Moederdagontboezemingen.

Vanavond 18u15.

Jas en sjaal nog aan, ik was letterlijk één seconde thuis.

 

 

 

'Mama, ik heb een groot geheim!'

'Maar je mag het nog niet weten, dus doe maar je oogjes en je oortjes dicht. Papa, jij ook!'

'Iedereen: niet kijken en niet luisteren he!'

'Je mag het niet weten.'

'En ook niet horen.'

'En ook zeker niet onthouden!'

'Ok?'

 

 

 

Matijs en ik staan inmiddels stilzwijgend naast elkaar, met op specifieke vraag bedekte én gesloten ogen. Better to be safe than sorry, I guess.

Plus: in de mate van het mogelijke ook nog eens afgesloten oren.

We hebben elk maar twee handen, you know. Leve de duimen.

 

 

 

 

'Mijn geheim is dat van de blauwe fotokader!

'Maar sssttt! Je hebt het niet gehoord he!'

 

 

 

Breedste grijns ever.

Zowel bij moeder als zoon.

Openheid troef.

Hart op de tong.

Of gewoon nog niet gewiekst genoeg om te liegen.

 

 

Kindjes, I love them!

Ik amuseer mij rot met die aapjes.

Ze overtreffen, echt waar, elke verwachting.

En het is nu niet dat die boog bij mij niet gespannen stond.

Kuch.

 

Ga. Kweek. Doe!

Ze zijn het waard, twijfelaar.

 

 

 

 

 

Identiteitscrisis.

Intens triest pierke op zijn slaapkamer.

Schouderophalend.

Stillekes prutsend aan een ezelsoor in een boek.

 

"Mama, ik heb het fout gedaan."

"Oesje vriend, wat dan wel?"

"Ik. Ik was verkeerd."

"Maar wat was verkeerd? Wat heb je fout gedaan?"

"Verne."

 

Zucht, ik geraak precies niet vooruit in dit gesprek. Andere boeg.

 

"Waarom dan? Wat ging er mis? Ik begrijp je niet goed."

"Omdat ik er anders uitzie."

 

My hart skipped a beat.

Voelt mijn kind zichzelf nu al dysmorf? Het pubert nog niet eens! Dus ik vraag door.

 

"Wat is er anders aan jou? Ik vind jou erg mooi hoor."

Gefrustreerd dat ik de bal missla: "Maar mama, mijn haar is toch niet zó!"

 

En hij houdt een plukje haar recht in de lucht.

 

"Aaaaahhhhh! Bedoel je je tekening? Het zelfportret?"

"Ja. Het is verkeerd."

"Het is een heeeeeeele mooie tekening Verne, echt waar. Maar het klopt, jouw haar staat niet recht."

Waarop Verne, een beetje opgelucht dat zijn probleem erkend wordt: "Neen, pfft."

"Zal ik jou eens leren haar tekenen, net als echt?"

"Morgen misschien."

 

Crisis averted.

Wat een zelfkritische kleuter.

 

 

 

 

 

 

Uitdeelweek, dag 1! Crea-mom versus crea-non.

I am many kinds of mom, but not this kind:
 

 
Ik zie dat soort affaires passeren op facebook en pinterest.
En als ik in een goede bui ben pin ik ook in het juiste mapje.
Maar verder dan dat gaat het niet.
Alsof ik ooit zoiets thuis zou zitten bricoleren.
Zeg nooit nooit, maar ik betwijfel het.
Die pinterestmapjes leiden op de duur meer tot frustratie dan tot creativiteit.
Maar de kindjes zijn nog klein. Verne heeft vooralsnog een broertje dood aan knutselen en kleuren, ook op school en Jasper eet het knutselvoer gewoonweg op.
Sabbelsabbel.
Ik pas dus.
 
Jullie daarentegen...volgens mij doen jullie dat wel.
Knutselen met de kindjes, dingen in pottekes op kleur sorteren en daar vrij hard op kicken.
Neen?
Ook wannabe's/ fakers zoals ik of toch echt wel DIY-mums?
This one is for you...tot welke groep je ook behoort.
Met het eerste cadeautje van de week kan je alvast leuk aan de slag.

 
 

HET GROTE BADKAMERPRETPAKKET FOR KIDS!!

Thanks to Pravda en Omega Pharma.

 

 
Ik zie een potentiële neushoorn in de Bodysol-douchegel-ophanghaak-knijpfles.
Niet?
Of een olifant. Nog beter.
En omdat het pas één september is geweest en een gewaarschuwd moedermens er twee waard is...Paranix in tweevoud! Een preventieve spray en een behandelende shampoo die hoofdluisjes (in verkleinwoord klinkt het minder griezelig) de deur wijzen.
Of de afvoer, for that matter.
Paranix heeft trouwens een leuk educatief spel cadeau gegeven aan de scholen dit jaar, dus veel kans dat je snotapen meteen Prins Paranix herkennen op de verpakking en vervolgens gedwee de behandeling ondergaan. Er is zelfs een app waarop het welriekend gebroed ondertussen naar hartelust kan zitten tokkelen.
De droom van elke moeder...kinderen die meewerken en fleurig ruiken.
Mooie liedjes duren nooit lang.
 
Dus!
Wat moet je doen om mee te dingen:

1. Volg mijn instagramaccount. Heb je geen instagram? Op de facebookpagina mag ook. Maar seriously...how are you living your life?
2. Post een foto van dat ene knutselproject waar je maar niet aan toekomt. Of een heel onrealistisch waarvan je op voorhand weet dat je er nooit aan zal beginnen. Of eventueel dat eentje dat je wél braaf hebt afgewerkt, maar niet te hard stoefen liefst. Of nog beter: maak een neushoorn van een Bodysol-fles. Dan win je gegarandeerd. Mijn zoontje kiezen immers de winnaar. Neushoorns, olifanten en tijgers doen het hier onwijs goed.
3. Gebruik daarbij de hashtag #badkamerpretpakket
4. Download de app en speel stiekem het spel dat voor kinderen bedoeld is. Niet dat ik dat ga checken of kan checken, maar het is het idee dat telt.

 
Deelnemen kan tot zaterdagavond 00u00.
 
Ga en vermenigvuldig u!
Deelnemers althans, niet hoofdluizen.
En wie vuile gedachten had...dat mag ook. Daar moei ik mij niet mee.
 

Carparty. My kind of creative.

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Vaderdagver(v/w)roeging.

We hebben het niet gehaald, vaderdag.
De opwinding om de cadeautjes die al een hele week in de maak waren, was té groot.
 

Op donderdag begon het al:

'Mama, waar is de cadeautje voor de papa's?'

'Dat is nog op school jongen.'

Maal 15 keer, minstens.

Vrijdag dan.

'Mama, mag ik nu cadeautje krijgen? Ik wil de nootjes. Ik wil het flesje. Ik wil de chocolaatjes. Mama!'

'Neen, Verne. Dat is voor papa. Nog twee keer slapen.'

Herlees bovenstaande zin best een keer of 30 om in de sfeer te raken.

Zaterdag uiteindelijk:

Bleitconcert.

'I-hik wi-hil ca-hadeautjeuhh.'

Dat hebben we wijselijk geen 30 keer afgewacht.

'Het is weekend voor iedereen jongens, we doen nú die cadeaus open! Matijs, ga even zitten wil je?'

 
Dus hebben we zaterdag ge-vaderdag-d.
Kwestie van de spanning wat van het kind af te laten. En van het huishouden, for that matter.
Volgens mij is zo Sint-Maarten ontstaan...
In het hoofd van luie moeders die het Sinterklaasgezaag kotsbeu waren.
Ha!
 

Vernes rode Duveltje.

Jappeke-pollekes.

Wij vieren in stijl. Thanks Bibi!

(Groot)vaderdag

Vader schenkt zichzelf cadeautjes. Bijenhuisje en vlinderhuisje.

 
Na het afgeven kraaide er geen haan meer naar de chocolaatjes en nootjes.
Maar de kunstwerken staan uiteraard te pronken op de buffetkast.
Logisch.
Wij zijn een deftig gezin.
 
 
En daarmee is meteen het startschot gegeven voor het schuldgevoel en de twijfels.
Want wanneer mag je als moeder onbeschaamd dergelijke affaires weggooien?
Ik voel mij daar steevast een beetje rot bij, maar ik doe het toch.
What else?
Een extra garagebox huren?
Uiteraard hou ik van elke leeftijd wel een paar stukken bij, geen gemakkelijk selectieproces vind ik. Nieuwjaarsbrieven bijvoorbeeld, lijkt me leuk voor later.
De eerste échte kopvoeter zal ik ook houden, maar dingen in 3D maken quasi geen kans om door de selectie te raken.
Bloempjes op rietjes, tekeningen met watjes bekleefd en maaksels die een jaar aan de muur hebben gehangen...die belanden vroeg of laat in de vuilnisbak.
Ik zwaai nog even, of stuur een extra bewonderende blik. Maar dan...hop, weg.
Het bijhorend geknaag negeer ik dan maar.
Zal wel honger zijn!
 
 
 

Ook vaderdag- en andere freebies winnen?

Omega pharma baby geeft regelmatig leuks weg.

Klik en like!

 
 

 

Kerstmisboom

Ik word al eens uitgemaakt voor kerstseut.

Door bepaalde Katrienen in mijn leven althans.

Omdat ik geen boom zet.

 

Ik ga daar niet echt mee akkoord...ik ging al voor deze 2D versie en dit kartonnen exemplaar.

Maar die blijken niet mee te tellen wegens geen echte bomen, geen lichtjes, geen ballen, geen glitters en geen andere tralala.

Daarom gaf de bovengenoemde Katrien mij vorige jaar voor mijn verjaardag lichtjes cadeau.

Preventief.

Ik verjaar in september...

 

 

Dit jaar sieren die lichtjes voor het eerst een echte den.

Kerstboom noemt men dat dan.

Tenzij je Verne heet, dan is het een kerstmis en na lang onderhandelen ook wel eens een kerstmisboom. Want dé enige echte 'kerstboom' is de boom van Moeke An (grote tekening die in de crèche aan het raam hangt).

"Neen, mama. Dat is niet kerstboommmm! Dat is een Kerstmis. Kerstboom is bij Oeke An! Dat is niet goed hoor mama."

De 'gij-dwaze-gij' intonatie moet je er zelf bij bedenken.

 

 

Aangezien wij al genoeg brol stockeren die maar enkele dagen van de 365 van stal mag, besloot ik geen ballen-gamma in te slaan. Weer een zak rommel gespaard.

'Wat hebben we in huis dat ik aan een touwtje kan hangen en niet breekbaar is?', dacht ik.

En toen hing ineens de voltallige collectie Schleichdieren in de boom.

Toch nog handig, zo een hamsterend lief.

 

Het ziet er nog ok uit vind ik.

Alleen jammer dat de boom scheef staat.

Dat is enkel en alleen mijn schuld.

Weerom: toch nog handig, zo een tuinierend lief.

Als hij niet ziek is althans.

 

 

 

 

De boom.

Past wel bij ons...een lichtjes ontregelde boom voor een zootje ongeregeld.

 

 

 

Katrientje: your lights are shining bright. Knipoog.

xxx

 

Fingerspitzengefühl

 

 

We zijn met Jasper in het handjes-draaien-koekenbakken-vlaaien-stadium beland.

Hierboven zie je gewoon appelsienen, ik weet het, maar negeer dat gewoon.

Er staan handjes op de foto's.

 

Handjes draaien dus.

Een noodzakelijke fase in het leven van elk klein varkentje.

Je kent het...

 

• Het begint met zingen en voordoen, waarbij er met open mond wordt gestaard. Woahh!
• In een tweede fase wordt er wild gelachen om die handen, zeker als je ondertussen ook een beetje van 'neen' schudt. Hilarische hoofdbeweging volgens zowel Verne (in his days) als Jasper.
• Vervolgens ontdekt het desbetreffende varkentje dat het zelf ook pollekes heeft en zit tijdens je gezang naar die twee stilstaande dingen te staren.
• Dan komt fase 4, waar wij ons nu in bevinden. Op stiekeme momenten, bijvoorbeeld tijdens het boterhammetjes eten, wordt er geoefend met de handjes. Open en dicht, pols een beetje draaien...vrij ongecoördineerd allemaal. Maar wat een succeservaring! Dolle pret.
• En tot slot het moment suprême waar we momenteel op wachten... Het aapje kan zelf mee handjes draaien tijdens de zangstonden. Bij voorkeur gecombineerd met het kunnen terugwuiven als je de deur uit gaat. Interactieve hoogtepunten zijn dat!

Boem. Alweer een mijlpaal.

'What's next?' Zie je hem al bijna denken. Stappen?

 

 

 

Maar Jasper is niet de enige compulsieve zwaaier/draaier in huis.

 

Verne verdrinkt intussen helemaal in Sint-en-pieten-land.

Op -uiteraard- treinaffaires na komt er niet veel anders meer uit. Ik geloof zelfs dat hij tijdelijk zijn fascinatie voor klokken en kerktorens aan de haak heeft gehangen. Stel u voor!

De eenvoudige 'pit', 'but' en 'klaas' (piet, boot en klaas) van vorig jaar hebben plaatsgemaakt voor ellenlange verhalen over stoomboten en paarden en naar Spanje gaan.

 

De grootste oorzaak van die Sint-manie is de crèche.

Daar werken ze steevast in themaperiodes en Verne gaat er maar wat graag in mee!

Na de egeltjes, herfstblaadjes en paddestoelen waar hij ons de voorbije weken mee rond de oren heeft geslaan is het nu dus goedheiligman-tijd. Intensely so.

Verne is blijkbaar de Sint onder zijn crèche-collegaatjes. En hij neemt die taak ernstig want hij zwaait zich een ongeluk. Ook als ze met een resem kindjes naar de bakker mogen in kostuum, dan wordt er de hele weg lang gezwaaid naar passanten.

Het betere handenwerk uiteraard, niet zomaar een slap handje.

Neen. Hoog in de lucht en enthousiast.

 

Je ziet...aantal zwaaiers in huis: twee stuks!

 

Sint in zijn stoomboot.

Politiek correcte Sint, met witte pieten.

Mijters plakken. Geef toe, steiem wou je dat je dat ook mocht zitten doen op je werk. Neen?

 

 

We gaan dat hier uiteraard niet met naam en toenaam toegeven, maar voor sommige ouders is de sint-periode minstens even spannend als voor het gebroed.

Zeker als de wereld van de houten treinen in kaart moet worden gebracht, een studie van de prijzen en kwaliteit zich opdringt en compatibiliteit met Thomas-systemen moet worden geanalyseerd en geëvalueerd.

 

Allez ja.

Je snapt het plaatje.

 

 

*grijns*

 

 

 

Tsjoektsjoek

Het regent pijpestelen.

Het regent al 5 maand pijpestelen (ik kan het weten want ik ben al 5 maand thuis).

 

Bij Verne ben ik bevallen in juni en heb ik vervolgens 4 maand bij schijtweer thuis gezeten.

Bij Jasper besloot ik voor 6 maand thuiszitten te gaan. De laatste drie maand in mooi zonnig weer bedacht ik op voorhand en ik kocht een loungechair om in de tuin te zonnen. Deze keer zou Matijs geen kans hebben om in de badkamer vrolijk "una matrona blanca" te staan zingen op het wijsje van una paloma blanca.

Ha neen!

Ik zou Martine-jonckheere-gewijs voor een rozijnenvelleke gaan. Heerlijk. Verne kreeg 4 shortjes, twee paar sandalen en een verse fles zonnemelk. Hij zou hele dagen buiten spelen en Jaspertje zou naast mij onder de parasol lekker veel vitamine Dtjes opdoen.

 

NOT. HAPPENING. AT. ALL.

 

Dagelijks keer ik de eenzame loungechair om er het regenwater te laten afstromen, Verne draagt binnen lange broeken, Jasper krijgt vitamine D in druppeltjes en in de badkamerspiegel zie ik nog steeds de witte matrone. *gecensureerde vloek*

Jasper heeft zijn eerste verkoudheidsvirus+ koorts te pakken en Verne hangt aan de aerosol.

Tja.

 

Binnenspelen dus.

Na het zoveelste schermverzoek: tutupaatje appeblief? (computertje alsjeblieft), Viesje kijken? (televisie), ook een teteloo knopje duwe appeblief? (op de smartphone prutsen) wordt een mens creatief.

 

 

Gelukkig zijn er ook schoonzussen met goede ideetjes, dus worden de outdoor muidefeesten op deze druilerige namiddag vervangen door 1001 stippen in de wereld van Kina.

Benieuwd!

 

Soetmin via Blogsy

Stoelendans

Tot kort zat Verne vooraan naast mij in de wagen (ja dat mag), maar tegenwoordig zet ik de maxicosi met Jaspertje vooraan en is Verne verbannen naar achter.
Ik had protest verwacht want Verne is een fervent autorijder maar dat protest bleef uit. Sweet.

Het nieuwe systeem heeft niks dan voordelen...

•  Voorheen was het dagelijks discussiëren en argumenteren waarom mama echt wel de sleutels krijgt in de auto, anders rijdt hij niet! Thuis krijgt Verne de sleutels... Nu ziet hij ze niet meer hangen dus vraagt ze ook niet meer. Simpel!
• Verne wil altijd meehelpen met autorijden: "ook een de pook, Jejje (Verne) ook een de pook!!" waarbij hij dus verzoekt om de versnellingspook te mogen vasthouden en intussen enthousiast "voojuit, achtejuit, djaajen, toooppp! (stop)" keelt. Erg schattig maar het nadeel is dat ik dan continu in 4e versnelling moet rijden want anders kan Verne niet aan 'zijn' pook en dan is het bij elk versnellingsmanoeuvre spel. Met een gillende Jasper op de achterbank kan dat er niet meer bij. Mijn lontje is dan korter en ik maakte mij sneller kwaad op Verne waar ik vroeger geduldig elke keer "Nu mag mama een keertje. Wachten, wachten, wachten, wachten, wachten. Ja nu mag Verne terug'" zei. Niet fair. Dat euvel is dus verholpen.  
• Jasper keelt een stuk minder nu hij mij kan zien en ik rijdend zijn tutje terug in de mond kan steken. Dat ik daar niet eerder op gekomen ben!
• Verne babbelde voordien in de auto tegen mij, logisch aangezien we naast elkaar zaten. Maar achteraan praat hij lekker voluit tegen zichzelf en dat is veeeeeeel interessanter/ grappiger. Nu krijg ik het verslag van de dag in de crèche: "Laja duwe" (Ilaria heeft mij geduwd) of "Pasoeas zoeke?  Ja. Pasoeas da! Eitje chocola pasoeas? Danku eitje chocola pasoeas. Lekke eitje ete." (We zijn de paashaas gaan zoeken in het bos, we hebben hem gevonden en dan hebben we chocladepaaseieren gegeten en dat heeft mij ferm gesmaakt).

 

Nu vraag ik mij af of je als moeder een eitje mag pikken uit het kind zijn paasmandje? Of is dat not done? Het is niet dat hij al kan tellen he (of toch niet voorbij 2).