Fraternité + winnaars giveaway.

 

Als ik laat 's avonds thuiskom en het rolluik aan de voorgevel is nog omhoog, dan weet ik al hoe laat het is. Of eerder 'wist' want vader heeft de lege kamer inmiddels al ingepikt als fotostudio.
Dan wordt er gebroerd.
Co-sleeping.
Het leven is één grote logeerpartij.
Matrasje naar de andere kamer versleept, met vereende krachten knuffels verhuisd en beiden zorgvuldig geïnstalleerd zij aan zij.
Hartverwarmend.
Vertederend.
Ze zijn elke dag een beetje meer van elkaar, met elkaar, voor elkaar.

 

 

Verne is de zorgzame broer, legt uit en bukt zich daarbij teder tot op lager niveau. Dat of hij is de geïrriteerde eenzaat. Last van het jong geweld dat zijn zorgvuldig spel komt storen, liever op zijn eiland.

Jasper is de vrolijk dominantie broer. Hij doet bovenal aan sfeerbeheer: zorgt dat er ook eens gelachen wordt of iets te eten valt. Gek doen, regels breken, decibels produceren.

 

Nu loont het echt dat 'weinig tijd tussen', de snelkwekerij.

Broertjes, vriendjes, bedgenoten.

'Wij gaan' en 'mogen we' en 'wij willen', waarbij meestal Verne het woord voert.

Een team quoi.

 

 

Al zit dat team wel taalgewijs gevangen in een vicieuze cirkel.

Verne vindt Jaspers taal maar zozo, dus past hij zijn articulatie aan als hij zich tot Jasper wendt.

'Komme Jappetje, wij gaan zetetje spwinge. Jappetje ooku zetetje spwinge met Nenne?' in plaats van gewoon normaal te spreken.

Dan zie je Jasper denken: 'Oh, fijn! We spelen baby!'

Waarop hij terstond zijn beste babygedrag en -taal bovenhaalt.

De cirkel is dus rond. Niemand raakt vooruit.

Ik maal er niet om. Het helpt mijn kleintje klein te houden.

Ik ken ook weinig volwassenen die nog babytaal spreken.

Dus het komt vast wel eens goed. Ooit.

 

 

Over naar die andere cirkel die rond is: giveaway-time!

Sinterklaas voor volwassen vrouwen-time!

 

 

Verne zelf heeft bij Bollebuik welgeteld 1 second nagedacht over wat hij graag wou...bovenstaande t-rex uit het papo-gamma.
Wat kiezen jullie uit, winnaressen? En in hoeveel uren? Webshoppen is gevaarlijk prettig. Ik laat er al eens werk voor staan.
Ready, set, go!
Drop me an email en ik zorg voor de rest.

Wie niet won...niet getreurd.

Op de site kan je alle acties en kortingen opvolgen. Op facebook, instagram en pinterest ideetjes opdoen.

Verkleed- en voorleesdag zijn net achter de rug. Maar er komt ongetwijfeld nog meer leuks aan.

 

 

 

De bal aan het rollen+ 3 giveaways!

 

Verne, dat is een speler en een denker.

Houdt van details, creëert scenes en speelt zorgvuldig.

Verdiept zich in de materie tot hij er vrijwel alles van weet en blijft ook een hele tijd bij dezelfde interesse.

Aandachtig.

 

Jasper doet.

Dat is een werker, zelden nadenkend en nooit overmatig geconcentreerd.

Hij stort zich ergens in, onvoorbereid veelal en maalt er niet om als er onaf moet afgebroken worden.

Bezig zijn, bewegen, beleven.

 

 

Je zou denken dat met twee zoontjes in huis, zo kort op elkaar, veel geld wordt bespaard op speelgoed.

Wat diende voor nummer één gaat door naar nummer twee.

Maar dat is niet zo.

Tenminste, dat geld besparen is wel correct maar niet om de evidente reden.

Het speelgoed gaat niet over van kind één op nummer twee. Alles is en blijft eigenlijk van Verne.

En daar zijn beiden tevreden mee.

 

Het zit zo... Jasper speelt niet echt. Of toch niet met speelgoed.

Waar Verne op zijn leeftijd helemaal bezeten was van treintjes en al perfect het verschil wist tussen Thomas en Gordon (twee bijna identieke blauwe treintjes), heeft Jasper voor al dat speelgoed werkelijk geen bal interesse.

Jasper, de werker, werkt.

Punt uit.

Zet je één pas richting keuken, dan laat hij meteen alles vallen voor het geval je iets zou snijden/ bereiden/ verorberen. Hij schaduwt je, verzot op alles wat eetbaar of huishoudelijk is.

Hij vult vaatwassers en wasmachines, veegt oppervlakken schoon, staat zich toegewijd naast mij te maquilleren (alle borsteltjes en hun functies perfect gekend) of vouwt mee het karton op.

Felgekleurd speelgoed zegt hem weinig, grotemensengerief daarentegen bijt in zijn billen.

Alles wil hij zelf, kan hij zelf en doet hij zelf.

Verne niet. Die is te druk bezig met spelen en nadenken om zich ook nog eens te bekommeren om zichzelf aankleden of zijn eigen boterhammen smeren. No time. Redelijk lui eigenlijk.

Verloren in details.

 

 

Dus in deze tijden van sinten en feestdagen is speelgoed kiezen voor dat kleinste varken geen makkelijke klus. Inspiratie in overvloed voor Verne, elke keer.

Maar voor Jasper is het zoeken, gokken, hopen. Meestal zonder veel succes want na een week ligt het cadeau in een hoekje of is het 'van Verne' geworden terwijl Jasper vrolijk wortels raspt aan het aanrecht.

Zijn boormachine...dat was vooralsnog het enige populaire stuk speelgoed.

Net echt en het doét ook effectief iets.

Was zeg ik wel, want er is een nieuwe voltreffer ontdekt!

 

Het begon bij kerstomaatjes en de madammen van Bollebuik.

Fascinerende kerstomaatjes. Geel, oranje, rood.

Uren en uren, dag na dag. Bij voorkeur in een milkshakebeker-achtige verpakking.

Rollen en verpotten en achterhollen en weer rollen.

*ping*
De Haba knikkerbaan, zo tipten de dames van Bollebuik ons, probeer dat eens!
Zo gezegd, zo gedaan.

Not us. Geen dochter, geen jeans. En mijn lief is heter.

 

De variant met de grote ballen. Onpletbare kerstomaatjes eigenlijk, maar dan wat groter.

Handig voor kleine handjes, past niet in neusgaten of andere aanlokkelijke verstopplaatsen en makkelijk recupereerbaar voor mij als er een bal onder de zetel is gerold.

Ook niet onbelangrijk.

Wij gingen voor de soberdere versie dan het gezin hierboven, omdat bijbouwen (zo, zo en zo) altijd fijner is.

Dat is weer twee kerstcadeau's en een verjaardag nuttige inspiratie. Jaspers lieve peeties spaarden al lustig mee aan onze uitzet.

 

 

Een toptip is het gebleken! Was ik zelf nooit opgekomen.

Da's meteen de reden waarom ik niet in ketens koop, maar voor de zelfstandige winkelier ga. Ik hou van de persoonlijke aanpak, de service en de kennis van zaken. Ik steun er bovendien ook nog eens twee vriendinnen mee die inmiddels járen geleden begonnen aan een zot plan.

Griet en Joke, de vriendinnen, staan al sinds jaar en dag (2006 om precies te zijn) in hun vrolijke winkel in Mariakerke bij Gent. Sinds kort hebben ze digitaal bijgebouwd: een oogstrelende webshop!

Dus wie last-minute nog geen sintcadeau heeft. Wie al met zijn hoofd bij de kerstpakjes zit of wie tout-court shopgraag is... Tik en click of rij en kijk.

Want kleertjesgewijs kan je daar terecht tot je kind om en bij de meter 52 is.

Ikzelf bijt volop op mijn tanden voor de collecties van FUB, Emile et Ida, Kidscase, Knast en onze favoriet SixHugs&Rocknroll.

Wie snel is heeft de pakjes nog op tijd aan de deur!

 

 

So let me help you.

Pluk je gedroomde sintcadeautje, kerstoutfitje of uitzetartikel van de webshop en laat dat hieronder achter bij commentaar.

Met een beetje chance win jij een cadeaubon van 25€ van bij Bollebuik.

Ik mag er drie uitdelen aan de meest enthousiaste lezers!

Elke commentaar is een deelnemend ticketje, via facebook en instagram kan je kansen bijverdienen.

Ik wijs je wel de weg.

Meespelen kan tot 5 december middernacht, op 6 december weet je wie er won.

Omdat ook grote meisjes graag iets krijgen. Niet?

 

 

 

Schluss damit!

 

Het is voorbij.

Onze vakantie zit er nu officieel op.

Er waren twee gezinsweken in juli en een week moeder-zoontjes in augustus.

Heerlijk.

Staycation kozen we, dat bespaart geld en geeft eindelijk eens de tijd om stil te staan.

Op reis gaan is toch ook altijd een beetje sleuren en rennen, daar hadden wij nu eens geen zin in.

Ik ging eerder al met een vriendin naar de zon, Matijs gaat binnenkort met vrienden op fietsvakantie(tje).

Mooi geregeld!

 

Bovendien wonen wij rond Gent, een mekka in de zomer vind ik zelf.

De kust is vlakbij, er zijn ruim kleutervriendelijke pret- en natuurparken in de omgeving en Gent zelf biedt heerlijkheden zoals Parkkaffee, DOKstrand, de Blaarmeersen en de wonderlijke Gentse Feesten.

Wie denkt dat dat laatste enkel een braspartij op straat is, heeft het helemaal mis.

Het is een waaier aan opties, en elk jaar ontdekken we nog nieuws.

Het valt niet op te noemen, de tips die ik kan geven hier om hier in de buurt een fijn en goedkoop dagje uit te beleven met je kroost.

Voer voor een andere blogpost vermoedelijk.

 

 

Groot voordeel van een staycation is ook dat je een enorm thuis-gevoel creëert.

Naast de gebruikelijke orde van de dag en het eeuwige functionele, is er ruimte voor veel tijd samen.

Spelen, knuffelen, niksen, samen bespreken wat we eens zullen doen.

Zelden zoveel lijfelijk contact gehad met elkaar, zelden zoveel gecocoond.

Je emotionele band wordt weer sterker, je leeft heel close opeen met zijn viertjes.

En hoewel dat ook wel eens kan irriteren, is dat hier echt van een wonderbaarlijk leien dakje gelopen.

Behalve dan die keer dat Matijs zijn rugzak niet vond.

Mannen die iets kwijt zijn...ugh.

 

Verne leerde alleen fietsen en liet de vissenwereld even achter zich om op te gaan in de wereld van draken en dino's. Hij stond een paar keer alleen op, zette de televisie aan en maakte zich een flesje.

Een prestatie voor een kind dat zich altijd liever laat bedienen.

Zijn favoriete woorden van het moment zijn eerlijk, helaas, natuurlijk en ik meen het.

Er is hier zeer veel niet eerlijk, helaas en natuurlijk. En dat meent hij.

Vuur schieten met een blik? This kid can do it!

Maar het is een braaf kind, lief voor zijn broertje, didactisch van aard en graag op zichzelf.

 

 

Jasper kan alle kleuren en telt tot 12, zijn klep staat bovendien geen seconde stil.

Zeker niet meer nu hij zijn tutje zo flink opgaf.

Met een explosie van woorden ontdekken we dat zijn taalkennis al een tijd veel verder reikt dan we dachten.

School is een grote favoriet in zijn jargon. 'Ikke chool gaan! Nenne oeke An gaan, ikke chool! '

Aka: 'Dat Verne een keer naar de creche bij moeke An trekt he zeg, vandaag wil ik een keer degene zijn die naar school mag!'.

Normaal doen is er bij hem niet bij. Fietsen doe je met je buik op je zadel, tafels dienen om op te staan en boterhammen smeer je met je vingers. Het is een creatieve denker: hoe kan ik dit voorwerp anders gebruiken dan regulier verwacht? Let's try that then.

Maar engelachtig is hij. Knuffelaar, deugenietachtig schattig en enorm zelfzeker.

Als je hem straft, lacht hij smalend. Hij doet vierkant zijn zin.

 

 

Vakantie.

Zomervakantie.

Een zaligheid.

 

Maar genoeg is genoeg.

Op het einde was ik de kindjes een beetje beu, geef ik toe.

Terug naar het werk, naar de wereld der volwassenen.

Waar mensen hun eigen billen afvegen, zelf drankjes schenken en conversaties over de realiteit gaan.

Age quod agis, ik ga lekker terug aan de slag.

 

 

 

Rent-a-kid and on the road.

 

Wij zijn niet gek genoeg om van een week paasvakantie een week buitenland te maken.

Het idee van al dat in- en uitlaadwerk alleen al, vermoeit ons dermate dat we zelfs aan fantaseren niet toekomen.

Later misschien. Als buggy's, flesjes en pampers tot de voltooid verleden tijd behoren.

Of als er meer tijd is.

Voorlopig is bescheidenheid troef.

 

We kozen één nachtje Boulogne-sur-mer.

Nausicaa meerbepaald, hoe kan het ook anders met zo'n vissenzoon.

Nauwelijks sleurwerk én er kan een vriendje mee!

Niet half het werk trouwens...vrolijke kinderen zijn zoveel handelbaarder dan donderwolken.

De opwinding was navenant.

Lawaai dat dat maakt, zo'n drie vrolijke varkens!

Heerlijk.

Stiekem luistervinken naar hun jongensgesprekken, zoals onderhandelingen over wie de potvis mag vasthouden of wie de laatste gele snoep krijgt. Jasper vrolijk meebrabbelend, ongestoord vijfde wiel aan de wagen.

Afspraken over wie van de 'grote jongens' eerst de trap op kan en in welk bed ze zullen slapen, beurtrollen besprekend in het voordeel van de onderhandelaar.

Verne domineerde daarbij elk gesprek.

Hij zal het van geen vreemde hebben zeker?

Ouwch.

 

Ze deden dat prima, de vrienden.

De ouders ook.

Alles kon en alles mocht, geen enkele onrealistische eis werd gesteld.

Grenzen zijn er trouwens om overschreden te worden.

We gaan naar het buitenland voor iets, is het niet?

Live a little.

 

Staan voorlopig al op ons palmares:

 

1. Limonade in de papfles. Never thought we 'ld see the day!
2. De twee uur durende rit werd er één van iets meer dan drie uur uiteraard. Een reis is geen reis zonder tankstation-stop met bijhorende brol en recht op je doel afrijden is ook maar saai. Minstens één keer fout rijden en één wegomlegging zijn wel gepast. Check!
3. Nanoseconden doodsangst uitstaan. Dat leg ik in een volgende blogpost uit, maar het was stevig. Er kwam een blote kont aan te pas, mocht je al nieuwsgierig zijn. So stay tuned!

 

 

 

 

 

 

Eeuwig duurt het langst.

 

 

We gaan naar New York, Matijs en ik.

Heel onverwachts.

Drie dagen kruipen we in een cocon.

Een liefdesbubbel vol stad, cultuur en opwinding.

Adults only.

Poeperkesdriedaagse!

Het is trouwens de eerste keer sinds 2010 dat we ons die luxe permitteren, kinderloos reizen.

Hoe grijs zijn wij.

Ik ga elke second ervan genieten, no doubt.

Maar tegelijk twijfel ik nu al...

 

 

Call me nuts, maar dit denk ik ervan:

Is dat wel slim, zo als ouderpaar samen in een kerosinebom stappen?

Zouden we niet beter elk apart vliegen?

Wat als we in zee neerstorten.

Wat als mijn kinderen plotsklaps dubbele weesjes zijn?

Moet ik geen brief schrijven voor als...?

 

En net als ik bedenk hoe gek die gedachten zijn, bevestigt een andere mama mij: ik doe dat elke keer...een afscheidsbrief schrijven. Huilend als was het al zover.

En dan voel ik me meteen weer normaal.

Gelukkig is er de blog, een logboek vol moedergeest en gezinsanekdotes.

Genoeg om de jongens te vertellen wie hun moeder zo ongeveer was, hoop ik. Ik kan me dat lugubere schrijfsel wel besparen.

 

Tijdens de bevalling van Verne. Niet dat ik al doorhad dat het begonnen was, maar soit. Beetje vruchtwater meer of minder...op 41,5 weken zwangerschap steekt dat zo nauw niet meer.

 

 

Maar voor alle zekerheid/ je weet maar nooit:

 

Kindekens, zonen van mijn schoot. (Uhu, ik meen het.)

Jullie moeder is/ was een vrolijk mens.

Gewoon gelukkig, tikje gestoord.

Ze hield van lezen, kinderen, schoon manvolk en thee.

Liefst van al was ze gewoon thuis, bij die kindjes, dat manvolk en de thee. Lezend in een boek.

Schrijvend op het net. Thuis in huis.

Maar enkel als ze af en toe eens buiten mocht. Los mocht gaan, genietend.

Dat kon ze wel, eens goed genieten. Soms ook wel eens té.

Probeer dat maar eens later. Té gelukkig zijn, té hard vieren. Overdrijf maar eens een keer een beetje.

Het leven is zo stijf en braaf, ontwijk het zwarte gat.

Ze had ook wel een beetje een dik gat hoor, die moeder van jullie. Het was daarentegen niet zwart.

Maar onthou dat dat niet zo belangrijk is, dat gat.

Als jullie later liefjes kiezen, kijk dan naar de breedte van haar lach en de omvang van haar hart boven alle andere maten. Zeg dat moeder het gezegd heeft.

Je moeder was een mensenmens. Hield van warmte en contact.

Een knuffelaar, een snuffelaar. Ze tetterde en zong.

En ze zei dagelijks (meermaals) kleine lieve dingen.

Tot irritatie toe, maar zo hoort dat in de gezonde moeder-zoon relatie. Echt waar.

Je bent zo flink. Je maakt mij zooooo blij. Je bent zo lief. Ik ben zo blij dat jij het was die in mijn buikje zat, ik zou geen ander kindje gewild hebben. Wie is er mijn allerliefste lievelingsjongen op de hele wereld? Ons huisje is een thuisje. Als mama samen is bij papa en jullie, dan klopt haar hart het hardst. Hoor maar! Mama is een zoontjes-mama, omdat ze veel van piemeltjes houdt. :) Tingelingeling.'

Die tingelingeling zou ik niet eeuwig blijven doen zijn jongens, dat moet je maar gewoon geloven.

Maar toen jullie klein waren, vonden jullie het gieren.

Je moeder was braaf en stout tegelijk, verstandig en onwetend, altijd bezig maar dagelijks even lui.

Het was een doodnormaal mens in feite, voor ze dood was.

Maar het hoort dat jullie me verheerlijken, dus kijk.

Je weet waar begonnen.

Liefs, Mama.

ps: krijg ik postuum kleinkinderen?

 

 

 

Zo. Het zou een heel epistel kunnen worden, ik hou me stevig in.

 

En dan ga ik nu bedenken welke outfit ik daar in New York ga dragen om niet als tourist door de mand te vallen. En welke accessoires!?

Ik heb immers wel wat beters te doen dan bezig te zijn met de dood.

Leven bijvoorbeeld.

Dat houdt me nog wel even zoet.

 

Jaspers favoriete accessoire van het moment.

Vernes favoriete accessoire van het moment.

 

 

Over slapen/ overslapen.

Jasper verkleed als Al Bundy. Het is halloween voor iets.

 

Voor een jonge moeder is het winteruur niet noodzakelijk een traktatie.

Dat leerde ik de voorbije drie jaren.

Zagepietjes die met geen stokken in bed te krijgen zijn of moeten opstaan rond 5u voor de enthousiaste earlybirds, dagen op rij.

Langer slapen? Why would we?! Spelen willen we doen!

Kinders newaar.

Zo gaat dat dan. Niks is nog evident, alles kan anders lopen.

Niet noodzakelijk, maar het kan dus je houdt er rekening mee.

Dus kropen Matijs en ik preventief abnormaal vroeg in bed zaterdagavond.

Die euforie van vroeger nog wel ergens in het achterhoofd, het realisme van de voorbereide moeder in mij dacht haar efficiënt dood.

De terreur van het slaaptekort in 2013/2014 heeft ons morres geleerd, jong. Echt waar.

Better safe than sorry.

Doorgaans zijn wij hipper op zaterdagavond hoor, maar niet deze week. Neen.

 

Naar bed dus.

Dat ging zo:

Snurk.

Nummer 1 diende zich aan op een uur waarop ik nog niet op de wekker wens te kijken, maar een flesje verhielp dat euvel algauw. Vals alarm, oef.

Nummer twee, in feite nummer 1, verscheen op het toneel op een relatief schappelijk (maar toch nog onprettig) uur. Dus vloog hij beneden in de zetel met wat chocolademelk en een sessie 'Belle en het beest' en kropen wij terug de warme bedstee in.

(Bedstee, topwoord.)

Long story short...toen ik uiteindelijk opstond om half acht, in feite al half negen, had ik hoofdpijn van het lange slapen.

A dream come true!

Dat overkomt ons niet vaak. Nooit. Never. Toch niet de afgelopen 21 maanden.

Heerlijk was het.

Opgezwollen oogleden, dof gevoel in mijn hersenpan, beetje stijf in de shouders...net als vroeger, toen ik al eens tot de middag dierf doorslapen.

Kreunend naar beneden strompelen en traag, traag wakker worden.

En dan Verne die mij verwelkomde met de woorden: "Ah, mama! Heb je flink bedje geslapen? Ik was het beest en jij mag dan Belle zijn!".

Auh.

Niet dat Disney aan wallen doet, maar het kind keek er voorbij.

Dus ik deed geflatteerd mee.

 

 

Energie voor 10 zondag.

Niet normaal.

Kampen bouwen, Sint-tekeningen maken, nieuwe outfits bedenken, op boswandeling gaan, 6 machientjes was draaien en vouwen...

Allemaal op mijn palmares.

Vandaag was ik precies een beetje moe op het werk.

Hoe zou dat nu komen?

 

 

 

 

 

Male bonding

I have a dream.
 
Ik heb wel meer dromen uiteraard.
Het is niet voor niets dat ik steeds de flessen leeg om het flessengeluk, maar ik heb één droom in het bijzonder.
En dat is dat de jongens later beste vrienden zouden worden.
Maten.
Copains.
 
Geheimtaal op hun slaapkamer, met zijn tweeën naar de scouts, samen uit/ samen thuis of elk de helft van een tweeling daten en daar fratsen mee uithalen.
Dat soort zaken.
Of als ze ouder zijn samen reflecteren aan de toog, op elkaars kinderen babysitten en samen potjes klagen over mij.
Heerlijk.
Dat is mijn droom.
 
 
Ze liggen erg dicht tegen elkaar qua leeftijd, dus dat lijkt me al een meevaller.
Ik probeer het ook bewust te bewerkstelligen, dat samenhorigheidsgevoel.
 

Ga maar samen spelen met de puntjepuntje.

Geef maar een zoentje slaapwel aan elkaar.

Jullie broertjes zijn twee allerdikste vrienden!

Dat is gezellig he, zo twee broertjes samen in de zetel naast elkaar.

Kom, we gaan een boekje lezen. Allemaal samen, want dat is zo gezellig.

...

Stuk voor stuk zinnen die ik op dagelijks basis vaak in de mond neem.

In de hoop dat ze het overnemen als Pavlov's hondjes en opgroeien in de wetenschap dat ze een hecht duo zijn.

Experiment. Probeersel.

Dit is per slot van rekening mijn eerste moederschap, in feite zijn de jongens helemaal een proefproject.

Maar dan meteen 'voor echt'.

Ik weet compleet niet of het zo wel werkt, dat voortonen en voorzeggen.

Maar ik ga er gemakkelijkshalve van uit, het zou naïef kunnen zijn.

Dat risico wil ik nemen.

Op zijn minst tot aan de puberteit.

 

 

Touch wood, maar voorlopig slaat mijn broeder-therapie aan.

Zo lijkt het.
Hier wordt werkelijk nooit gevochten of ruzie gemaakt.
Ze zijn nog jong uiteraard, de apen.
Maar toch.

Daarnet nog:
"Kom, Jasper...kom bij mij zitten!" en Verne sloeg een dekentje om hun vier beentjes heen.
Dat is genietend gadeslaan, vind ik.
Of in het weekend 's ochtends: "Jappeke!! Heb je lekker bedje slaapt?".
Een koosnaampje. Jasper zoals Verne het vroeger zei...als dat geen affectie is!
En natte zoenen, snotbesmeurd, als ze elkaar weerzien na een dag school of crèche.


Ik smul ervan.
Mijmeravond it is.


Vertel ons het verhaal, Instagram!