maandag 2 maart 2015

Babydrama

 
Het drama met baby's is dat ze geen baby blijven.
In a way.
Het is ook hun grootste voordeel.
 
Maar bon, op nostalgische momenten is het een minpunt.
Neem nu vorige week, bijvoorbeeld.
Klein Jaspertje weigerde in zijn spijlenbedje te slapen."'Rote bedje mama!" as in 'Groot bed moeder, please. Ik ben geen baby meer!'
De eerste nacht dacht ik nog dat het een éénmalig gebeuren was. De tweede dacht ik toeval.
De derde bestempelde ik het een fase. Maar de vierde nacht viel mijn frank dat het gepasseerd was met de spijlenbedjes in ons huis.
Nou moe.
Rotvaart much?
 
 
Al dat schattig baby-beddengoed. Niet meer nodig.
Geen trappelend ochtendkindje meer, kirrend om bevrijd te worden.
Maar doodnormale éénpersoonslakens en een stampvoetende peuter aan de rand van ons bed om 6u 's ochtends. 'Ik heb mezelf bevrijd mama! Ga ja dan nu flesjes maken, boekjes lezen en ons achternazitten het hele huis door? Kom, sta op!'.
Jammere zaak.
Zeer jammere zaak.
Was ik nog niet klaar voor.
Maar een mens moet mee met zijn tijd.
Dus stak ik Jasper op nacht 5 andermaal in zijn grote bed.
Met een beetje weemoed kroop ik even later zelf in mijn nog grotere bed.
Geen melkpoeder meer, nauwelijks nog pampers...de luiertas ligt werkloos in de garage.
En hoewel ik dat op elk ander moment als een zegen beschouw, daar en dan in dat grote bed kon ik alleen maar eenzaam verbaasd zijn. Geen ukje meer.
Peuterkind. Straks word ik binnenkort nog 40 ook! Stel je voor.
Waar gaat dat heen aan dit tempo?
 
 
Netflix en Downton Abbey brachten mijn gedachten op andere dingen.
Wat niet vermeden kan worden, moet niet bevraagd worden.
Ik sliep in.
 
 
Zo rond 2 uur weerklonk er geweeklaag.
Vanuit een groot bed.
Moedernood! Er heeft er eentje moedernood!
Voor het eerst in 2,5 jaar klom ik vrolijk uit mijn diepe slaap, armen alvast open om het kleintje op te vangen.
Sinds Jasper, de huilbabyhel en de jaren compleet gebroken nachten was mij dat niet meer overkomen.
Voor Verne klom ik steeds opperblij uit bed, ik kende niet anders. Bij Jasper kreeg ik de tijd niet om hem te missen, ik had er ook de energie niet voor.
Dat heeft mij altijd een beetje een rotmoedergevoel gegeven, maar ik vertrouwde erop dat dat zou slijten.
And it did!
Op nacht vijf van het spijlenbedtijdperk nog wel.
Luttele uren na mijn bigboyblues bleek er ééntje klein genoeg om mij te roepen, midden in de nacht.
En aansluitend kwam ineens het besef dat ik de nachgruwel ontgroeid was.
Dat mogen opstaan voor een huilend wurmpje terug een dankbaar gevoel opleverde, geen frustratie en gezucht.
 
Met vastberaden tred en moederlijke glimlach stapte ik zijn kamer binnen en plukte het zoontje, nauwelijks voldoende kermend om mijn daad te verantwoorden, uit zijn bed.
Hij krulde zich rond mijn lijf en viel met mijn haar spelend bovenop mij in slaap.
Zwetend klein wriemelding, bovenop mij.
Erg onpraktisch.
Ik kon niet krabben waar het jeukte, niet bedekken waar het tochtte.
Content dat ik was.
Content!
Onnozel.
Overdreven pathetisch.
Maar kijk, het was het soort moment waarvoor woorden als 'hartverwarmend' werden uitgevonden.
Letterlijk en figuurlijk.
 
Ik sliep rotslecht uiteraard.
Maar een content mens kan dat aan.
 
Kleinvarkentjemijn. Denkt dat hij groot is.
 
 
 

11 opmerkingen:

trijnewijn zei

smelt!
Ik geniet er intussen ook van als er eentje 's nachts van bed wisselt. Zo'n kleintje dat zich tegen je aan nestelt, dat is onbetaalbaar (of toch sinds november, nu ze eindelijk vaker wel dan niet doorslapen).

moois van me zei

hihihi!
zeg, maar ge weet toch wel wat ge kunt doen om een babietje in huis te hebben hé ;)

Petite Bout de Chou zei

Oh, wat herken ik me in dit verhaal! Mijn meisje moest door omstandigheden een aantal weken bij mij in bed slapen. Nu is ze terug verhuisd naar haar eigen kamertje. Met pijn in het hart voor de mama ... Het tegen me aan krullen, ik mis het echt. Dat loslaten, "t is precies zo simpel niet :-)

gerhilde maakt zei

Zo lief!

sarah frans zei

Oooh wat heb je dat heerlijk omschreven, ik kan het me zooo voorstellen.
Nu kijk ik nog meer uit naar de geboorte van onze guppie ^^

Mamadammeke zei

Leuk geschreven, en wederom zo herkenbaar <3

Saskaya zei

Nope. Dochter is al 2,5 jaar, maar ik ben de opsta-frustraties nog niet ontgroeid. Maar ik mag me er ooit dus wel aan verwachten?

Dochter slaapt sinds kort ook in een groot bed, maar een verdieping hoger dan wij. Wij moeten haar dus nog steeds gaan 'bevrijden' :-)

Céline zei

Wat een flink mannetje! Joanna zou het ook wel al willen denk ik, maar zij weet van het bestaan van een groot bed voor haar nog niet af en dat houd ik nog even zo. Zelf uit haar spijlenbedje kruipen lukt nog niet. Luxe! :-)

soetmin demedts zei

Thanks allemaal ladies!
We vechten precies allemaal dezelfde oorlogen!
Xxx

Liezewiezewoes zei

oh ja, ik kan het mentaal nog niet aan dat ik nooit geen baby's meer ga hebben, hoewel ik er voor de dood momenteel ook geen meer wil! Rare wezens zijn wij soms toch eh

Joke Lamaire zei

Ook al is dit gelukkig nog ver-van-mijn-bed-show. Ik kan daar zo inkomen. Ik mis mijn baby die nu in zijn spijlenbedje ligt, die niet meer op mijn schoot wil dutten...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...