Identiteitscrisis.

Intens triest pierke op zijn slaapkamer.

Schouderophalend.

Stillekes prutsend aan een ezelsoor in een boek.

 

"Mama, ik heb het fout gedaan."

"Oesje vriend, wat dan wel?"

"Ik. Ik was verkeerd."

"Maar wat was verkeerd? Wat heb je fout gedaan?"

"Verne."

 

Zucht, ik geraak precies niet vooruit in dit gesprek. Andere boeg.

 

"Waarom dan? Wat ging er mis? Ik begrijp je niet goed."

"Omdat ik er anders uitzie."

 

My hart skipped a beat.

Voelt mijn kind zichzelf nu al dysmorf? Het pubert nog niet eens! Dus ik vraag door.

 

"Wat is er anders aan jou? Ik vind jou erg mooi hoor."

Gefrustreerd dat ik de bal missla: "Maar mama, mijn haar is toch niet zó!"

 

En hij houdt een plukje haar recht in de lucht.

 

"Aaaaahhhhh! Bedoel je je tekening? Het zelfportret?"

"Ja. Het is verkeerd."

"Het is een heeeeeeele mooie tekening Verne, echt waar. Maar het klopt, jouw haar staat niet recht."

Waarop Verne, een beetje opgelucht dat zijn probleem erkend wordt: "Neen, pfft."

"Zal ik jou eens leren haar tekenen, net als echt?"

"Morgen misschien."

 

Crisis averted.

Wat een zelfkritische kleuter.

 

 

 

 

 

 

Lijfelijk genot.

I' m in trouble.

Nu nog niet echt, maar ik zal het onontkoombaar zijn over een jaar of tien.

Ik voel het.

Ik word gegarandeerd die moeder die haar 16-jarige eigenlijk nog op schoot wil nemen en ervan afziet dat hij dat niet meer wil.

Logischerwijs.

De moeder die bedelt om een zoentje of een knuffel, die enkel een vreemde blik terug krijgt en zich vervolgens afvraagt waar het heengaat met die zonen van haar.

Steevast een geïrriteerde "mammmaaaaahhhhh, tss!" bij elke poging.

En dan stiekem een beetje triest zijn.

Pubers, ugh.

 

Aan de schoolpoort zal ik mij braaf beheersen, dat neem ik me alvast voor. Maar thuis...

Thuis ben ik een lijvenmens.

Altijd geweest.

Eens vastpakken en eens vastgepakt worden, daar teer ik op.

Dagelijks aai of blaas ik over buikjes, krab ik op ruggetjes, kus ik halsjes en doe ik 'tingelingeling' daar waar je denkt.

Of andere moeders dat laatste ook doen en of het wel mag...het zal me worst (!) wezen. Feit is dat mijn diertjes er nog steeds bij gieren van plezier.

Je moet iets doen om die eeuwige pamperwissels op te beuren, no?

 

 

Dus mijn lijvenverslaving en ik zijn op termijn in trouble.

Ik bereid me nu al voor op afkicken, want weldra is Jasper Verne's leeftijd en raak ik ook bij hem enkel nog aan mijn physical-pampering-portie door omkoping.

Het zijn kleine voortekens die me mijn ingebakken aard blootleggen.

Ik ben nu al een beetje beledigd als er eens eentje liever papa heeft dan mama. Afgewezen, koudweg.

En ik ben onvermijdelijk nostalgisch bij 'the little things in life' nog voor ze eigenlijk uit ons leven verdwenen zijn.

 

Neem nu kindervingertjes.

Onwaarschijnlijk onderschat lijfjesonderdeel.

Malse handrugjes met dikke kromme vingertjes.

En zwarte nagelrandjes, steevast. Altijd op verkenning.

Is er trouwens een lichaamsdeel dat een communicatievere taak heeft dan het kleine wijsvingertje?

Deze foto's van de voorbije week got me going:

 

 

#rock and what? Geduld! Binnenkort meer info, dan kan je van je eigen snotneus ook een rockster maken!

 

Smelt.

O wee de dag dat die pollekes doorsnee handen worden.

Hoe saai wordt dat!?

Zucht.

 

Verne is nog op.

Ik ga snel een avond-aaike vragen.

 

 

 

 

Muizenissen.

Verne en ik waren eenzaam vannacht, daar hebben we wat op gevonden.

 
I live the life of a queen.
Als ik zo op met mijn versgestreken mandje was mijn versgepoetste huis binnenstap, ben ik nog elke keer de koning te rijk.
Dan denk ik: ' Zie mij nu, zeg. Zo deftig, zo normaal.'
Nooit gedacht dat ik hier zou raken. Toen ik puber was, zou ik het niet geloofd hebben.
En nu is dit al een decennium mijn leven. Een normaal mens, twee normale kinderen, een normaal lief en een normaal huis. What more could you ask for?
En dat terwijl I'm a creep nog wel mijn lijflied was, toendertijd.
 
Afin, soit.
Ik ging het over Jasper hebben.
Jaspertje van Aspertje stelt het prima.
Hij is niet meer ziek, heeft slechts last van zijn eigen energie en lacht en brabbelt de hele dag lang.
Remember, dit is hoe het begon.
 

 
Na tien dagen cortisonetherapie rest er nog weinig van de facialisparese.
We gaan nog wekelijks op controle in het UZ en de NMR is nog niet helemaal van de baan, maar dat zien we dan wel weer. Zolang er nog een restje parese overschiet, en dat is nog steeds zo, zijn we niet 'in the clear'. Donderdag verder nieuws.
Intussen lacht het varken zo: de Jasperkenner ziet nog een verschil, de leek niet.
 

 
Maar ondanks al die positieve vibes, zit ik toch ongelooflijk met het polleken in.
En wel om deze reden:
 

 
Tien dagen cortisone, 2 kilo buikje en bleke gezwollen wangetjes.
Het verschil is indrukwekkend.
Op tien dagen??
Zijn oogjes staan glazig, hij is waanzinnig geobsedeerd door eten en bij momenten extreem hyper.
Hij breekt het kot af en alles erin.
En na een dut of 's nachts flipt het manneke al eens. Het lijken wel hallucinaties.
Niet te troosten, wild krijsen en kloppen.
Zijn curve? Zo:
 

 
 
Ik klaag niet he.
Het moederhart is nog steeds even opgelucht om al de enge ziekten waaraan we ontsnapt zijn, maar het moederhart moet toch ook toegeven dat ze dit ongelooflijk moeilijk vindt.
Moederhart feels bad.
Ik word langs alle kanten gesust dat die pafferigheid (want gewoon verzwaren is het beslist niet) vanzelf terug verdwijnt eens de therapie wordt stopgezet.
But moederhart still feels bad.
Niet 24/7 natuurlijk. Maar het knaagt een ietsiepietsie veel, dat zal ik maar bekennen.
Ik weet immers uit eerste hand wat het is om als kind gewichtsproblemen te hebben, en dat wens ik mijn aapje niet toe.
Ik vond hem al het dikske van de twee zeg.
Als ik de linker foto zo bekijk heb ik werkelijk geen idee waarom!?
Omdat ik een lange reus als Verne gewoon was zeker. En omdat het kind zeer duidelijk geboren is met een passie voor al wat eetbaar is, hij heeft het van geen vreemde.
 
 
Maar bon. Het afbouwen is begonnen.
We leven op goede hoop!
Krijg ik dan mijn kindje terug?
 

 

Neerwaartse spiraal.

Wat een moeder lijden kan.
Want het is toch altijd wat met die spiralen, he.
En dan bedoel ik niet dát soort spiraal (aan zagen en zwartkijken doen we niet mee), maar dit:
 

Not mine.

 
Collega's, broers, schoonvaders en al wie dit niet aankan: maak rechtsomkeer nu het nog kan.

Here goes.
 
Ik mag hopen dat uw gespiraliseerd leven beter meevalt dan het mijne.
Want als ik de zaken zo even op een rijtje zet, is de balans niet bepaald onverdeeld positief.
Ik heb al pril beslist dat 'de pil' mijn ding niet was. Ik zou mijn klachten kunnen oprakelen maar daar heeft werkelijk niemand wat aan. Ik heb zelf vooral de absolute kidnapping van mijn libido onthouden.
No can do.
Dat is geen leven.
I am not that kind of girl. Woman. Juffrouw. Whatever.
 
 
Geen pil dus.
Die plastiekzakken zijn trouwens ook mijn ding niet, voor je ernaar vraagt.
Dat is goed voor het one-night-stand-tijdperk, maar dat is loooong gone.
Vlees mag dan langer vers blijven in vacüum verpakking, dát soort vlees is toch voor onmiddelijk gebruik.
Of niet soms.
 
IUD dan maar.
Exemplaar 1 (koper) deed jaren dienst, geen klagen van. Het heeft even geduurd eer 'den onderkant' op haar effen was en voor wat migraine draaien we ons hand ook niet om. Maar allez, het viel mee.
Het tweede exemplaar (koper) deed straffere toeren. Het verdween, tot Jaspers toe.
Gelukkig wilden we een Jasper.
Geen kat weet waarheen, in mijn binnenste zat het alvast niet en het is niet dat er zo heel veel uitgangen zijn daar beneden.
Extrusie heet zulks voorval, niet dat ik je op stang wil jagen, maar dat is nu toch echt niet het gedrag dat ik van het ding had verwacht.
Het had maar één taak in feite...blijven zitten, daar moeten we eerlijk in zijn.
Exemplaar drie (hormoon dan maar) blijft vooralsnog proper zitten. So far so good.
Want nog een 'ongelukske' staat niet op onze planning, shop is closed for business.
Maar exemplaar drie maakt het wel bont, het bedriegt mijn lijf.
De tang!
Het lijf denkt dat het 16 is, of toch een deel ervan. Na maanden braaf zijn geeft de springveer mij ineens puberacné. Afgrijselijk. Ik heb dat deel van het leven al gehad, thanks!
Ik ben dan wel jong van geest, maar een puber...dat is toch lang geleden.
Gelukkig maar.
Moest mijn achterwerk nu eens denken dat het 16 was! Dat zou pas nieuws zijn.
Maar neen, zo werkt moeder natuur natuurlijk niet.
Niet dat ik zo erg te klagen heb, ik kan over straat.
Maar toch, een vrouw moet voor zichzelf objectief een analyse van de feiten opmaken en de nodige actie ondernemen.

• De grijze haren planten zich voort als krolse kattinnen: kleuren!
• De rimpels rond mijn ogen vieren hoogtij: smeren!
• En de borsten, of wat er van de meisjes over blijft na twee borstvoedingskinderen, verdrinken in de ruime cups van weleer. Shoppen dan maar!

Ik heb mezelf noodgedwongen ettelijke euro's lichter gemaakt bij Woolford.
Laat het me zo stellen.
A girl 's got to do what a girl 's got to do!
Sindsdien is het duo terug vrolijk en lijken ze de perfecte maat.
Lijken.
It's all in the mind.
 
Behalve die spiraal dus, die is vooralsnog 'in the uterus'.
En the mind begint te bedenken dat de vuilbak een betere plaats zou zijn.
Maar dan he...wat dan.
 
Ik tob nog maar even verder.
Later.
Nu moet ik dringend op zoek naar een toverspreuk die spinnen en monsters bij slapende jonkies verjaagt.
Waar lag dat toverspreukenboek nu weer?
 

 
 
 
 

Bring on the waterworks

Eerst en vooral: het kind is OK!
Alles is goed, maar lees rustig verder.
 

 
 
Vanochtend werden we ineens naar het UZ geboden.
Dé grote jan in de kinderneurologie daar wou hem zelf zien na het horen van het verhaal.
Hij geloofde de diagnose van de pediater aanvankelijk niet.
Zal wel een aangeboren parese zijn dacht hij, alsof zoiets mij zou ontgaan zijn tot op heden.
Maar onze (onwijs lieve) pediater liet zich niet kennen en wees hem frank terecht. " Neen professor, echt niet! De moeder is logopediste en ik geloof haar!"
Ze heeft er nog steeds deugd van volgens mij, en gelijk heeft ze.
Ik heb natuurlijk ook een half internet vol kinderfoto's ten bewijze... :)
 
 
Dus werden we als koningen ontvangen op het UZ.
En toen prof 1 de verwachte tumoren en ander akeligs ook niet aantrof, verdween de lumbaalpunctie van het programma. Eerste oef van de dag!
Eerlijk is eerlijk. Prof 1 was een schat, al mag ik dat waarschijnlijk niet bekennen gezien het gigantische leeftijdsverschil. Hij vond geen verklaring en fronste vooral, maar ging grondig op zoek naar onmiddellijke hulp voor ons. En voor zichzelf, want een vraag waarop hij het antwoord niet kent was hij al even niet meer tegengekomen. Dat wrong tegen.
Hersenkraker Jasper.
Hij belde vervolgens zijn vriend prof 2, dé grote jan in hoofd-en halschirurgie. Gaat vlot eens je binnen bent!

Prof 2 had ooit al wel eens iets uitzonderlijks in die aard gezien en wist ons zijn vriend, prof 3 aan te bevelen.
Deze hoge piet, in de radiologie, bezorgde me de tweede oef: volledige narcose en NMR/MRI zijn overbodig, want die zouden de therapie toch niet veranderen.
Maar toch best nog even langs vriendin 4 voor een neus-keel-oor-onderzoek, raadde hij aan en we belandden bij iemand die ons de 3e oef gaf: overplaatsing naar UZ is voorlopig niet nodig.
 
 
Dus...wat heeft het ventje nu?
Een neuropathie van één of andere depressor, vermoedelijk.
Een takje van de nervus facialis is dat. Laat het ons mondhoekzenuw noemen.
Als de therapie aanslaat zal het dat geweest zijn.
En mycoplasma uiteraard.
En een dubbele otitis en sluimerende mastoïditis.
Jasper heeft een 4-gangen menu ineens besteld.
De aap.
 
We zijn dus waanzinnig gerustgesteld.
Met een beetje geluk mogen we morgen naar huis om daar de behandeling oraal verder te zetten en alsnog wat van ons zuurverdiende verlofdagen te genieten.
En die parese...die zal opklaren. Zijn hoofdje kan nog enkele weken scheef trekken, maar het zou snel veel moeten beteren.
 
 
 
Maar eerlijk?
Het was een helse dag.
Ik had geen buggy mee en een kind dat al dagenlang nauwelijks heeft kunnen slapen.
Onder mijn arm een lijvig dossier waarin stond 'Jasper De Jonghe, vermoeden van hersenpathologie'.
Eten ben ik vergeten.
Kilometers heb ik afgelegd met dat kind van 11 kilogram in mijn armen. Kilometers.
De plattegrond van mijn parcours een wirwar.
Jasper huilend, gillend, doodop.
Mijn armen zijn kapot, mijn bekken zeurt.
 
Na het zoveelste onderzoek waarin hij moord en brand heeft geschreeuwd en met 4 man werd neergepind, heeft de kleine rakker het uiteindelijk begeven en is zeer plots in mijn hals in slaap gevallen.
Mij omarmend om nooit meer losgelaten te worden.
Elf kilo loodzwaar, dood gewicht. Hevig zwetend uit zijn koppetje.
De stakker.
 

 
Dat mensje weet niet dat al wat hem aangedaan wordt een goede reden heeft natuurlijk.
Het heeft vaak veel weg van folteringen.
Of zo moet het toch in zijn hoofdje lijken.
 
Dus toen ik eindelijk huiswaarts mocht keren en met dat warme gewicht horizontaal in mijn armen de lift instapte, sprak een vrouw mij aan.
"Gaat het mevrouw?" Vroeg ze bezorgd, waarop ik het terstond op een bleiten heb gezet.
Ineens rolden ze over mijn wangen, en ze waren met veel.
Ik kon slechts knikken en 'bedankt' fluisteren, haar in de ogen kijkend.
Iemand die té lief is op het juiste moment...dat kan ik niet aan.
Ik ben haar dankbaar voor haar vraag.
 
Snikkend heb ik me een weg teruggebaand naar mijn wagen, geen hand vrij om neus of wangen droog te wrijven.
Maar ik heb me vermand. Of vervrouwd, zo zou het beter heten.
Toen ik even later Jasper (gelukkg nog steeds slapend) in de auto kon heisen, was ik de opluchting voorbij.
Eindelijk.
 
 
Tot een marginale oetlul luide techno door zijn bassen heen ramde,
Overdreven luide techno. Op een ziekenhuisparking.
Testosteron much?
Ik heb hem beschaafd voor rotte vis uitgescheten uiteraard, mijn kind sliep.
Ik was kwaad.
 
Maar toen even later het betaalautomaat mijn briefje van 20€ en drie betaalkaarten weigerde, ik zichtbaar wanhoop nabij was en de wachtrij achter me was aangegroeid tot 20 nerveuze mensen...was het de oetlul die een stap naar voor deed.
"Je vais vous aider madame", zei hij en betaalde mijn parkeerticket. Waarop het blèren uiteraard in tienvoud hervatte.
Ah ja. Hoe zou je zelf zijn.
Hij keek nogal verbaasd toen ik ineens grienend 'merci monsieur, trop gentil' mompelde en het afbolde.
 
Tegen dat ik Oudenaarde benaderde had ik een kop als een biet, als had ik de kankerdiagnose wèl gekregen.
Leg dat maar eens uit.
Alles ok zenne dokter, ik huil gewoon een potje om niks.
 
Ontroering, dankbaarheid en uitputting, dat krijgt mij op mijn knieën.
De stilte na de storm.
Want tijdens de orkaan ben je als moeder toch vooral een leeuwin, vind ik.
Dan huil je geen traan.
De sterkste van de hoop.
De rustigste en nuchterste.
Toch?
 
 
Mijn welp is ok. Komt allemaal goed.
 
 

 

 
 
 

Whazzup little fella

 
Zo veel ongeruste zielen, zo veel vragen, zo veel lieve woorden.
Dat is ongelooflijk lief! Bedankt allemaal!
 
 
Met het kleine Jaspertje gaat het vrij goed.
Hij is koortsvrij sinds vanochtend, al blijft hij hangerig en neutie-neutie.
Maar hij heeft ook zeer veel vrolijke speelmomenten en hij eet alweer eens wat.
Met 'eens wat' bedoel ik dan vooral surimi-sticks, want daar heeft het mormel een obsessie voor ontwikkeld.
Whatever works for you, kind!
 
Wel jammer dat je nu visboertjes laat.
 

 
'Leutert zo niet Soetmin', hoor ik je denken.
En ook: 'Wat mankeert dat baasje dan?'


Goeie vraag.
Alle akelige affaires zijn inmiddels gëelimineerd.
Vergeet de T en K woorden.
Dat het kind centraal neurologische tekens toont zonder cerebraal aanwijsbaar probleem doet de artsen fronsen. Volgens mij vinden ze het stiekem spannend...zo nog eens een echte zoektocht tussen alle snotneuzen door.
CT en EEG blijken normaal, op een dubbele mastoïditis na. Vermoedelijk.
Want ook daarover zijn de meningen verdeeld.
Otitis? Mastoïditis?
Waarop zet jij je geld in?
Maar liefst 5 specialisten buigen zich hier over onze zoon. Talk about service! Iedereen gaat alvast wel akkoord dat het mormel mycoplasma heeft opgelopen, wat een nasty bacterie is.
Dus hij krijgt sinds 20u vanavond intraveneuze corticoïden en azithromycine, voor wie dat soort details graag weet. (EG uiteraard, wij kopen enkel uit eigen winkel.)
Voor de normale mensen: hij krijgt twee spuitjes. Eentjen in de mond en ééntjen in zijn aderkes. En 't is geen lekker, dat eerste.
Ocheerochot.
Maar hopelijk werkt de coctail snel en kunnen we naar huis.
Zo is het echt geen vakantie, en het is niet dat we verlofdagen op overschot hebben!
 
 
Wat vrolijke plaatjes om de boel op te beuren.

De piepdoos. Zeer gegeerd!

Toerke rond den blok.

 
Mind you...ik kies de mooiste plaatjes uit.
De minst 'verlamde'.
Want er zijn toch wel confronterende fotootjes bij, eerlijk gezegd.
Ik zeg het er zo netjes bij, want op een blog lijkt sowieso alles altijd schoner.
Dat is dus niet zomaar, dat is omdat de neurotische moeders die die blogs schrijven meticuleus prentjes uitkiezen.
(Take mental note.)
 
In bewegend beeld vind ik hem nog steeds even mooi, maar stilstaand moet ik toch soms eens slikken.
Mooi ventje van mij. Je ziet er niet meer uit.
Of toch voorlopig niet.
Want we gaan eraan werken dat dit volledig verdwijnt!
 
Wonderkinesisten aan huis of creche mogen zich bij deze gerust aanmelden!
 
 

 
 

Mission accomplished

Laaaaaang geleden dat ik het nog eens als vanouds over stront had, toch een tijdlang de populairste tag hier geweest.

Dat is het nadeel aan groter wordende kinderen of aan het ontgroeien van de babyfase...er wordt zo creatief niet meer gescheten.

Ik kan mij de laatste prot in bad en bovendrijvende bruine olie (lang leve borstvoeding) niet meer herinneren, dat zegt genoeg.

Prot in bad, wipperkak, poepfontein, drek tot in de nek...ze behoren allemaal tot het verleden.

Je ontgroeit het ook...lachen met elke misstap.

De zoveelste drol is op den duur de zoveelste drol. Hilariteit komt daar niet echt meer aan te pas.

 

Nu heb ik er zo ongeveer mijn volledig repertorium aan kaksynoniemen doorgedraaid, maar ik kan je met vreugde melden dat dat niet het enige is waarbij dat werkwoord vandaag van pas kwam.

Verne heeft nog eens een reguliere drol gedraaid, gewoon recht in de pot.

Lekker mainstream.

 

 

Big news?

Voor ons wel ja.

Na maanden van constipatie, pijn en ontlastingsangst, van ophouden en staalhard ontkennen dat hij nijpt, van accidentjes en tranen is dat een overwinning.

Voor Verne en voor mij!

Het is immers niet uitzonderlijk dat ik de speelmat te lijf moet gaan met ontsmettende producten en plastic schaapjes sta schoon te schrobben boven de gootsteen if you see what I mean.

 

We vierden met een citroentje (blikje san-pellegrino-limonade met citroensmaak waar Verne meermaal daags naar vraagt en nooit of te nimmer krijgt), het openen van een vakje op de bestofte kakkalender (heb ik het daar eigenlijk al eens over gehad?) en een foto. Want Verne is een blogkind...van elke gebeurtenis groot of klein, moet er steevast een foto zijn.

Anders zet hij het op een kniezen.

 

Ik bespaar je de details.

Just take my word for it, er ligt een duikboot in de vijver.

 

 

 

 

 

Gesprekken met mijn zoon

Mama, wat is dat?

Euhm.

Een bh jongen.

Wat is dat, mama?

Een jasje voor de borsten.

Ah ja, dat is een jasje voor de borsten hoor.

Van mama hoor.

Daar mogen wij niet mee spelen.

Mamaaa! Wat is dat?

Euhhhhhmmm.

Dat is niks jongen, laat dat maar.

Dat is niet voor kindjes.

Wat is dat mama? Is dat voor mij?

Neen, Verne. Dat zijn wattenstaafjes voor mama.

Dat is voor de oortjes hoor! Ik ga keer proberen.

Neen Verne, afblijven. Dat is alleen maar voor mama.

Voor de oortjes van mama?

Voor het spleetje. Laat nu maar.

(Fronst en loopt weg. Met spleetjes wil hij niks te maken hebben.)

Recyclage

Ik heb al sinds valentijn 2013 een cadeaubon voor een hotstone-massage liggen.

Matijs zijn vindingrijke peaceoffer na twee massageloze zwangerschappen, ondanks flink gepruim en gepruil.

 

Ik ga daar echt eens dringend werk van maken...maar tot het zover is denk ik met brede grijns terug aan mijn recentste massage-ervaring.

We spreken anno 2011, maart ofzo.

 

Recyclage van mijn eigen verhalen dus. Wie het hier al een keer las...twee keer lachen kan geen kwaad!

 

Copy, paste!

Bedtimestory anyone?

Euhm, anekdote.
Mogelijks vilt Verne me ooit dat ik dit op het net smijt. Mogelijks vindt hij het later een cool verhaal.
Lees en oordeel zelf!

Ik was zes maand zwanger en Sarahpietjen, een vriendin van mij, was ook wel aan wat 'fysical pampering' toe. Het perfecte moment om mijn groupon-bon voor een duomassage boven te halen, dacht ik zo!
Dus ik plan een weekendje Oostende en ik bel het professioneel massagesalon om de boel te regelen.
'Jah juffrouwsje, wij masseren heen zwanghere vrouwen. Hifstoffen en afvalstoffen kom'n ton vrie en dat is niet hoed voo joen kiendje. T'iz voo joen eihen hoed weh da'k het zeh, mo dat haat nu niet haan.'
Daar krijg ik dus het sch... van. Ik zal zelf wel beslissen wat 'min eihen hoed' is en de gynaecoloog barstte zelfs in proesten uit toen ik hem om een attest ter goedkeuring vroeg. Beroepsafwijkingshalve slaag ik er al wel eens in mensen te overtuigen maar deze dame was niet te vermurwen. Het bleef een dikke vette 'neen'.
Shit, wat nu gedaan, dat hele weekend was al gepland. Dus ik schiet in actie en tik in Google "massage Oostende" in. De eerste link was het centrum dat mij had afgekeurd wegens mijn ernstige ziekte genaamd zwangerschap dus ik klik op de link van het tweede salon.
Thaïse massage...dat kan al eens wat hardhandiger zijn maar op de site stond toen net 'Promo: twee dames, 45 minuten, 75€'. 'Jackpot', dacht ik! Wij zijn twee dames en die prijs valt prima mee. Dus ik pak de telefoon en boek een afspraak voor zondagmiddag. Fjoew, weekendje toch nog geregeld!

Ik heb niet verder nagedacht en de site niet verder bekeken. Ik was allang blij toch nog een massage geboekt te hebben en bovendien ben ik soms een beetje een naïeve teut.
Dus Sarah en ik komen daar toe. Sarah haar frank viel quasi meteen, ik had het bij het verlaten van het salon nog steeds niet echt door. Al waren er duidelijke tekens.

• Bij aankomst schoten er twee Thaise vrouwtjes in badjas plots in hun jeans en trui alvorens ons verder te helpen.
• We hebben met handen en voeten moeten uitleggen dat we voor de promo voor twee dames kwamen en dus liever samen gemasseerd werden dan elk in een aparte kamer.
• Bedden ipv massagetafels.
• Synthetisch satijnen lakens op de bedden. Ieuw!
• En dan waren er ook nog de horizontale spiegels naast de bedden. Weggevertje, maar ik had niks door. U ook nog niet? Lees rustig verder, de clou komt eraan.

Ze hebben uiteindelijk gesnopen wat we bedoelden en kregen de massage samen in één kamer, lees in één bed. Dat is 4 vrouwen en één foetus samen in één smal tweepersoonsbed. Cozy. En gieren, dat ook. De kwaliteit van de massage liet wel wat te wensen over, maar bon. Ik had me geamuseerd en was in feite nog wel content over onze namiddag.

Pas bij het buitenkomen toen Sarah opperde dat ik ' twee vrouwen, 45 minuten, 75€ ' lichtjes fout geïnterpreteerd had ging er een alarmbelletje af in mijn hoofd.

Slowly but surely kwam het besef:

'Oh my. Ik ben met mijn ongeboren zoon naar de hoeren gegaan.'

'Ik heb daar 75€ aan versmeten.'

'Dus daarom was die massage maar zwakjes...foute lichaamsdeel!?!'

'O f*ck. Ik heb een vriendin getrakteerd op een potje prostituee.'

Hard gelachen, veel gebloosd en bij thuiskomst schoorvoetend het verhaal aan Matijs verteld. Die viel nog net niet van zijn stoel van het lachen.

Maar het had allemaal erger gekund...bij (grondiger) nazicht van de site blijken ze ook she-males in de aanbieding te hebben. Daaraan zijn we toch maar mooi ontsnapt.

En zo, lieve Verne, komt het dat jij voor je geboren was al een beetje hoerenloper was.

My sincere apology!

Ik zal beter nadenken in het vervolg. En ik zal alsnog mijn best doen om je beschaafd op te voeden.

 

 

How on earth...

...hebben Matijs en ik dat gedaan? Zo'n schone kinderen gemaakt?

Prototypes nochtans en toch al meteen zo goed gelukt.

Wij zien er zelf vaker mottig uit dan stralend, vinden we, maar die apen blinken altijd even hard.

Zelfs net uit bed zijn ze ontwapenend.

 

Ouder worden...nergens goed voor!

 

 

De secure kijker zag het al: Schoentjes, gallucci by www.annapops.be! En om de vragen voor te zijn....kleertjes DUC by www.monsterswithanattitude.be!

 

 

 

 

 

Eén ding is zeker, besef ik net.

Naar deze twee foto's zal ik later nog vaak terugkijken, verlangend dat ze er nog één keer één dagje zo uitzien als hier. Nu.

Ik kan maar beter 'vollen bak' genieten dus. Vandaag zijn mijn wensen van later aan het uitkomen, en ik had het bijna niet eens in de gaten.

 

 

 

Nog twee dagen om mee te dingen naar de schoentjes!

Ik wacht vol spanning op de eerste mannelijke deelname....hup mannen hup!

 

To poop or not to poop

Een gezin...toch altijd dolle fratsen en avonturen.

 

Alweer een topscenario vandaag.

Probeer het voor je te zien:

 

 

Matijs met een appelflauwte, pikkels omhoog, liggend in de tuin.

Verne krijsend van de pijn op de luiertafel.

Ik met een bruine pink en Jasper die zich intussen had vastgewerkt tussen de twee niveaus van de luiertafel.

 

Just another day at home!

 

 

 

Het begon nochtans vrij goed...(een redelijk zieke) Matijs nam Verne mee op uitstap naar het lokale tuincentrum.

Dat leverde aardige plaatjes en prettige momenten op:

 

 

Op de terugweg ging het ineens mis. Verne kreeg een krijsbui, absoluut niet zijn gewoonte, en bleef tijdens de pitstop 10 minuten achter een boom staan.

Dan weten wij al hoe laat het is in feite...kijk maar.

 

 

Poop-time, indeed.

De schaamte en het wegstoppen is er altijd bij. Er is vooralsnog ook geen enkele drol in het potje beland.

The boy 's got issues.

Maar dat lost tijd wel op vermoed ik.

Na 10 minuten werd Matijs wat ongerust en spurtte in een rotvaart terug naar huis, met een hevig krijsend kind achterop. Rust verstoord in het slapende Gavere.

 

 

Terug thuis bleek de oorzaak snel gevonden: constipatie.

Stevige constipatie.

Half in, half uit zou ik willen zeggen maar het was eigenlijk meer zit er nog net in (zichtbaar) maar kan er niet uit. Arm kontgaatje.

Pijn en paniek dus. Hoe geraak je daaraan? Een suppo kon er echt niet meer bij en koteren met een thermometer bracht geen soelaas.

 

Tennisbaldrol.

Of golfbaldrol, ik overdrijf weer.

 

Gelukkig zijn er dokters van wacht. Dus een telefoontje, wat slaolie en een bruine pink later was het euvel verholpen.

Verne kon terug ontspannen, Jasper werd bevrijd, Matijs deed een tukje en ik ging met ontsmettingsalcohol de pink te lijf.

 

Ik die zeker nooit veearts wou worden omwille van die lange handschoenen en hun bestaansreden. Dit trok er toch op.

 

Ach ja, all is well that ends well!

 

Tot aan de volgende drol althans. Lactulosesiroop it is!

 

 

Misser

Ik wist dat het ooit zou gebeuren.

Voorspelbare fout.

Maar zo snel?

Ik dacht eerder aan 2,5 en 4 of 3 en 4,5.

Maar neen, hoewel de ene een baby is en de andere al bijna een kleuter is Matijs er nu al in geslaagd.

 

 

Verne is op stap geweest in kleertjes van Jasper.

Huh? Zegt u?

Jaja, van Jasper.

 

 

Dat ging zo.

Wegens logistieke redenen was ik alleen met Jasper op baan en zat Matijs thuis met Verne toen we besloten naar het museum voor natuurwetenschappen in Brussel te trekken.

Matijs en Verne gingen nog snel even in bad, de zwarte nagelranden en dikke gele oorkorsten werden daarbij uiteraard over het hoofd gezien. Tjah. Je kan niet alles tegelijk willen zeker? Verne werd vervolgens vakkundig aangekleed door papa.

 

Altijd spannend...zien wat Matijs daarvan bakt.

Aan vreemde kleurencombinaties ben ik inmiddels gewend, maar nu ging het nog een stapje verder.

Verne kreeg met zijn 95 cm een 74 aangemeten.

Dat paste prima vond Matijs.

Het ding, een tricot longsleeve met viking op, spande meer dan hard om zijn nekje. Het zag er ronduit pijnlijk uit. De mouwen veel te kort en snijdend in zijn okseltjes, de melkton ontbloot, de viking breed uitgerekt over zijn borstkast. Matijs zag daar geen graten in.

Zo vertrokken ze naar Brussel, waar het net zo goed als hier pijpestelen regende. Gelukkig had Verne zijn leren(!) jasje zonder kap en zonder muts aan... *frons*. Again, je kan niet alles willen zeker?

 

 

We troffen elkaar in Brussel.

Ik probeer doorgaans zo min mogelijk 'zeikwijf' uit te hangen en laat dat soort missers seemingly onopgemerkt voorbijgaan, maar nu kon ik niet anders dan lachen. Ik wees Matijs op het overduidelijke, maar hij bleef ontkennen.

En die mouwen dan? Dat is toch lang genoeg...

Maar die halsuitsnijding is toch...Maar neen, allez dat gaat perfect!

Ik zie zijn buik... Dat is zijn onderlijfje jong, hij steekt zijn armen juist omhoog.

 

Verne kloeg ook geheel niet, dus niemand had er last van.

De enige klager was ik om eerlijk te zijn...met een wollen jas en gloednieuwe leren laarzen aan was ik zelf compleet niet voorzien op de doorregende modderige wandeling door het Brusselse park die ik zonet had moeten ondernemen. Nat en koud tot op het bot en gehavende laarzen.

Om bij te schreien, figuurlijk althans. Koffie in de cafetaria heeft dat euvel verholpen.

 

 

 

Dus ik onthou: elk zijn afdeling.

Sommige dingen kan ik als moeder nu eenmaal beter (een positieve gedachte waar mijn ego wel bij vaart).

Al is consequentie wel geboden. Bomen doorzagen over de foute keuzes van manlief terwijl je zelf in de konteverkeerde kleren staat, gaat niet echt op.

 

Amen.

 

Over naar deel twee...de plaatjes.

Er valt in dat museum waanzinnig veel te zien...dit zijn slechts een paar van Vernes favorieten.

 

 

 

 

En tot slot deel 3, de filmpjes.

Dan is het compleet.