Nachtbraker.

Vier nieuwe tanden en een stevige snotvalling op één maand tijd.

Ik moet al niet meer vertellen wat dat betekent zeker?

 

Maar nu sliep het varken drie keer op rij de nacht door.

Drie.

Drie!

 

Zouden we erdoor zijn?

Eindelijk?

Voor altijd?

 

 

 

 

 

 

Mastermind

Relatieve stilte in blogland, ik weet het. Ik heb een goed excuus.

Er komt hier maar geen eind aan het gebraak. Echt.

Matijs is aan de beurt.

Gelukkig vind hij wél tijdig de weg naar een emmer.

 

Ik neem aan dat al dat ziek zijn betekent dat we allevier kerngezond de vakantie ingaan.

Ik ben de enige die nog risico loopt...en ik zal de kosmos niet goedgezind zijn als hij/zij mijn vakantie verknalt.

So be warned, kosmos!

 

Ik compenseer het overmatige gehuisvrouw alvast met extra dosis aandacht voor wijverijen als daar zijn: nagels lakken, lezen en bakken.

Dat helpt hoor...wat tegengas geven. Het doet me denken aan de single dagen waarin ik, met de muziek loeihard en een handdoek op mijn hoofd gerold, uren beauty-farmde in mijn ondergoed. Heerlijk.

So thanks Elfi...je boek heeft het meisje in mij geprikkeld!

Al heb ik spek en eieren toch liefst tussen mijn bagel, wat geometrisch gehannes met kleurtjes maakt mij én mijn nails inderdaad happy!

 

 

De kinderen...deze blog gaat over de kinderen.

Juist.

Kuch.

 

Verne is intussen uitgeziekt en terug springlevend.

Hij buigt zich over een aantal moeilijke kwesties:

 

• Als Sinterklaas een rode hoed draagt, kabouter plop eveneens en nu ook nog eens de kerstman...hoe weet je dan als kind in godsnaam het verschil? C'mon people!
• Een kikker kwaakt al...waarom kwaakt een eend dan ook? Kunnen die voor de duidelijkheid geen verschillend geluid kiezen? Duh!
• Ik ben Verne, een jongen. Ik heet blijkbaar, naast gewoon Verne, ook nog De Jonghe. Op welke manier is dat anders dan Verne de jongen? Verne De Jonghe de jongen slaat echt op niks.
• En als ik mama al mama noem en zij bovendien Soetmin heet, waar komt die Demedts dan in het verhaal? Mama Soetmin is gewoon een meisje, geen Demedts. Toch?
• Waarom zeggen ze in de filmpjes op de computer car tegen auto, steamboat tegen stoomboot en heten wielen er wheels? Het is wielen, niet wiels.
• Dat met die kaka en dat potje...ik ga gewoon niet akkoord. Mijn systeem met de pamper werkt prima...dus laat mij nu toch eens met rust! Jasper mag dat toch ook?
• School....dat is toch waar ik vorige keer met grootmoe heen ging en waar de sint kwam? Hoezo de sint is daar niet meer!? Ik wil naar school, naar de sint nondedzju!

En er is nog zo veel meer!

Zijn koppetje heeft een volgend level geopend, lijkt het wel.

Kleuterlevel.

Hij stelt alles in vraag en niks is nog zomaar evident.

Er moet een reden zijn, en een goeie.

 

 

Jaspernieuws dan.

• Jasper blijft hangen op twee tandjes onderaan. Ze groeien verder en verder uit en worden vooralsnog niet getemd door tegenstanders op de bovenste rij. Niet dat dat hem tegenhoudt...hij bijt vlot door alles wat in zijn vizier verschijnt. Karton, rubber, de stof van zijn mouw, moedervlees. Allemaal no problem!
• Er klinkt, zeer vaag, een 'mama' en een 'papa' door zijn gebrabbel heen. Ikzelf twijfel nog of ik hoor wat ik hoor, maar Matijs is er stellig van overtuigd dat het kind spreekt. Either way, binnenkort kennen we hier in huis de winnaar van wedstrijd twee: Verne heeft maanden ge-papa-d voor er een mama aan de beurt was, dus de stand is 1-0. Ik ben Jasper al maanden aan het bewerken met mama-indoctrinatie-sessies...ik leef in goede hoop. Volgens mij ziet hij mij liefst, en zal 'mama' dus ook eerst de eer te beurt vallen. Fingers crossed.
• Gisteren was Jasper 11 maand. Hij stapt nog niet en is daarmee officieel achter op zijn broertje. Nu ja. Wat heet achter natuurlijk, want waar Verne nauwelijks of niet heeft gekropen, sjeest Jasper het huis door op zijn handen en knietjes of enkel knietjes. Hij hoeft dus niet echt te leren stappen, wat voortbewegen betreft. Want dat heeft hij, letterlijk en figuurlijk, reeds onder de knie.
• Jasper is chronisch happy. Het is ongelooflijk dat de gekwelde baby van toen hetzelfde kind is als de goedlachse breedsmoel die we nu in huis hebben. I couldn't be more thankfull.

 

 

 

 

Weekend

Het klinkt als het einde van iets voorafgaands dat belangrijker is.

Maar in feite is het het centrum van de week. No?

De spil waarrond alles draait.

 

 

Wat gaan we eens doen vandaag?

Heerlijke vraag.

Impliceert al geen haast of verplichtingen.

Geen ochtendrush, geen file, geen strak tijdsschema, geen snel ertussen gefoefelde maaltijden.

In het weekend draait alles om het ochtenden (dat is hier een werkwoord ja, hoe langer we dat doen hoe liever), de uitgestrekte maaltijden en creatief invullen van de vrije(!) tijd.

Dit weekend was een goedje.

Samenvatting:

Girlsnight, bekomen van girlsnight (vroeger ging dat toch vlotter), urenlang spelen op de mat, vroeg naar bed en veel te lang lezen, wereldrecord ochtenden verbreken, rondlummelen in Brugge, koffieleuten, speeltuin spelen, zondagavonds zetelcocoonen in lompen en sloten thee consumeren.

Niks speciaals.

Maar zo geweldig.

Zeker als er dit soort momenten tussenzitten:

 

 

 

 

 

 

Blondieblauwoog heeft twee tandjes.

Doen alsof hij veel durft, maar hij laat zelden eens de leuning los.

 

 

Seconds

Een tweede kind is geen eerste kind.

Erg genoeg.

Ik geef dat niet makkelijk toe.

 

Wat we bij Verne nog aankondigden als "groot nieuws" hebben we nu bij Jasper tussen de soep en de patatten ontdekt. Ochot.

 

 

Zondagnamiddag 15 september 2013, geen idee welk uur, maar dus kloef op zijn achtste vermaanddag zagen we ineens tand één!

Hij staat links onder, rechts vanuit mijn standpunt, en is duidelijk al niet zo heel erg nieuw meer.

Ik vermoed dat dat ding daar al een kleine week blinkt, want het tandje zit al redelijk ver uit het omringend tandvlees.

Niet of nauwelijks zichtbaar met het blote oog aangezien Jasper tonggymnast is en zijn geheimen niet prijsgeeft, maar des te voelbaar!

Breed en gekarteld, zoveel is duidelijk.

Dat wordt vlotjes koekjeszagen ( je weet wel, die schurende heen en weer-beweging waarmee kindjes hun vitabis bewerken).

 

 

Voor de sport, en om Jasper geen privileges te ontzeggen, voeg ik een ingevulde tandenkaart toe. Al weet ik onderhand dat die dingen voorbij tand drie niet ingevuld geraken.

Alles went.

 

 

 

 

Zelfde tand dus als bij Verne toendertijd, maar 2 weken later opgemerkt. En waar Matijs Vernes eerste tand opmerkte viel de eer mij te beurt bij Jasper.

1/1 dus, het gaat gelijk op!

Aangekondigd met minder toeters en bellen, hoewel ik even trots ben uiteraard.

Mijn oogappel.

 

Nu al een beetje het kakkenest in huis?!

 

 

 

 

 

 

I can resist anything except temptation.

Quote van Oscar Wilde, dat.

Niet mijn woorden.

 

Vorig jaar vandaag postte ik dit:

Alpenvreugd.

 

Bekijk gerust grondig het fotootje.

 

Matijs: ik verwacht dit jaar een geupdate versie van die foto!

Kwestie van de (tijdelijk) alleenstaande vrouw, ten prooi gegooid aan alle mogelijke verleidingen, geboeid te houden!

Al zijn de verleidingen hier binnenshuis zelden exotischer dan wat overmatig calorieverbruik...de postbode komt toch dagelijks langs.

You know...

De tandarts heb ik vorige week en drie weken geleden al bezocht, dat is anders ook wel een attractie.

Even uitwijden...

 

 

 

Toen we 5 jaar geleden naar hier verhuisden bleef ik trouw naar mijn oude tandarts gaan, degene die ik geërfd heb van mijn ouders en waar de helft van mijn familie gaat.

Die man levert goed werk, daar niet van, maar de situatie was toch niet ideaal.

 

Vooreerst was het een eindje rijden.

Bovendien vroeg hij mij telkens volledig uit over alle familieleden terwijl hij in mijn mond bezig was. Moeilijk antwoorden op die manier.

Hij briefte ook de volledige toestand van mijn mond door aan mijn ouders. Nu is het geen geheim dat ik tanden heb, maar toch. Telefoon krijgen van je moeder dat de tandarts gezegd heeft dat het dringend tijd is om op controle te gaan en waarom...neen dank u. Ik ben een groot meisje.

Het was ook nogal een paniekerig type.

Ik heb zelfs een keer een zweetdruppel zien parelen over zijn voorhoofd.

Afgebroken tand? "Oeioeioei, ik weet niet of ik die ga kunnen redden hoor."

Ontzenuwing nodig? "Aiaiai, zo kromme wortels."

Eén kies moeten laten trekken? "Oioioioi, dat wordt 8000€ kosten op een paar jaar tijd...slechte zesjaarsmolaren he!"

Al schreiend buitengekomen die keer.

 

 

Over naar Asper dus, nieuwe tandarts.

En verandering van spijs doet eten!

Ik was al zwanger van Jasper op dat moment, dus we spreken nog niet zo lang geleden.

Er is keuze te over in de buurt, maar één groepspraktijk hier wat verder zit in een erg mooi nieuw gebouw. Volledig de juiste motivatie om hen uit te kiezen vond ik, dus ik belde op. Enkel tandarts H. had nog een gaatje, zo bleek. (Pun intended).

 

Ik daarheen en zowaar...dit exemplaar bleek een stuk meer 'mijnen tand'. (Pun alweer intended).

Efficient, energiek, van het relativerende type (Wooh, valt wel mee, dat moet lukken. Proberen en zien he.) Niks paniek, niks zweetdruppel, niks 8000€ kosten. Dat kan ik wel smaken.

Straffer nog...het bleek een Jasper!

 

 

Ik was verkocht natuurlijk, en verklapte meteen de naam van mijn toekomstige zoon.

Hij is nog aantrekkelijk ook, mag ik wel zeggen. Niet onbelangrijk voor een huisvrouw die eens zonder kinderen de deur uit gaat. Het oog wil ook wat. Bovendien is hij echt grappig en hoef ik de stiltes niet vol te leuteren met familiezaken terwijl hij in mijn mond zit. Praktisch.

Hij zegt ook (completely clueless) dingen als "Is het goed zo? Voelt dat zo goed? Ja? Ah, als het voor jou goed is, dan voor mij ook."

 

Ja, dan rest er mij niks dan grinniken natuurlijk.

Zo'n dingen zeggen mannen anders alleen maar in de films.

 

 

 

 

 

Genoeg kolder.

Mij zal je niet naast de pot zien pissen, ik ben ruim voldaan met dit exemplaar.

Best knap, best grappig, een gerief in huis én hij kent de kneepjes van mijn vak.

Grijns!

Sorry.