkeltje intensief misschien maar ingenieus.

Dus had ik volop dromen over de baby-op-komst die van de commode viel en hersenschade opliep, de baby die stikte, de baby die een hersenvliesontsteking kreeg, de baby die kanker kreeg, de baby die onzichtbare epilepsieaanvalletjes deed, Matijs die schielijk overleed en ik die desondanks alles kordaat doorpeerde met de baby.

En de boer, hij ploegde voort sort-of-thing, maar dan met een moeder.

 

Toen die baby genaamd Verne uiteindelijk geboren werd en ik de zorgeloze moeder die ik in mezelf gezien had bleek, bleven de dromen toch komen. Tiens. Ondanks de hormonen die hun evenwicht hervonden.

Meer nog, er kwamen ook flitsen bij.

Plots, midden in een zorgeloos moment...'flashhhh': Verne tussen de wielen van een auto, 'flashhhh' : Verne valt van een balkon, Verne wordt gekidnapt in de supermarkt, Verne en zijn buggy rollen ongecontroleerd de Sint-Michielshelling af en storten uiteraard te pletter. Flits, flits, flits.

Drama's jong. Drama's.

De imaginaire begrafenissen die ik sindsdien al heb bijgewoond...niet meer te tellen.

Er zijn hier al wat doden gevallen...

 

En toen kwam de zwangerschap van Jasper.

Weer van dat natuurlijk, of erger nog.

Twee-stress!

Bijvoorbeeld: jonge moeder stapt op de bus met haar 19 maand oude koter en haar boreling. Eens de baby en draagmand in de bus staan wil moeder kleine Verne oppikken maar de deuren sluiten en de bus rijdt weg. Daar staat hij dan...klein kindjemijn moederziel alleen op de stoeprand, hartverscheurend huilend. Terwijl ik met dat nieuwe kind op die verrekte bus zit en de bocht uitrijd!

Je moet weten, de laatste keer dat ik een bus nam moet in 2004 geweest zijn. Dus die droom dient écht tot niets.

Dat soort affaires...daar met je even van bekomen na het ontwaken, ik zeg het je.

Nog zo eentjen: moeder voedt boreling borstgewijs en gaat daar zo in op dat ze vergeet kind 1 te voeden. Ettelijke weken en een uitgemergeld kind later valt de frank: ik ben dat ander kind vergeten eten geven zeg. Shame on me! En iedereen maar schande spreken.

Haha. Tja. De geest, zij is creatief.

 

 

Nu de twee jongens min of meer zelfstandig kunnen eten en ik toch al bijna 3 jaar en 1,5 jaar heb bewezen dat ik erin slaag ze in leven te houden, zijn de dromen fel geminderd.

Maar de flitsen blijven. Ik zal niet met mijn kind op een balkon gaan staan, ik ben hypervoorzichtig met warme kookpotten en fornuizen, ik laat ze geen second alleen bij een vijver of een zwembadje en ik check altijd de oprit voor ik achteruit rijd. You never know.

 

 

Bij tijden was het lastig, die dromen en flitsen.

Een intense droom is bijna net als iets écht meemaken, zo voelt het eventjes na het wakker worden.

Maar het systeem heeft van mij een waakzame hands-on mom gemaakt.

Ik reageer kordaat en adequaat in noodsituaties want ik ben voorbereid.

Ah ja. Ik heb alles al eens meegemaakt!

Of meer dan eens.

Zoals het Heimlich-manoevre bijvoorbeeld. Dat zocht ik op na een droom en het kwam hier -no kidding- al echt van pas, dat las je al.

 

 

 

So please..beken.

Zeg dat elk deftig moederhoofd scenario's schrijft, rampscenario's.

Ik ben nogal graag een normaal mens, you see.

 

 

Een plaatje vinden dat bij dit verhaal past, dat is onmogelijk.

Dan maar plaatjes van de jongens blakend van gezondheid.

Bellenblazend en ontsnappingspoging ondernemend.

 

 

 

Let's talk about sex, baby!

Femma, ken je dat?

Dat is het tijdschrift van de gelijknamige vereniging voor vrouwen.
Hier lees je meer over Femma.

 

Februari staat voor de deur en is dat niet de maand van de liefde?

Daarom staat het blad deze maand helemaal in het teken van seks.

Seks bij alle generaties en in alle stadia van het leven.

 

Toevallig weet ik daar wel één en ander over te zeggen. Over het kweek-een-kind-of-twee-en-zie-wat-dat-met-uw-seksleven-doet-stadium althans.

 

Wij voldoen alvast niet aan de statistieken.

Twee keer per week??

Vroeger ja.

 

Ach, statistieken.

Wij tellen de dagen tussenin niet.

Wij meten de breedte van onze grijns achteraf en het gloeien van de oortjes.

 

En wees gerust, ik leef hier niet op droog zaad.

(Weggevertje, die woordspeling kon ik niet laten liggen.)

 

 

 

 

 

 

Tekst: Lobke Gielkens

Foto's: Stefaan Beel

 

Dubbelklik voor groter beeld of ga hier online lezen, pagina 26/27/28.

 

 

 

Toekomstvoorspelling

<flashback>

 

Toen Matijs en ik in blijde verwachting waren van kind 1 en ik nog hevig droomde van een dochter hadden we een gesprek.

Eentje met een blik op de toekomst.

Wij gingen immers na elke echo samen eten bij 'den turk' en dan wou ik niets liever dan een potje mijmeren:

 

"Wat zou daar nu tussen de beentjes hangen binnen in die dikke ton van ons? En wat voor meisje zou dat dan zijn? Eentje met twee donkerbruine staartjes en bottientjes aan?!"

Alsof ze er zo uitkomen, de dochters...

 

 

 

Matijs volgde mij helemaal niet in dat hele dochter-affaire, hij had het meer voor een zoon.

Een oudere broer die je wiskundeles kan geven...dat beeld deed het voor hem.

Daar sprak een warme zorgzame boodschap door, bemerk ik nu.

En een wens om een tweede kind...een gezin.

Maar op dat moment zag ik dat niet in. Mijn gehele hersencapaciteit werd ingenomen door uiterlijk vertoon: 'hoe zal dat kindje eruit zien en wat ga ik het allemaal aantrekken?!'. Anticiperen op zoveel vestimentair geluk...daar ontplofte ik inwendig een beetje van.

Pleasure overload. Ik droomde in kleuren en kleren.

Bovendien: een beeld van mijn kind dat wiskundeles geeft...wiskunde dan nog.

Mijn kind? Dromen van sinusoides en integralen? Uhmmm...hm. No.

 

Dus ik gaf Matijs een nieuw beeld: zo een meisje dat haar pop achteloos bij één arm neemt en het lijfje laat slepen over de grond. Geen klein kneusje, geen piepend verlegen mini-moedertje. Maar eentje met peper in haar gat. Eentje dat nooit opruimt, neuspeutert en altijd alles verliest!

Dat ik de wedstrijd met zulke beelden bij Matijs niet zou winnen had ik moeten weten...maar dat slepende popje, daar volgde hij mij wel in.

 

Wordt het een dochter, dan mag ze popslepen. Wordt het een zoon, dan moet hij echt 'grote broer' zijn voor zijn gevolg. En vaders technische talenten hebben, als het even kan.

 

Zo besloten we, en we aten onze enorme mezze-schotel moeizaam verder leeg.

 

 

 

<flash naar vorig weekend. Dus forward en ook alweer een beetje back>

 

Dit weekend gingen we wandelen in Antwerpen.

Dinosaunussens kijken in feite, maar dat bleek al dicht. Dus trapten we plassen op de meir.

En kijk!

 

 

 

Wat volgde was de breedste grijns ooit aanschouwd op mijn gelaat.

En vervolgens op dat van Matijs toen ik hem mee terug in het verleden nam.

 

 

We hebben beide gekregen!

Dus dromen komen écht uit!

 

We moeten dringend nog eens mezze gaan eten en mijmeren over een volgende droom.

 

 

 

2013

What i did this past year?

I made me one of these!

 

 

Een zoontje.

De compleetmaker van ons gezin.

 

 

 

2013 eindigt, en zo ook onze baby-making-fase.

Definitief afgerond!

We laten de baby's, huilperiodes, slapeloze nachten en vele scheve scheten achter ons.

We kijken niet meer achterom, het is voorbij...dat heftig jaar.

Heerlijk, prachtig maar bij tijden ontwrichtend lastig en vooral doodvermoeiend.

 

Vanaf 2014 leggen wij ons toe op lachen, dankbaar zijn, vergeten hoe het is geweest en vooral het opvoeden van de twee varkens.

Want er is nog werk aan.

Met twee woorden spreken, zonder morren groenten eten, niet naast de pot pissen, braaf slapen, speelgoed delen en niét, niét op elkaar slaan.

Daar zullen we wel een jaartje zoet mee zijn.

We kijken er naar uit, naar 2014.

May the gods of sleep be with us!

Oh boy!

 

 

 

Trip down memory lane

Er is vandaag een nichtje bevallen.

Van een zoontje, een heel mooi zoontje.

 

Haar 'eerste foto' die ze de wereld instuurde...

Aaaaaaaaah!

Tranen natuurlijk.

 

Twee van ontroering bedoel ik dan he, geen hele huilbui.

Maar ik zag meteen mijn eigen zoontjes erin.

Het beige mutsje, het verfrommelde neusje, het bloedrode velleke.

 

 

 

 

Boenk.

Eén beeld en ik was terug naar toen.

 

 

 

 

Verneke, 10 juni 2011, iets na 23u.

 

 

 

Jaspertje, 15 januari 2013, ietsje voor 19u.

 

 

 

 

 

Pregnancybrain

Het is geen mythe, die zwangerschapsdementie.
Bestaat echt! Ik ben het levende bewijs.

Bij de zwangerschap van Verne was het zo enorm erg dat het echt een handicap was...compleet niks meer kunnen onthouden.
Drie keer op en af naar de voorraadkast gaan en mij afvragen wat ik daar sta te doen om het mij dan 10 minuten later te herinneren en weer te keren.
Aan Matijs vragen wat onze weekendplanning is, ettelijke keren na elkaar, me wel herinneren dat ik dat al gevraagd heb maar compleet het antwoord niet meer kunnen ophalen.
Dat soort aardigheden. De dingen die er écht toe doen...werkgerelateerde toestanden, doktersafspraken, wat we gegeten hebben op dit of dat feest en hoeveel ik gisteren woog vergat ik uiteraard niet. Vrouwelijke hersenen...
Pas ruim na de borstvoedingsperiode heeft mijn geheugen zich hersteld.

Nu bij Jaspertje had ik de indruk dat het beter was, maar het zal wel gewenning zijn. Bovendien heb ik sinds mei 2011 een smartphone en dus altijd mijn kalender bij, dat helpt enorm.
Tenzij het misloopt bij het plaatsen in de kalender natuurlijk...

Ben daarnet met de twee kinderen naar een feestje gegaan. Gezellig dacht ik. Kuch.

Dat ging zo :
(vergeet bij de auto in/uit het hele maxicosi/buggy/luiertas gezeul er niet bij te denken)
Opstaan en snelsnel mijn 45 minuten fietsen voor Jasper wakker wordt. Dat is op 4 minuten na gelukt. Snelsnel aankleden, voeden, aankleden, prot, badje, aankleden, deur uit. Snelsnel auto in naar 'stad' (Deinze of all places) om nodige kleerkastvulling. Rechtstaand borstvoeding geven tijdens het kleren kijken betekent dat, en passen onder luid gekrijs. Pamper verversen in de koffer en verder winkelen. Total teuthoofd tegen dan, maar we gaan door. Winkel, winkel (snelsnel welteverstaan). Auto in, voedingspauze onderweg, thuis auto uit, prot, quickwasje, aankleden, rechstaand boterham eten, voeden, sportkledij aan, auto in naar de kine. Auto uit, kine onder luid gekrijs, auto in, voeden in de wagen, thuis snelsnel mezelf opkleden voor het feest, auto in richting creche. Verne snelsnel in de creche omkleden in 'deftige' kleren, auto weer in, gekrijs in de auto uiteraard (allebei want Verne is nu al moe), aankomen op feestlocatie, auto uit. Puf.
Kinders en parafernalia uitladen. Tiens, het is hier nog stil...

Het feestje is volgende week!!

Ughh.
Vermoeiend, zo'n haperend hoofd!


Sfeerbeelden van 'de locatie'. Duidelijk geen feestje aan de gang.

Het verse is eraf.

Jasper is vandaag 3 weken oud.

Het is nog sneller gegaan dan bij het vorige aapje.

 

 

Geboren aan 3,6kg en 51cm meet hij vandaag al 53 cm en 4,240kg.

En dat zie je eraan.

 

Toen:

 

Nu:

 



Nummer 503

Het is echt nu (sinds 25 januari al in feite, maar ik zit achter).

Officieel.

Wij hebben een kind met rang 2.

Nieuwbakken burger in Gent met nummer 503 sinds 1 januari 2013.

 

Jasper Lode Steven De Jonghe,

vernoemd naar zijn 2 toegewijde peters.

 

Foto's of course.

Wij zouden wij niet zijn zonder.

 

 

 

 

 

 

Bij nader inzien hebben we foto's van alles: onszelf, de papieren, de stylo, het wegwijzertje, de kalender, ons volgnummertje...
Maar niet van Jasper zelf!
Ach, dat kind heeft al genoeg in de spotlights gestaan (dixit de vader).
Ons beurt!

De arbeid(ster)

Op 15 januari om 14u, op een moment dat ik me er eindelijk mentaal bij had neergelegd dat het kindje niet meer spontaan zou komen en alles geregeld was voor de inleiding de 17e, was het er plots...

Het signaal.

Flatsj. Gebroken vliezen.
Ik denk: toch nog een natuurlijke bevalling! Geweldig! Gelukkig zijn mijn nagels versgelakt (danku Katrientje)! Maar ik herinner me ook de marathon van vorige keer. Klein hartje!
 

Nauwelijks 1 uur en menig flatsj later beginnen de weeën. Mooi 5 minuten gespreid en ze duren 1 minuut...zoals in de boekskes. We laden de auto vol, pikken Verne op in de crèche en brengen hem naar mijn ouders.

De volgende wee is telkens krachtiger dan de vorige dus tijd om te treuzelen is er niet. Ik voel snel dat het een 'mental game' wordt. Oh boy.

Als ik bij het begin van de wee met iets anders dan mezelf bezig ben (iemand praat, een bocht in de weg, een beweging moeten maken) loopt het mis. Nog voor de wee op volle kracht is voel ik mezelf denken

 "Oeh, pijnlijk."

"Aj, het is een erge."

" Dzju het duurt lang. "

"Oh neen, het gaat niet over."

"Oh, f*ck dit is erg."

En dan haal ik met moeite het einde zonder panikeren.

Stilte, niet bewegen en focussen...dat is de enige oplossing.
 

Ondertussen is het 16u en rijdt Matijs mij in een rolwagentje, zittend op een badhanddoek, van de parking van het ziekenhuis naar het verloskwartier. Een half uur eerder zat ik nog in met hoe ik, er deftig uitziend, door dat ziekenhuis zou geraken (het is een redelijke wandeling) en in welke broek (5 natte leggings ondertussen_het wordt dus een natte legging). Nu kan mij dat werkelijk gestolen worden. Hoe minder trottoirhobbels hoe liever, is mijn enige zorg.

 

We raken er heelhuids en 4 cm opening klinkt meteen als muziek in de oren. Zo'n voorsprong op vorige keer!

Ik kan mij terug focussen en 'the mental game' continues.

 

De truuk is om jezelf voor te liegen eigenlijk:

"Ah, weer een wee. Ik kan het aan."

"Ze komt op, da's normaal. Het valt nog mee."

"Nu zal wel het hoogtepunt zijn, dus we zijn al halverwege. Puf puf puf."

"Het zal snel minderen Soetmin, je bent er bijna."

"Ja, ze ebt weg. ik kan het. Nog efkes, nog efkes."

"Zucht, dat viel mee. Het was niet zo erg(?!)."

"Efkes rustig nu. En straks weer sterk denken, just do it."

 

Blijkbaar gingen de 'goed' opgevangen weeën gepaard met een gebalde vuist.

Hoe symbolisch voor wat ik in mijn bovenkamer aan het doen ben!



Wee. Clearly.







Wee voorbij. Zucht.

Rond half zes voel ik dat ik de inwendige oorlog vaker verlies dan win naarmate de weeën langer duren, sterker zijn en nauwelijks ruimte tussenlaten. De 'slechte weeën' overheersen het aantal 'goede weeën' en ik plooi.
"Gaat het nog lang duren? Wordt dat hier weer een marathon?
Wat ben ik aan het doen eigenlijk? Een kies laat je toch ook niet trekken zonder verdoving zegt Matijs."

De vroedvrouw biedt geen andere posities of een bad ofzo aan en ikzelf kom op het idee niet. Ze checkt ook geen vordering in opening.
Dus van zodra ik epidurale denk en zeg wordt het een epidurale. Jammer vind ik nu, maar soit.


Change of outfits.

Concentratie!

 Personal Assistent. Onmisbaar!



 Net als vorige keer wordt dat een heel gedoe waar ik-weet-niet-hoeveel prikpogingen en 2 artsen aan te pas komen. Intussen zit ik in kleermakerszit en vallen de weeën ineens enorm mee.
Ik denk op dat moment dat ik al een beetje verdoofd ben door één van de pogingen maar dat blijkt achteraf niet het geval. Louter verandering van positie blijkbaar...was ik daar maar eerder op gekomen!

45 Minuten, een bijna flauwgevallen Matijs en veel geprik en gepor maar een geslaagde epidurale later klinkt het verdict: ruim 8cm en richting verloskamer. Nu!

Jee, dat was de moeite waard!
Maar bon. I have baby on my mind.
De rest kan mij gestolen worden.

Hij zal er snel zijn nu, kleine Jasper...

(Een andere kamer, een andere blogpost. Later meer!)