Time-management

 
 
Moeder de vrouw scheef een artikel voor Femma over time-management.
Niet dat ik daarin het warm water heruitvind, dat niet.
Maar ik ben geen ploetermoeder, ik stel mezelf behaalbare doelen en beheers. Dat motiveert.
Afin soit, lees zelf maar!
 
 
Hierbij de link voluit:
http://www.femma.be/nl/onze-visie/artikel/time-management-zo-combineert-bloggende-moeder-soetmin

 
 
Time-management.
Het is een onkies woord vind ik, klinkt bijna als iets vervelends.
Maar met twee kinderen en twee full-times is ons gezin verloren zonder.

Vrije tijd en tijd om écht met de kinderen bezig te zijn, is mij zo dierbaar dat ik er graag bij stilsta.
Bij wat ik doe, hoe vaak ik het doe en hoe lang dat dan duurt.
En of dat die uren überhaupt wel waard is.
Prioriteiten stellen, een mens kan niet zonder.
Net als op het werk eigenlijk.
Een huishouden is per slot van rekening ook een beetje een bedrijf.

 
Hoe ik dat aanpak?
Ontspannen maar met daadkracht denk ik.
De klassieke tips sla ik daarbij gewoon in de wind.
Zo hou ik absoluut niet van weekminuten (je maaltijden een week vooruit plannen) terwijl dat bij vriendinnen net zo populair is. Wij weten echt niet op voorhand wie wanneer thuis zal zijn noch wanneer we waarin zin zullen hebben. Ik koop gewoon maar wat en improviseer liever op het moment zelf. Of ik hol even met een zoontje naar de supermarkt vlakbij, terwijl mijn partner alvast het andere kind omkleedt. Even één-op-één-tijd heet dat dan, het wordt pas haasten als je het haasten noemt.
Zodus: weekminuten...neen dank u. Dat gaat me te ver.
What's next? Geplande seks??
Kuch.
 
Kijk.
Ik heb de waarheid niet in pacht, ik kan je niet vertellen hoe je tijdsefficiënt je leven kan runnen, dat laat ik aan de specialisten. Onze levens zijn ook ongetwijfeld anders.
Maar voor mij helpt het om stil te staan bij de zaken, bewust ergens wel of net geen tijd in te steken.
Dat maakt mij tevreden over die keuzes...ik heb ze zelf en weloverwogen gemaakt.
Het helpt ook als je wat flexibel bent, denk ik. Mijn prioriteiten van nu trekken immers in niks op mijn prioriteiten van toen. Times change.
 
Ik verklaar me nader.
Wat efficiënt en snel kan doe ik liefst zo snel en efficiënt mogelijk. Hypergrondig hoeft voor mij niet. Niet meer, of nu toch even niet. Toen wel.
Ik droog echt niet elk potje af als ik de vaatwasmachine leeg, ik strijk geen beddengoed en de filter van de dampkap wordt zelden onder handen genomen. So what!?
Later -als ik groot ben- zal ik wel terug in een kraaknet huis wonen, van de vloer eten, enkel gesorteerde papieren bezitten, mijn kleerkast ordenen op kleur en what not.
Maar nu, deze kostbare jaren waarin de kinderen leven van de aandacht die ze krijgen, is middelmatigheid troef bij ons. Ok is goed genoeg. Voor perfectie ben ik te weinig thuis, dat moet ik onder ogen durven zien.
Nu klinkt het misschien alsof we alles op zijn beloop laten, maar dat is ook niet waar.
Ik kies gewoon bewust voor een ontspannen hoofd.
Hoe minder irritatie, hoe tijdsefficiënter ik werk. En aangezien achterlopen op schema serieus irriteert pas ik mijn schema aan in plaats van als een gek in actie te schieten en het leven voorbij te lopen.
Flexibel dus.
En vooral samen flexibel.
Wij sturen samen het schip, maken samen de plannen en voeren samen het werk uit.
Maar wel lekker volgens de stereotiepen uiteraard.
Hij ontstopt 'het putteken', ik plooi de was.
Leve traditie!
 
Concreet dan maar? Dit is wat ik doe...
-Het kwartier na thuiskomst als bezeten even poetsen en opruimen...de rest van de avond verloopt gegarandeerd een pak vrediger. Voor mij werkt dat.
-Een gedeelde online agenda. Mijn job/ zijn job, mijn sociaal leven/ het zijne, dat van het gezin, kind één en kind twee...dat moet gecoördineerd worden. En sinds ik tijdens de zwangerschappen aan acute dementie leed, zijn wij gestart met een ge-sharede agenda op Icloud. Zot handig. Dat heeft ons al veel discussies bespaard. Probeer het eens.
-Beperk dode uren zoals file en piekuren aan de kassa. Niet zo evident natuurlijk, maar ik nam de sprong en werk sinds kort dicht bij huis, bewust. Die sprong heeft mij enerzijds zowat mijn droomjob opgeleverd maar bovendien: de uren die ik sindsdien uitspaar per week...daar heb ik alle dagen deugd van. Exit dagdagelijkse E17 frustratie en stress om op tijd in de crèche te raken.
Welcome happy mama. Geen overbodige luxe.
Zo ga ik ook graag net voor sluitingsuur naar de winkel. Niet om 18u, om 19u15. Minder volk en bovendien kan je niet lanterfanten. Dat scheelt in tijd en calorieën, anders heb ik geheid brol mee waar ik 10 minuten over nadacht. Kom, geef toe.
-Sta vroeger op dan nodig. Ik sta 's ochtends nog steeds even vroeg op als toen ik in Antwerpen werkte terwijl ik vaak pas 1,5u later de deur uit moet. We delen ook de taken: elk één kind. Vroeger, toen er nog maar één kind was en ik pendelde, ramde ik alles in één uur. Nu de ochtend zoveel rustiger verloopt, is de wanorde in huis en in mijn hoofd nadien duizend keer beter. Dat komt iedereen ten goede.
Ik ben daar trouwens helemaal niet meer vermoeid van. Een lastig leven is veel vermoeiender dan een beetje minder slaap, vind ik. Maar wie ben ik.
-Beperk wasdag. Mijn kinderen gaan niet alle dagen bad. Een keer of 3 volstaat en goeie washand kan veel aan. Zo, weer 4 u per week uitgespaard! Wie vindt die regels uit, denk ik dan. Een kinderloze man?
-Blog. Dan lijkt het online tenminste alsof je het perfecte leven leidt. *knipoog*
 
 

 

Leuke giveaway!

'Waarom schrijf je niet eens een boek!?'

 

Het aantal keren dat ik die vraag al gekregen heb, kan ik niet meer tellen. Maar ik heb eindelijk een goede repliek gevonden. Tot nu toe antwoordde ik nogal vaag 'mjaaah, het moet een hobby blijven. Ik zou niet weten waarover. Kweetniet, nog nooit aan gedacht eigenlijk (not true).'

 

Maar voortaan luidt mijn antwoord klaar en duidelijk: 'Omdat iemand anders mijn boek al geschreven heeft, tiens!'.

Ha.

Kan ik ook weer van mijn to-do-lijstje schrappen!

 

 

 

Meet Lobke.

 

Blogster en sinds kort dus ook boekenschrijfster. Lobkes 'het leuke mamaboek' is écht een aanrader. Het is eigenlijk gewoon een superhandig boek vol tips, tricks, weetjes en links die onontbeerlijk zijn voor elke moeder.

Er zijn vier delen: mama to be covert de zwangerschap, bevalling en kraamtijd. Daar staat vanalles tussen dat ik toendertijd graag had geweten. Diy-mama, het tweede deel laat ik zelf een beetje aan mij voorbij gaan. Ik naai en doe creatief mijn best als ik cadeautjes inpak bijvoorbeeld...maar ik heb het zelf een beetje gehad met de hele knutselhype. Maar ik ben een uitzondering daarin, i know. De meesten zullen dit misschien nog het leukste hoofdstuk van al vinden.

Deel drie is dan weer compleet mijn leefwereld! Online-mama! Moet je gelezen hebben. Apps, webshops, sites, links. Dat deel is echt alsof ik het zelf geschreven heb.

Deel vier, mama on the move, is een handig hulpstuk als je het moeder-zijn deftig wilt combineren met werken en dat wil overleven. Jij en je relatie.

 

Je ziet. Lobke heeft mij heel veel werk bespaard.

Goed gedaan, Lobke!

Speciaal om dat te vieren geven we een exemplaar cadeau.

 

 

Laat hieronder dus gerust een berichtje na waarom jij het boek moet winnen. Voor jezelf? Als kraamcadeautje of voor een jarige vriendin?

Ik hoor het graag!

Deelnemen kan tot zondagavond 2 maart!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wereldaidsdag

Het is wereldaidsdag vandaag.

Daarom laat ik eens iemand anders aan het woord.

Iemand die zich dagelijks inzet voor Ethiopische moeders en kinderen met Aids.

Guest Blog Post - Fereshta Amir

Meet Momina

Momina is a 22 year old single mother of two who lives in the city of Adama in central Ethiopia and was diagnosed as living with HIV three years ago. Although she wears a smile, sadness is etched across her face when she talks about her younger son, Yerosa. Born HIV positive, he is now three but Momina knows very little of his life save for the occasional photos she is sent by the American family who adopted him. Momina took the agonising decision to give him up for adoption in the hope that he would be able to receive medical treatment.

Photo credit: Benjamin Chesterton\duckrabbit\International HIV/AIDS Alliance

In telling her story today, Momina hopes that she might help other young women just like her, to know how they can protect themselves from contracting HIV and get the care and support they need through projects like Link Up being led by the International HIV/AIDS Alliance.

 

Momina’s Story

When Momima was a teenager, she left her family home as she was afraid that her parents would marry her off to an older man as they did with her older sister - who later died of AIDS. After falling pregnant with her first childRapira, and without the support of her parents, she was forced to move from community to community, taking temporary jobs where she could, to try to provide food and shelter for her son.

“I don’t want my child to starve or get hurt,” says Momina.

Photo credit: Benjamin Chesterton\duckrabbit\International HIV/AIDS Alliance

“There are times when I feed my child and I do not eat at all. I sometimes come home late from work, there are times when I wake him up and feed him because I don’t want him to sleep on an empty belly.”

Without life being tough enough already, three years ago Momina was diagnosed as living with HIV. At that time she had no idea that she was pregnant and subsequently she was not able to receive the treatment needed to protect her unborn child from onward transmission of the virus. When her youngest son, Yerosa was just four months old,Momina learned that he was HIV positive and took the agonising decision to give him up to a family in the US with the hope that he would receive the medical care he needed.

“I convinced myself that it’s better to see my child well. If he had not been seriously ill, I would have not given him away. I would have fought until the end. I am praying for him to be well wherever he is.”

Living with HIV

Determined not to be defined by her HIV status, even when her own mother will not allow her into her family home for fear that she might infect her siblings, Momina remains candid about her condition with friends and colleagues. But in a country where HIV stigma and discrimination still prevail, her openness sometimes costs her and she is presently between jobs.

“I do not let myself down because I live with HIV and have my own objectives.”

Photo credit: Benjamin Chesterton\duckrabbit\International HIV/AIDS Alliance

“I want to continue my education and qualify as a nurse. I have always had a passion and love for the profession and I want to serve people like me, people living with the virus. I would be happy if I could do that. My biggest aim is to get educated, get a job and live my own life but at the same time I don’t want to cry over split milk”

Momina is assisted with access to HIV treatment and care by Ethiopia’s largest NGO working on HIV, the Organization for Social Services for AIDS (OSSA), who in turn is supported by the International HIV/AIDS Alliance. Every fortnight she attends a support group meeting organised by OSSA where she and other members of her community living with HIV meet to share their experiences.

OSSA have also helped contribute to her son Rapira’s annual school fee. Momina is determined to see that he gets a good education.

Photo credit:Benjamin Chesterton\duckrabbit\International HIV/AIDS Alliance

“I wish for him something much greater than I had,” she says with feeling.

“I hope he can go all the way and graduate which I was unable to do.”

In another world, life for Momina and her family could have turned out so very differently. If she had known how to protect herself against HIV. If she had gone through proper antenatal care when she was pregnant with Yerosa. If she had not felt compelled to run away from home for fear of early marriage. If she was able to work freely without worrying about becoming a target for discrimination.

“I would like people to see me a strong person,” she smiles. “I know that there is strength in me; I got that strength from the life I have had. I want young people of my age to be strong and to have the strength to face and overcome challenges.”

The International HIV/AIDS Alliance and Link Up

Ethiopia is one of five countries currently being targeted by the Alliance and its partners through Link Up, an initiative that aims to improve the sexual and reproductive health and rights of more than one million young people living with and affected by HIV.

Over the course of the next three years, Link Up will reach more than one million young people aged 15-24 by implementing tailored HIV and sexual and reproductive health interventions to increase uptake and access to services and reduce unintended pregnancies, new HIV infections and HIV-related maternal mortality. In Ethiopia the initiative aims to reach 140,000 young people to improve their sexual health.

What can you do to help?

Show your support to Momina, Link Up and the International HIV/AIDS Alliance by:

1. Sharing Momina’s story (Click to Tweet) (Share on Facebook) #LinkUp

2. Keeping up to date with the work being carried out through Link Up at www.link-up.org

3. Follow the International HIV/AIDS Alliance on Twitter @theaidsalliance and on Facebook

Thank you for taking the time to read Momina’s story today. It means a lot to everyone involved in this project