zondag 11 januari 2015

Tweeduizendvijftien

 
Ja, ik nam een blogpauze.
Onaangekondigd, ongepland maar fel van genoten.
Dat is hier mijn affaire, you know.
Ik mag hier mijn goesting doen. En mijn goesting zei njet, voor de eerste keer ooit.
Gek wel, een blogloos leven. Dat was ik niet meer gewoon
Er zijn werkelijk ettelijke goede verhalen verloren gegaan.
Dat dierf al eens pieken.
Het is een verslaving als een andere veronderstel ik.
Liefde/ haat.
 
 
Tweeduizendvijftien dus inmiddels, ik kan niet geloven dat we hier al zijn!
Het lijkt alsof ik pas begonnen met nesten, maardit jaar zal het ineens al vijf jaar geleden zijn dat ik mijn eerste positieve zwangerschapstest vasthield. Madness.
Maar ik ben dankbaar, het waren 5 wonderlijke jaren!
Ik wandel er eens door:
 
2010
Persoonlijk: Wanhopig hunkeren naar een baby, om dan meteen in de eerste 'probeermaand' zwanger te zijn. Op mijn 30e verjaardag ontdekt nog wel. Oh euforie!
De liefde: Het leven is liefde, meer dan ooit nog vanaf 30 september.
Online: Niks. Op wat facebooken na weet ik niet dat er een gigantische wereld van blogs bestaat. Drie vrienden hebben een pagina waarop ze foto's of verhalen posten, die lees ik. Mieke en haar zoontje Verne, collega Laurence en vrienden Sam&Annelies. Bij hen ontspruit het idee achter www.vernejasper.com.
Werk: Het bedrijf waarvoor ik werk wordt overgenomen en ik beland eindelijk in de job waar ik al zo veel jaren naar hunker en hengel...teamcoach ofte district manager (pharmaceutische sector). Werken met mensen, dat is mijn tand.

2011:
Persoonlijk: Kleine Verne wordt geboren, en daarmee komen meteen alle dromen die ik had uit. Verne was een buitengewone voorbeeldbaby, onze wolk was van het felste neonroze ooit aanschouwd. Soms overstijgt de realiteit je dromen, het kan.
De liefde: Hoogtij! Het kind zorgt voor een dimensie extra in ons leven, we zijn samen misselijkmakend gelukkig.
Online: De geboorte van deze blog, met spruitenlook. De 300 mensen die de geboortekaart ontvingen lezen mee, of toch een deel ervan.
Werk: Stille wateren. Ik ben gelukkig waar ik ben en keer met veel plezier terug na de geboorte van Verne.



2012:
Persoonlijk: De spiraalfaal, Jasper kondigt zich ongevraagd aan slechts 9 maanden na het vorige aapje. Oeps. Allez vooruit dan maar. Aangezien baby's kweken toch zo poepsimpel blijkt, zien we er geen graten in.
De liefde: Happiness overload, echt waar. Ik overdrijf niet eens.
Online: De blog blijkt precies toch wat meer gelezen te worden dan familie en vrienden. 3500 mensen lezen intussen op regelmatige basis mee. Mond-aan-mond-reclame zeker? Verbluffend vind ik dat.
Werk: Herstructurering. Ik verlies mijn geliefde job, waarop ik een legendarisch slechte keuze maak: ik kies een job die 'bij het gezin past' en niet bij mij. Bovendien moet ik na 9 weken werken gaan bekennen dat ik 9 weken zwanger blijk. Kuch!


2013:
Alles ontploft. 2013 was een ontwrichtend jaar in vele opzichten.
Persoonlijk: Vooreerst ontplof ik. Jasper wordt onwaarschijnlijk vlot geboren op 15 januari en zet meteen zijn keel open om pas in juli ietsje vaker eens wat te zwijgen. Slapen doet het mormeltje ook niet, overdag noch 's nachts. In blokjes van kwartiertjes overleven we de dagen, maand na maand na maand. Rock bottom, echt waar. Duistere gedachten als 'ik zie dit kind niet graag', 'hij heeft ons fijne gezin verziekt' en 'als ons huis afbrandt, red ik Verne en niet dit kind' maken dagelijks deel uit van mijn wereld. Van in de materniteit al, wat de eerste keer zo een heerlijke week was, voelt alles mis. Ik voel me er rotslecht en schuldig door, een heel andere moeder ineens! Ik ben er ook van overtuigd dat mijn onvermogen om met het gekeel en slaapgebrek om te gaan, van Jasper een depressieve volwassene met bescheten seksleven zal maken. Het is nog maar begonnen en het is al om zeep.
Ook Matijs is een heel andere vader en hoewel we van alles het beste trachten te maken en elkaar proberen oppeppen, kunnen we niet ontkennen dat we in feite een hekel hebben aan de orde van de dagen.
We peren gewoon door, beseffen de diepte van de put die we graven nauwelijks en vergeten hulp in te roepen
De liefde: Welke liefde? De roze bubbel spat met kracht uiteen. Liefde lijkt een frivoliteit waarvoor in ons leven nu geen ruimte is. We slapen een paar maanden apart omdat Jasper geheel niet slaapt. We eten apart omdat eten met gekrijs bij toch niet smaakt en we komen zo weinig mogelijk buiten. In de wandelwagen schreeuwt hij toch ook, dus what's the point. We lopen elkaar slaapwandelend voorbij in huis, elke irritatie reden genoeg om op even 'op elkanders kop te schijten'. Sort of speak. Maar we zien elkaar natuurlijk nog wel graag, we maken eigenlijk niet eens echt ruzie. Niet inhoudelijk, maar we voelen 'het' even niet. Extreme leefomstandigheden. Naar het schijnt is blootstelling aan langdurig hoge decibels ook één van de marteltechnieken op Guantanamo Bay. I can relate.


Online: De blog kent een eerste explosie. Ik studeer over en investeer tijd in bloggen en alles wat erachter schuilgaat. Vernedejonghe.blogspot.be wordt Vernejasper.com en krijgt een nieuwe look! Voor het eerst krijgen we wat publicaties in de pers, werken samen met enkele sponsors en 13000 fans lezen trouw mee.


Werk: Last thing on my mind. Na het bevallingsverlof en borstvoedingsverlof keer ik met hangende poten weer. De ene hersenhelft beschadigd door de chaos thuis, de andere verslagen dat ik weer achter een bureau prijzen per kilo moet gaan zitten berekenen van mineralen waar ik nauwelijks iets van afweet. Alles staat op losse schroeven, zo ook mijn ooit zo mooie carriere. Na veel soulsearchen blijkt gauw dat ik voor mezelf moet kiezen en écht terug wil naar het coachen, maar dan op een haalbare manier. Ik neem een kaart, zet een passer in ons huis en solliciteer bij elk pharmaceutisch bedrijf in een beperkte straal rondom ons nest. Op hoop van zegen!

 
2014
Persoonlijk: Het jaar waarin we terug op onze plooien komen. De slaapt keert stilaan weer, de decibels slinken. Ikzelf klim uit mijn put in december 2013, Matijs pas in de zomer van 2014. Maar we klimmen er beiden uit, we are back, b*tches! Verne bloeit helemaal open op sociaal en verbaal vlak en hij wordt zindelijk, dag en nacht. Dat is er al ééntje uit de pampers! Melkpoeder- en pamperverbruik dalen rechtevenredig met de terugkeer van mijn mentale gezondheid.
Intussen start Verne ook op school en blijkt hij de lijn van voorbeeldkind verder te trekken, gelukkig. Hij is snel in alles en zeer zelfstandig. Een zegen voor een moeder die geen hand te veel heeft.
Jasper verandert zienderogen....doorslapen doet hij pas af en toe vanaf augustus, maar het huilen is compleet voorbij. Wanneer hij leert stappen, transformeert hij gestaag naar 's werelds meest vrolijke ventje.
We herleven! In augustus is er even het alarmerende Jasper-verhaal met de aangezichtsverlamming en Verne wordt geopereerd aan zijn poliepen. Maar lelijker dan dat is ons verhaal niet meer.



De liefde: Wat in 2013 nog zo onoverkomelijk leek gebeurt organisch...het gat groeit dicht. We vinden na onszelf ook elkaar terug alsof het nooit anders was. Er is wel weer mental space voor liefde en al zijn frivoliteiten. De libido's herstellen zich, de borstvoedingsbeha's worden verkocht en de lingeriekast doet weer dienst. Eureka! We vieren ons allereerste weekendje alleen in 5 jaar op kosten van Netflix. Empire state of mind in ons hoofd en in de broek. You know.
Online: Whowza!? De blog barst uit zijn voegen. Al 35000 lezers volgen onze beslommeringen en ik organiseer een eerste Big Blogameetup, bijeenkomst voor bloggers. De sponsordeals worden groter en ernstiger, de tijd die ik aan bloggen besteed wordt zakelijker benaderd. Maar de pret om het schrijven blijft even groot! Het is een hobby geworden, een passie. Maar ook ergens een taak.
Werk: Ik vind wat ik zocht en veel meer dan dat. Ik word ingelijfd bij Marc Couckes leger en ik kan met geen woorden beschrijven hoeveel deugd mij dat vanaf dag 1 deed. Na 3 jaar kinderen voeden, wordt nu mijn geest terug gevoed en dat was hoognodig. Zo blijkt. Moederen is goed en fijn en zo, maar het blijkt niet mijn enige roeping. Ik geniet van het opdirken, het contact met collega's en de inhoud van mijn werk.
De blog lijdt daaronder, maar so be it. Prioriteiten stellen is nodig. En mijn prioriteit, dat ben ikzelf!


2015, aspiraties
Persoonlijk: Laat ons hopen dat we verder surfen op de golf van voorspoed waarop we nu zitten. Ik hoop stiekem eens een dag de deur uit te gaan op minder dan geen tijd. Zonder buggy's, luiertassen, flesjes en andere parafernalia that is. Maar groter dan dat zijn mijn ambities niet. Het is goed zo, het moet ook niet te rap gaan allemaal.
De liefde: Elk meisje koestert dromen, dat spreekt voor zich. Maar we zijn happy together.
Online: Ik keer een beetje terug naar het verleden, naar mijn roots. De focus valt op het inhoudelijke, niet zozeer op de online marketing. De frequentie van posten zal wel wat lager liggen dan in 2013/ 2014 maar ik stel kwaliteit boven kwantiteit. Wie meeleest is welkom, ik laat mijn statistiekjesverslaving een beetje los.
Er komt wel een tweede editie van de Big Blogameetup, ergens in de lente!
Werk: Never change a winning team, I say. Ik zit op mijn plaats en zou daar graag blijven zitten. Al verhuis ik de komende week wel van bureau. Also: ik verklaar de oorlog aan belegde broodjes en werklunches. Ze hebben me 3 kilo gekost, de snoodaards.


Schol! Op het nieuwe jaar en nieuwe kansen!

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

16 opmerkingen:

Debbie De Raedt zei

Dit bericht was het wachten even waard. Je verstopt niets en je zegt hoe het is. Wat fijn om te lezen. Proost, op 2015!

SnottebELLIE zei

Kei leuk om lezen! Wat een mens toch eigenlijk kan meemaken op enkele jaren tijd. Schol! Op 2015! En op nog veel zotte verhalen hier (hoop ik).

Liesellove zei

echt waar, een heel schoon overzicht :-) doe dat goed in 2015 x

Twee emmerkes water zei

amai, zijn wij hier met 35000?
Kan't wel snappen zene, lees hier elke keer graag mee :)
you go girl, 2015 komt in de sjakosj

Anoniem zei

Ik herken vooral je ontploffase. Hier ook twee baby's op anderhalf jaar tijd. De eerste sliep nog niet door toen de tweede kwam. Nummer twee is allesbehalve een gemakkelijk kind. Blij te lezen dat het bij jullie goed kwam, dat geeft hoop. Merci daarvoor.
Ik kijk uit naar je blogberichten in 2015! Anneleen

Seija Metime zei

Leuk overzicht. Ben altijd al fan geweest van je open manier van communiceren en ik ben duidelijk niet de enige.
En waar ik nog het meest naar uitkijk, naar de volgende editie van de Bigblogameetup. Nu nog hopen dat de datum past in de agenda :)

Erika Van Tielen zei

Een heel erg happy New Year voor jullie! En owlala, hoe eenzelfde Netflix-trip naar NY zo anders beleefd kan worden! Nu ja, mijn vader en ik waren dan ook een totaal ander duo ;) Zoen!

Juffertje in het Groen zei

Geduld is een schone zaak! ;o) Ik kom hier graag lezen over hoe jij je doorheen de up and downs van het moederschap worstelt met de nodige humor, nuchterheid en liefde. En ik ben ook blij dat ik jou en heel wat andere toffe madammen mocht ontmoeten op de eerste Blogameetup en nog contenter dat er een tweede editie komt. Bij deze mag je mij op de gastenlijst zetten. You rock, Soetmin!

Nononsonsmoms zei

Wat een mooi en oprecht overzicht. Ik herken het stuk over de zwarte sneeuw bij zoon nr2. Bij ons duurde het 'geween' maar 3 maanden. Maar echt wat ik toen ook allemaal niet heb gedacht, daar denk ik liever niet meer aan.
Ik wens je een fantastisch 2015!

Liezewiezewoes zei

ik zeg hoera! Voor een blogameetupdinges, voor tijd voor jezelf en voro doen waat je zin in hebt!

Anoniem zei

Fijn hoe je blog toch altijd een beetje hoop kan bieden...Ik ben nu zwanger van mijn 2de en daar waar ik bij mijn eerste zwangerschap op een roze wolk liep, is dit nu alles behalve het geval. Gevolg van een zwaardere werksituatie, weinig zonlicht (want ditmaal niet zwanger in de lente/zomer, maar in de donkere winter) en een peuter die alle clichés van de 'terrible 2' waarmaakt. Ik ben mentaal & fysiek uitgeput en voel me triest dat deze waarschijnlijk laatste zwangerschap in mijn leven helemaal anders uitdraait dan verwacht. Om maar te zwijgen over de schuldgevoelens naar mijn zoontje en het ongeboren kind toe...Enfin, te lezen dat ik hier niet de enige ben geeft toch een beetje troost. Bedankt voor de fijne blog die toch als een lichtpuntje in deze donkere dagen werkt!

trijnewijn zei

wij werden meteen bij het kindje-krijgen-kersverse-ouder-zijn getrakteerd op zo'n ontploffase. Sterk dat je zo open durft zijn over de duistere gedachten die daar bij horen, dat doet deugd om te lezen voor iedereen die er variaties op had...

Ik wens jullie een 2015 waarin alle aspiraties waarheid worden!
Bij de tweede blogameetup probeer ik er wel bij te zijn...

soetmin demedts zei

Dag Anoniem...

Don't feel too bad!
Het is niet omdat je zwangerschap wat mottig loopt, dat je kindje dat ook uiteindelijk zal zijn. En zelfs al is het wel zo, dat komt ook goed. Jasper is het bewijs. :)

Een tweede en laatste zwangerschap is vooreerst al iets minder exotisch, dat moeten we bekennen. En bij mij speelden ook de seizoenen een rol. Ik liep niet te blinken in volle zomer de tweede keer zoals bij Verne, maar zat binnen onder een dekentje. Dat zijn allemaal dingen die meespelen maar geen slechter mens kweken.
Dus blij dat mijn openheid je wat steun biedt! Maar als ik één gouden raad kan geven...praat er liever wat te veel over dan te weinig. Loop daar maar niet alleen mee rond. Ik moffelde mijn gedachten plichtsbewust weg, maar dat hielp geen zier. Ik heb de tol betaald.
Je eigen moeder bijvoorbeeld? Moeders hebben vaak veel inzicht in moederen. Ook al zou je misschien niet meteen steun verwachten om je zinloos geklaag, moeders steunen hun zwangere dochters wel graag.
Dus klaag maar eens goed je noot.
Zie het als een preventievampagne voor de postnatale depressie die je gegarandeerd niet krijgt dankzij al dat klagen en zagen.
You go girl!

Mieke Jansen zei

Wat een heerlijke open nononsense post. Meer van dat in 2015, daar toast ik op!

Anoniem zei

Bedankt Soetmin voor de steun! Ik ben inderdaad vaak gesloten over zulke zaken onder het mom 'ik zal er zelf wel uitgeraken' maar het helpt inderdaad geen zier! Ik volg je raad op en dan ben ik ervan overtuigd dat het allemaal goed komt! Thx!

soetmin demedts zei

Gelukkig begrijpen wij koppige, betwetende, perfectie nastrevende moeders elkaar! :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...