Leven van de liefde/ slash too many men.

Toen ik pas was bevallen van Jasper dacht ik 'och ja...een keer zo, een keer anders'.

Verne was namelijk meteen een beeldje, vers uit de buik.

Jasper vond ik eigenlijk wat tegenvallen...deukneusje en bleek haar.

Ik dacht toen nog voor donker te zijn.

Ik vond hem absoluut een mooi manneken, oprecht mooier dan de kinderen van andere moeders, maar minder dan 'mijn kind' Verne.

Want dat bleek nieuwke dat daar ineens in mijn armen lag te kermen, voelde minder het mijne dan mijn eerste donkere exemplaar dat ik - zo bleek- 3 dagen niet zou zien.

Hormonia zeker? Maar het is de waarheid.

Stout van mij?

Goh.

Kijk en oordeel zelf.

 

Verne. Seconden oud.

Jasper, seconden uit.

Verneke, een maandje of twee gok ik.

Jaspertje, dezelfde leeftijd. Dat zie ik aan de blauwe achtergrond.

 

Beken, objectief...dat eerste was toch het schoonste?!

 

Een schuldgevoel dat ik me daaraan overgehouden heb, jongens toch.

Niet dat het kind ooit geweten heeft dat ik dat dacht, en nu ik het hier opschrijf maak ik het nog tien keer erger natuurlijk. Nu kan dat aapje dat hier komen lezen, zwart op wit.

Maar ondertussen.

Ondertussen is alles anders.

Oh, hoe ondertussen alles anders is!

 

Nu is Verne vaak het neutjen. Schoon kind, dat staat buiten kijf.

Maar op Jasper ben ik écht verliefd nu.

Ver-liefd.

Die goudblonde krulletjes, de deugenieterij, zijn maniertjes...alles aan Jaspertje is goddelijk.

Veel te kleine ledemaatjes om al stoer te doen, maar toch kan hij het. Hij stapt anders soms, cooler, puberaal. Hij paradeert graag naakt door huis, slaat dan op eigen billen en brult 'machineuuhhh' terwijl hij checkt of je wel lacht. Vermakelijk.

Tegelijk is hij zacht, empatisch, zorgzaam en erg gehecht aan liefdesverklaringen.

Knuffelaar.

"Mammie" zegt hij dan. Met ie.

Zoveel verslavender dan a.

Gelijk waar we komen en ook thuis, herhaalt hij tegen iedereen of gewoon tegen zichzelf:

 

"Isse mijn mama."

" Isse mijn mama he? Mijne. Mijne mama."

 

Repeat, repeat, repeat.

Knuffel, streel, aai, nijp.

Af en toe opeisend, maar meestal met absolute verheerlijking in zijn stem.

Alsof ik de vleesgeworden engel Gods ben.

Dan sluit hij zijn armen om mijn dij, komt neuzeneuze doen, begraaft zijn neus in mijn billen en schudt daarbij zijn hoofd.

Billen? Ja billen. Hoofdschudden? Uhu.

We're close like that.

Heerlijk vind ik dat.

Ik drink sloten liefde van dat kind.

Gulzig.

Hij doet bij voorkeur alles wat niet mag.

Maar ik vergeef, verliefd.

 

 

 

En nu besef ik.

Het is op deze leeftijd, of iets vroeger maar toch midden in dezelfde hyperintense verliefheid voor 'mijn' Verneke dat ik een tweede kreeg. Te vroeg misschien, al zijn er geen garanties dat die verliefdheid ooit mindert.

Daar kan niemand tegenop. Ook geen boreling. Zelfs Matijs niet.

Te verliefd.

Soms zijn moeder en kind gewoon één.

Niet?

 

 

Wat een geluk dat wij geen kinderen meer willen, zeg.

Ik deel mijn liefde nu met drie mannen, en ben braaf om beurten 'meest' op één van hen verliefd.

Ik geloof niet dat ik nog een vierde man aankan.

Menage à quatre, daar ligt mijn grens.

Zo blijkt.

Pas mal.

 

 

 

 

 

 

Eeuwig duurt het langst.

 

 

We gaan naar New York, Matijs en ik.

Heel onverwachts.

Drie dagen kruipen we in een cocon.

Een liefdesbubbel vol stad, cultuur en opwinding.

Adults only.

Poeperkesdriedaagse!

Het is trouwens de eerste keer sinds 2010 dat we ons die luxe permitteren, kinderloos reizen.

Hoe grijs zijn wij.

Ik ga elke second ervan genieten, no doubt.

Maar tegelijk twijfel ik nu al...

 

 

Call me nuts, maar dit denk ik ervan:

Is dat wel slim, zo als ouderpaar samen in een kerosinebom stappen?

Zouden we niet beter elk apart vliegen?

Wat als we in zee neerstorten.

Wat als mijn kinderen plotsklaps dubbele weesjes zijn?

Moet ik geen brief schrijven voor als...?

 

En net als ik bedenk hoe gek die gedachten zijn, bevestigt een andere mama mij: ik doe dat elke keer...een afscheidsbrief schrijven. Huilend als was het al zover.

En dan voel ik me meteen weer normaal.

Gelukkig is er de blog, een logboek vol moedergeest en gezinsanekdotes.

Genoeg om de jongens te vertellen wie hun moeder zo ongeveer was, hoop ik. Ik kan me dat lugubere schrijfsel wel besparen.

 

Tijdens de bevalling van Verne. Niet dat ik al doorhad dat het begonnen was, maar soit. Beetje vruchtwater meer of minder...op 41,5 weken zwangerschap steekt dat zo nauw niet meer.

 

 

Maar voor alle zekerheid/ je weet maar nooit:

 

Kindekens, zonen van mijn schoot. (Uhu, ik meen het.)

Jullie moeder is/ was een vrolijk mens.

Gewoon gelukkig, tikje gestoord.

Ze hield van lezen, kinderen, schoon manvolk en thee.

Liefst van al was ze gewoon thuis, bij die kindjes, dat manvolk en de thee. Lezend in een boek.

Schrijvend op het net. Thuis in huis.

Maar enkel als ze af en toe eens buiten mocht. Los mocht gaan, genietend.

Dat kon ze wel, eens goed genieten. Soms ook wel eens té.

Probeer dat maar eens later. Té gelukkig zijn, té hard vieren. Overdrijf maar eens een keer een beetje.

Het leven is zo stijf en braaf, ontwijk het zwarte gat.

Ze had ook wel een beetje een dik gat hoor, die moeder van jullie. Het was daarentegen niet zwart.

Maar onthou dat dat niet zo belangrijk is, dat gat.

Als jullie later liefjes kiezen, kijk dan naar de breedte van haar lach en de omvang van haar hart boven alle andere maten. Zeg dat moeder het gezegd heeft.

Je moeder was een mensenmens. Hield van warmte en contact.

Een knuffelaar, een snuffelaar. Ze tetterde en zong.

En ze zei dagelijks (meermaals) kleine lieve dingen.

Tot irritatie toe, maar zo hoort dat in de gezonde moeder-zoon relatie. Echt waar.

Je bent zo flink. Je maakt mij zooooo blij. Je bent zo lief. Ik ben zo blij dat jij het was die in mijn buikje zat, ik zou geen ander kindje gewild hebben. Wie is er mijn allerliefste lievelingsjongen op de hele wereld? Ons huisje is een thuisje. Als mama samen is bij papa en jullie, dan klopt haar hart het hardst. Hoor maar! Mama is een zoontjes-mama, omdat ze veel van piemeltjes houdt. :) Tingelingeling.'

Die tingelingeling zou ik niet eeuwig blijven doen zijn jongens, dat moet je maar gewoon geloven.

Maar toen jullie klein waren, vonden jullie het gieren.

Je moeder was braaf en stout tegelijk, verstandig en onwetend, altijd bezig maar dagelijks even lui.

Het was een doodnormaal mens in feite, voor ze dood was.

Maar het hoort dat jullie me verheerlijken, dus kijk.

Je weet waar begonnen.

Liefs, Mama.

ps: krijg ik postuum kleinkinderen?

 

 

 

Zo. Het zou een heel epistel kunnen worden, ik hou me stevig in.

 

En dan ga ik nu bedenken welke outfit ik daar in New York ga dragen om niet als tourist door de mand te vallen. En welke accessoires!?

Ik heb immers wel wat beters te doen dan bezig te zijn met de dood.

Leven bijvoorbeeld.

Dat houdt me nog wel even zoet.

 

Jaspers favoriete accessoire van het moment.

Vernes favoriete accessoire van het moment.

 

 

En avant marche!

It was seven years in the making.

*grijns*

Maar sinds gisterenavond zijn wij officieel een koppel.

Op papier althans.

Fysiek werd de liefde al ruimschoots geconsumeerd. Dat vermoedde je al, no doubt.

 

Wettelijk samenwonend!

 

Dat zijn we nu.

Even snel geregeld op een maandagavond se, tussen snot en scheet.

Our kind or romantic.

En ik overdrijf niet eens, want één der kinderen liet er eentje vliegen tijdens de secondenlange plechtigheid.

Met opgetrokken neusvleugels tekenden we driemaal, en dat was dan dat.

No toeters, no bellen.

 

Wel een foto.

Uiteraard!

 

 

Verne was trouwens op slag verkocht voor de gemeentestempels.

Hij vroeg de grijze met het schildje mee naar huis.

Dat mocht niet.

'Grote mensen kunnen toch soms zulke seuten zijn!'. Je zag het hem zo denken.

 

 

Gelukkig konden de stempels thuis ook soelaas bieden.

Verne koos de 'blauwe met veel lettertjes', onze adresstempel, en ging verwoed aan de slag.

Jasper koos 'de natte rode', een oude bullshit-stempel, en proefde van het stempelkussen.

Dat beviel, dus hij sabbelde en bepampelde tot ik een gil gaf.

 

Geen second kan je de kleine schobbejak uit het oog verliezen, geen second.

Steevast maakt hij brokken.

I love him for it.

Het kind denkt van nature 'out of the box'.

We gaan er nog ons peren mee zien later.

Mark my words.

Peren.

 

Schuursponszuigen toegestaan deze keer.

 

 

En zo geschiedde.

Een blauwe maandag kleurde zo voor ons toch een beetje rood.

 

Neuriën wij dan nu een streepje Marco Borsato onder het afwassen.

Mmm mmm m roooooddd. M m m m mmm lippennnn.