Zee-inquisitie.

 
Naar zee gaan met een driejarige...dat is niet gemakkelijk.
We buigen ons hier serieel over de ene na de andere moeilijke kwestie.
Natuurwetenschappelijk dan wel filosofisch, geen vraag is makkelijk te beantwoorden.
En ze zijn met zo ziekelijk veel, de vragen.
Niks is nog zomaar acceptabel.
Schrander hoofdje!
 

 
Eerst probeer ik nog te antwoorden, maar na 4 opeenvolgende waaroms heb ik me steevast in een knoop gepraat en moet ik verslagen toegeven: 'Dat weet ik niet, jongen. Mama's weten bijlange niet alles. ' waarop hij ontevreden fronst.
 
Mama, waar gaat de zee naartoe?
Mama, waarom moeten wij op vakantie?
Mama, waarom vinden wij de zee leuk?
Mama, waarom zijn wij soms een keer een beetje verdrietig?
Mama, is de zon warm? Waarom?
Mama, ik wil niet bedje slapen. Waarom moeten wij slapen?
Mama, heb jij ook een droompje in je hoofd? Waarom?
Waar gaan de verhaaltjes in mijn hoofd naartoe als ik wakker ben?
Mama, heb jij ook de letter van drie beentjes (E) in jouw naam? Waarom?
Mama, is de zee blij ook blij? En doet zij ook haar oogjes open?
Mama, waarom ben ik nog een beetje te klein en jij al groot?
Mama, waarom moeten wij zo veel op de nul zijn? (Gelijkvloers)
Mama, wil ik ook een keertje wijn drinken! Waarom niet?
Mama, wat is dat geluidje? En dat geluidje? En wat is dat geluidje? En dat? Mama, wat hoor ik nu? En nu?
 
 
Vorig jaar beperkte Verne zich nog tot dit:

 
*Grijns*
Ik herinner me die zin alsof het gisteren was.
 
 
In vergelijking met zijn grote broer is Jaspertje op dit moment (op taalkundig vlak althans) een eitje.
Veel meer dan baantje/ waatje/ paatje onderscheiden is en nog niet aan.
In volgorde is dat banaan, water en paardje trouwens. Dat laatste geldt voor alle levende wezens die overduidelijk geen mens zijn. Paarden bovenal, maar ook honden, vogels en vliegmieren in het zand.
En verder niks dan knuffelen, eten (veel eten), genieten en lachen...en brokken maken.
Dat ook.
Met niks speelt hij op de reguliere manier.
Het kind denkt enkel 'out of the box', wat gaat dát volgend jaar aan zee geven?
 
 

 
 

Boys in basics

We zijn aan zee.
Twee mogelijkheden: ofwel wordt het buiten uitwaaien en uitregenen en daarna gezellig binnnen cocoonen met warme choco. Ofwel wordt uren post vatten aan onze strandcabine in weinig meer dan een broekje en onderlijf. Either way: de jongens lopen uren in ondergoed.
 

 
En als er nu iets is waar ik een zwak voor heb, is het wel voor kleine jongens in fleurige bijna-blootjes. Dat bedoel ik dan niet in a nasty way uiteraard, want nu klinkt dat een beetje zo.
Ik bedoel: grijsgewassen slipjes met flodderende rekkers en scheefgedraaide onderlijfjes met 'stoere print', daar heb ik een hekel aan. Dat arme mooie blootje wordt er geen eer mee aangedaan.
Maar goedpassende 'buikjes' zoals Verne vroeger zijn onderlijfjes noemde in felle kleurtjes en een bijpassend ieniemini boxertje...dat is grijnzen! Steek er nog een lederen pantoffeltje onder en mijn geluk is helemaal compleet. Voor zo een broekventje ververs ik met plezier de zoveelste pamper en veeg ik gezwinder de gele snottebellen weg.
Het klopt wat ze zeggen, het oog wil ook wel wat.
 
Nu ken ik zelf maar twee leuke merken die zulk ondergoed verdelen.
 

Eéntje daarvan is Mambotango. Van het allereerste rompertje tot het maatje zes jaar dat Verne nu al draagt (6 begot!), bijna alle ondergoed hier in huis is van dat vrolijke merk.
En aangezien de drukbezette moeder shoptijd tekort komt, winkelt dit exemplaar al eens graag op laatavondlijke uren naar Mr. Monkey and Mrs. Butterfly. Dat is een gloednieuwe webshop, beheerd door een gloednieuwe zonenmama. One of us, quoi.
Een heel lieve madam die een leuke selectie maakt. Ik steun dat soort initiatieven met veel plezier...beats kopen in ketens any day!
En terwijl ik dan toch aan het klikken en tikken ben, ondergoed in mijn winkelmandje, durf ik al eens af te dwalen naar dat andere leuks.
Kuch.
En dan bevredig ik die andere behoefte van mij...matchy/matchy-en. Het is niet omdat ik geen tweeling en geen dochters heb dat ik mij niet mag uitleven, denk ik daar dan bij.
Toch?
Twee zoontjes, lekker assorti.
Ik vind dat heerlijk.
Ik durf mezelf ook al eens bijpassend kleden. Maar vertel dat vooral niet voort!
 

 
 
Dit zonnig neuspeuterduo is gekleed in Kids Case. Mooi, zacht en lief maar toch een tikje stoer. Zoals de jongens zelf zijn. Ik hou ervan, en gelukkig voor mij Sophie van Mr Monkey en Mrs Butterfly ook. Leve de soldekes!
 
 
 
Voor wie minder aan online-shoppen is...er is een pop-up winkel in Gent momenteel! Ik veronderstel dat iedereen binnenkort sowieso massaal naar Gent afzakt, en wel voor circus Batavaria, MiraMiro en Familie Van Den Berghe. Je zou moeten zot zijn om het niet te doen. Ideale gelegenheid om eens langs de pop-up-store te passeren en je vakantiegeld om te zetten in pure joy!
 
Mister Monkey and Misses Butterfly
POP-UP shop
Baudelostraat 11
9000 Gent (zijstraat van de vrijdagsmarkt, aan de inrit van de parking)
Openingsuren: 10u tot 18u
Openingsdagen: 17 & 18 Juli, 23-26 Juli, 30 & 31 Juli.

 
 

 
 
Rep u!
Voor ik de boel heb leeggekocht althans!
 

Processie van Echternach

Kinderen, dat is toch altijd een beetje vooruit en achteruit boeren tegelijkertijd.

Niet?

In het kort: eerst sliepen ze apart, de koters. Toen samen, dat ging goed. Toen hoestten ze zich een ongeluk en gingen ze weer uiteen. Vervolgens herviel Jasper in avondeenzaamheid en lagen ze weer samen. Toen toch maar weer apart. Nu heb ik nog eens gezellig samen uitgetest, maar na een dag heb ik het opgegeven.

Apart it is, for now.

 

Je ziet, zo kort is die korte versie al niet meer.

Zo, anders, weer zo, weer anders. Goed, slecht, weer beter, terug naar af,...

Idem met de zindelijkheidskwestie. Number two's komen hier nog steeds steevast verkeerd terecht en plasjes...op en af. Nonchalance vermoed ik. Hij kan het, maar wil hij?

Ik was intussen braaf verder -tig wasjes per week.

Er is geen enkele volwassene die het nog steeds in zijn broek doet, denk ik daar maar bij.

 

 

Zelfde kwestie met groenten eten.

Eerst at Verne alles, werkelijk alles. Het kind kreeg als baby dan ook erg edele papjes ingelepeld om dat te bewerkstelligen. Toen werd hij wat kieskeuriger en beperkte hij zich tot in boter gebakken groentjes, het luxepaard.

Vervolgens kwam de neen-fase. Niks meer.

Dus we gingen inventief aan het liegen en bedriegen: verstopte spinazie onder een gegratineerd laagje puree, schijfjes courgette tussen de croque, 'pizza', euhmm...inventiviteit uitgeput.

Inmiddels is hij te slim voor al die truken, hij doorziet ons nog voor we er iets gezonds tussen gefoefeld hebben.

We keken terug een poos de kat uit de boom, 'dit is een fase' dacht ik. Tot de fase veel te lang bleek te duren en het kind stevig verkeerde gewoontes kweekte.

Re-enter groentenverplichting.

Dat lukte een beetje, met moeite. En toen kwam ineens de geel-verlsaving opzetten. Bananen, koeken, pasta...al wat je wil. Maar niks dat groen of rood is.

Dan maar aardappelen, gele paprika en asperges zou je denken, maar neen! Niks daarvan.

Zooooo consequent is de regelnichtnu ook weer niet, uiteraard.

Dus waren we maar weer een beetje laks, een maaltijd hoort aangenaam te zijn en geen gevecht.

Maar dat moet ook ergens ophouden toch! Als de gang van zaken alles behalve vlot verloopt (you know what I mean), moeten er vezels gegeten worden! Punt!

Dus nu leven we op worteltjes. Een wortel/ een stukje vlees/ een wortel/...

Tranen, de hoek en erg boze ouders komen daaraan te pas. Maar de ene dag eet hij een bord leeg en juichen we, de andere braakt hij dat éne worteltje dat hij proefde er weer uit.

Tja.

 

Processie van Echternach dus.

 

 

Behalve bij de grootouders dan, daar slapen de mormels marathons eender of ze samen of apart liggen, produceren ze 'het' waar het hoort en doen ze zich tegoed aan al wat voorgeschoteld wordt.

Cruel.

 

 

Genoeg gemord.

Zeekiekiekjes van vorige week!

 

 

 

Plage sans menage

Mensen kijken al eens vreemd als ik rond de middag zeg dat ik alleen (papa is aan het werk) voor een half dagje naar zee vertrek.

Por que?

Alsof dat een volksverhuis betreft die zich voor het ochtendgloren moet voltrekken.

De broertjes zijn toch alles na een halve dag beu en het geeft ons de kans om op het gemakje op te staan.

Niet dat we ooit na 7u opstaan, maar bon.

Ander verhaal.

 

 

Noteer: Een goeie infrastructuur is alles.

Je hele huishouden meezeulen vind ik gewoon geen optie.

Ik word al moe van het gedacht alleen, dan blijf ik liever thuis.

Het is voor mij ook vakantie, toch?

Dus ik rijd naar ergens waar ze strandstoelen verhuren, eten en drank verkopen, een wc vlakbij hebben en waar speelparafernalia voorzien zijn.

 

Pampers, kinderen en geld.

Dat heb ik bij.

En zakdoeken uiteraard, massa's zakdoeken.

 

 

Dit was vandaag mijn moederlijke biotoop:

 

 

 

In volgorde: de kinders, de toiletten, den drank en mezelve neergevleid op een comfortabele ligstoel.

Alles binnen één blikveld.

Bemerk ook de omheining rond het spel...van onschatbare waarde.

Meer moet dat niet zijn.

Ik lach stiekem in mijn vuistje als ik moeders en grootouders met hamers, windzeilen, plooistoelen en strandspeelgoed over de dijk zie strompelen.

Voor geld is alles te koop.

Lelijk gezegde maar zo waar. En zo praktisch.

Voor een snipperdagje moet dat kunnen.

 

 

Uitgeteld en met zand tot in de onderbroeken en oren zijn we huiswaarts gekeerd.

Summer has begun!

Woohoo!

 

 

 

 

 

 

 

Onderbroekenfotomodel

Nog een paar jaar en hij kan poseren voor Calvin Klein.

Of de Coca-cola-jongen van zijn generatie worden waarvoor alle vrouwen in katzwijm vallen.

 

 

 

Aan de mimiek kan nog wat gesleuteld worden, geef ik toe. Maar dat grijpend handje aan de broekspijp...net echt toch?

 

Dit was niet de afspraak, god!

Volgens meteovista is het vandaag "vrij zonnig" in Oostende en krijgen we weercijfer 9!

Negen, my ass. Het is hier gewoon winter.

De beige bermuda's, mouwloze t-shirts en lelijke bikiniprints hebben plaatsgemaakt voor bodywarmers, k-ways en anorakken.

Is dit een negen waard vraag ik u?

 

 

Het waait zo hard dat ik mijn Ipad niet eens stil kan houden!

Daar gaat voor de derde dag op rij ons gedroomde dagje strandhut. Grmblhh!

Het hele appartement is alvast onder handen genomen en de inboedel vrijwel ingepakt en klaar voor vertrek morgen. Tsss.

Blijkbaar is het in de rest van België wel mooi weer? Ze spelen met ons voeten, die weergoden!

 

 

Over voeten gesproken. Had Jasper er geen gehad, hij verveelde zich hele dagen dood. Sabbelen aan die dingen zeg...uren aan een stuk!

 

Verne houden we zoet met kleurpotloden, boekjes voorlezen (supermuis is de favoriet van het moment) en meer sessies hopla-speelhuis dan elk normaal volwassen mens in een heel leven zou moeten tolereren.
Bij wijze van spreken. Het is een plezier om hem daar uit zijn dak te zien gaan.

Supermuisss!

 

 

Wijzelf?

Wijn drinken, Carcasonne spelen, lezen en klagen over het weer.

Uiteraard!

 

Vrouwelijk venijn.

Het is bewolkt, al twee dagen lang.

Bijna te koud om op het strand te zitten zelfs.

Dat is niet naar mijn zin, maar de jongens hebben daar weinig last van precies. We vullen de dagen met fietstochten, speelsessies, zwembadbezoekjes en wandelingen.

Hopelijk is het gauw beter want zo ga ik niet bruiner worden.

Koppig als ik ben ben ik wel gewoon de zee in gegaan en heb ik mijn enge-zee-beesten-fobie getrotseerd alsook de kou.

Matijs niet.

Het water is verrassend warm trouwens! Ik doe mijn best om daarbij niet te denken aan de liters urine die dagelijks de zee instromen, vers vanuit zwemmersblazen. Ieuw.

 

 

Wat die speelsessies betreft...het hotel is ondermeer een Hopla-speelzaal rijk, tot groot jolijt van zoon 1.

Het is daar dat ik een close encounter had met een mede-geslachtsgenote. Ik gok dat ze 7 of 8 jaar was, dus nog volslagen onschuldig...maar toch!

Er was niet geweldig veel volk aanwezig toen wij vanavond andermaal gingen spelen dus werd ik door het meisje prompt gebombardeerd tot publiek en begon ze te performen.

 

Handenstand, radslag,...dat soort turnerij. Er werd klaarblijkelijk van mij verwacht dat ik bewonderende oeh's en ah's uitstootte dus ik deed dat ook braaf.

 

"Waaw, dat kan jij goed zeg! Amai dat ziet er moeilijk uit! Ooh, dat was mooi, wat was dat? Dat kan ik niet hoor!"

Ze antwoordde. *kuch*

 

Ze antwoordde letterlijk dit: "Ja natuurlijk kan jij dat niet, jij bent al veel te oud. Misschien kon jij dat vroeger wel, maar nu gaat dat niet meer omdat jij al zo oud bent. Je zou waarschijnlijk vallen of iets breken ofzo. Als je nog jong was geweest had ik je kunnen leren hoe het moet maar nu gaat dat niet gaan omdat al oud bent."

 

Great. Thanks. Drie keer oud nog wel?

 

Grappig en niet geheel incorrect natuurlijk. Maar ik ben het toch maar afgebold en heb geen enkel compliment meer gegeven. Boontje komt om zijn loontje!

 

Tussen mijn drie mannen zit ik goed, concludeer ik. Dat olifantenlied waarover ik het gisteren had neem ik er dan maar bij.

 

Nog wat zeeplaatjes tot slot of treedt er al een lichte verzadiging op?

Pech! Mijn blog. Logboek van óns leven.