Ja!
We zijn vertrokken.
Zomer!
De parasol staat naast de tuintafel, het zwembadje werd nieuw leven ingeblazen, de voorraad waterpistooltjes werd aangevuld en de zandbak bevat terug dagelijks wat minder zand.
De rest vind ik in huis terug, in de jongens hun oortjes en tussen hun potzwarte teentjes.
Heerlijk vind ik dat, het leven is zoveel praktischer.
Minder kleertjes en andere brol meesleuren als we op stap gaan, de regenhoezen en trappelzakken blijven op stal en badjes nemen we gewoon buiten in de tuin.
Wij hebben dat dit weekend alvast gevierd met de allereerste gezinsfietstocht van het seizoen en ribbekes à volonté! Heerlijk dagje uit.
Zondag had Matijs ineens een gouden ingeving: wat als we nu eens gewoon thuis bleven vandaag?!
Subliem.
Echt, het was nog niet in me opgekomen.
Als de zon schijnt, kriebelt het bij mij meteen om terrasjes af te schuimen, aan cavatjes te nippen en salades te bestellen.
Met twee kleine apen in je kielzog betekent dat weinig meer dan post vatten naast de lokale glijbaan en ritjes assisteren, besefte ik net op tijd. Dus Matijs zijn plan werd uitgevoerd en het was wederom heerlijk.
Ik schilder je een mentaal plaatje want fotootjes heb ik niet getrokken:
Ik op mijn loungechair centraal in het gras.
Matijs in onderlijfje tussen zakken potgrond, bloempotten en schopjes.
De jongens met rode blote billen rondhossend door de tuin. Vrolijk blozend, kirrend van plezier.
Zwembadploeteren tot hun vingertoppen verrimpelen.
Plage pelouse, quoi.
De meest exotische manier van thuis blijven.
Meer van dat graag!
De kleren verraden dat dit geen foto's van het voorbije weekend zijn, maar van enkele weken geleden.
Gisteren was ik niet in fotowaardige staat en de jongens zet ik ook niet in adamskostuum op het net.
Er staat alvast een 'zandbak' op, en een paar vuile voetjes.
Ziedaar de link!
Best I could do.
