maandag 30 juni 2014

Onder moeders vleugels. Or not.

Verne trok vanochtend voor de eerste keer richting speelpleinwerking.
'Mama?'
Ja, varkje.
'Ik ga dat gisteren keer vertellen aan Juf Emmy van mijn olifant!'
Ja prima schatje, maar juf Emmy gaat daar niet zijn hoor. Wel andere juffen.
'En gaat Thimo daar zijn?'
Neen polleken, ook niet.
'En Jara? En Thomás? Wout? Gaat Wout daar zijn mama?'
Neen hoor, andere kindjes. Het is in een andere school.
'Ah! Wij gaan naar de grote school!'
Neen, ook niet die school. Het is daar ook groot, maar het is niet jouw grote school.
*bezorgde blik*
We zijn daar al eens geweest Verneke, met dat groot vier-op-een-rij-spel. Je weet wel, met de rode en de gele centen die je er bovenaan in steekt en die er onderaan weer uitvallen...
*intens gepeins*
Needless to say...ik was voorbereid op het zoveelste navelstrengdoorknipmoment van mijn jonge moedercarrière. Vreemd genoeg vond ik de eerste keer afzetten aan de crèche bijlange zo erg niet. Tegenwoordig zie ik meer af van het 'dumpen bij wildvreemden', arm kwetsbaar kindjemijn. Hij heeft een bewustzijntje inmiddels he.
Dat, en op bindings-vlak zijn wij tweetjes ook opgeschoten naar niveau 12.
Niet dat ik teary-eyed was, net niet. Maar ik had me toch mentaal opgepompt voor een rondje Mammmaaaahhhhhhhh!!-rokkengehangSnif.
Nu ja.
Hmm.
Keelschraap.





Hij heeft mij niet meer bekeken, het rotjong.
Geen blik, geen zoen, geen woord. 

Nog verder ernaast had ik niet kunnen zitten, met mijn op voorhand uitbedacht scenario.
Toen ik thuis kwam vanavond kreeg ik dat ook meteen in mijn soep gedraaid. Nog op de stoep staand, boekentas in mijn hand: "Thomás was daar wel mama, en ik heb dat niet gezien hoor van de rode en de gele centjes. Ik heb dat niet gezien hoor mama."

Nu ja.
Er was wel iemand in het verhaal die zich eenzaam en verlaten voelde.
Tot zover zat ik juist.

Maar het was alvast niet het snotjong.
Het lege-vleugel-syndroom.
Laat het ons zo noemen...het heeft me parten gespeeld vandaag.



7 opmerkingen:

Liezewiezewoes zei

ocheire kind toch :) heb compassie met jou!

Twee emmerkes water zei

eigenlijk had daar een foto moeten staan van jouw treurige snoet :)

Liesbeth zei

:-) je mag wel fier zijn op je flinke zoon! en morgen gaat dat beter gaan...

Leuke Wereld zei

Ik leef mee met jou meid! Ik had gisteren net hetzelfde gevoel toen ik mijn grootste kind moest achterlaten op zijn eerste tenniskamp! Ik heb de uren afgeteld totdat ik hem mocht afhalen.

Homemade by Sarah zei

Dat is zo herkenbaar! Maandag kindjes voor eerste keer afgezet op sportkamp (samen dan nog) en me toch een hele voormiddag miserabel gevoeld... Wij zijn toch niet te schatten, he ;-)

Danine zei

ohohoh, daar komt het gevoel terug...
Deze morgen ons meid ook voor de eerste keer afgezet in de 'grote opvang', *sniffelsniffel* meid tranen, mama tranen, ... Ik weet hoe je je gevoeld hebt vandaag :-)
http://lolomygirl.blogspot.be/

soetmin demedts zei

Het was eerder ludiek bedoeld hoor. Ik heb geen vleugeltje gebroken!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...