Vrijdagnamiddag kwam de Sint in de crèche waar Verne en Jasper zo goed verzorgd worden elke dag.
Matijs speelde fotograaf van dienst...dus speciaal voor moeke An, nonkel Lieven en de ouders van de andere kindjes hierbij de link naar het fotoalbum. Klik klik!
Note to self: ik koop nooit nog sinterklaassnoep. Tegen dat 'de dag' er is, zitten je keukenkasten toch al vol met gekregen cacaofantasieën, nicnacjes met of zonder toef en mariabeeldjes.
We komen, denk ik, toe tot Pasen nu.
Soit.
De passage van de goedheiligman was een groot succes.
Eerst op de school waar Verne in januari start, vervolgens in de crèche, dan bij grootmoe en grootva, bij de peeties, bij omie en opa en uiteraard nog gewoon thuis ook.
Pleasure overload!
Gelukkig waren alle cadeautjes van de Sint een beetje op elkaar afgestemd zodat Jasper naast een erg populaire beertjestol en een stapeltoren een hele kerst-outfit samensprokkelde. Verne zag zijn treinenimperium gigantisch uitbreiden met niks dan compatibele stukken.
Wat een organisatorisch talent is die oude man toch!
Jammer genoeg bracht het feestweekend niet alleen cadeautjes en snoep maar ook vuile beestjes met zich mee.
Verne heeft zich een ongeluk gebraakt op alle onhandige plekken behalve zijn bed.
Zetel, auto, tapijt...check/check/check.
Jasper heeft ook een beest beet, maar slaapt het van zich af in plaats van zure geuren te verspreiden.
Nachten van minstens 14uur (met flesjes) en dan nog dutjes van 2uur tussenin.
Hij is met moeite wakker dus.
Dat is werkelijk nooit gezien.
Feest!
Geweldig praktisch als je continu met emmers, dweilen en fébrèze in de weer bent.
Straks ben ik nog ontspannener en uitgeruster na een weekend zieke kinderen dan na een weekend gezonde amokmakers.
We zijn met Jasper in het handjes-draaien-koekenbakken-vlaaien-stadium beland.
Hierboven zie je gewoon appelsienen, ik weet het, maar negeer dat gewoon.
Er staan handjes op de foto's.
Handjes draaien dus.
Een noodzakelijke fase in het leven van elk klein varkentje.
Je kent het...
Het begint met zingen en voordoen, waarbij er met open mond wordt gestaard. Woahh!
In een tweede fase wordt er wild gelachen om die handen, zeker als je ondertussen ook een beetje van 'neen' schudt. Hilarische hoofdbeweging volgens zowel Verne (in his days) als Jasper.
Vervolgens ontdekt het desbetreffende varkentje dat het zelf ook pollekes heeft en zit tijdens je gezang naar die twee stilstaande dingen te staren.
Dan komt fase 4, waar wij ons nu in bevinden. Op stiekeme momenten, bijvoorbeeld tijdens het boterhammetjes eten, wordt er geoefend met de handjes. Open en dicht, pols een beetje draaien...vrij ongecoördineerd allemaal. Maar wat een succeservaring! Dolle pret.
En tot slot het moment suprême waar we momenteel op wachten... Het aapje kan zelf mee handjes draaien tijdens de zangstonden. Bij voorkeur gecombineerd met het kunnen terugwuiven als je de deur uit gaat. Interactieve hoogtepunten zijn dat!
Boem. Alweer een mijlpaal.
'What's next?' Zie je hem al bijna denken. Stappen?
Maar Jasper is niet de enige compulsieve zwaaier/draaier in huis.
Verne verdrinkt intussen helemaal in Sint-en-pieten-land.
Op -uiteraard- treinaffaires na komt er niet veel anders meer uit. Ik geloof zelfs dat hij tijdelijk zijn fascinatie voor klokken en kerktorens aan de haak heeft gehangen. Stel u voor!
De eenvoudige 'pit', 'but' en 'klaas' (piet, boot en klaas) van vorig jaar hebben plaatsgemaakt voor ellenlange verhalen over stoomboten en paarden en naar Spanje gaan.
De grootste oorzaak van die Sint-manie is de crèche.
Daar werken ze steevast in themaperiodes en Verne gaat er maar wat graag in mee!
Na de egeltjes, herfstblaadjes en paddestoelen waar hij ons de voorbije weken mee rond de oren heeft geslaan is het nu dus goedheiligman-tijd. Intensely so.
Verne is blijkbaar de Sint onder zijn crèche-collegaatjes. En hij neemt die taak ernstig want hij zwaait zich een ongeluk. Ook als ze met een resem kindjes naar de bakker mogen in kostuum, dan wordt er de hele weg lang gezwaaid naar passanten.
Het betere handenwerk uiteraard, niet zomaar een slap handje.
Neen. Hoog in de lucht en enthousiast.
Je ziet...aantal zwaaiers in huis: twee stuks!
Sint in zijn stoomboot.
Politiek correcte Sint, met witte pieten.
Mijters plakken. Geef toe, steiem wou je dat je dat ook mocht zitten doen op je werk. Neen?
We gaan dat hier uiteraard niet met naam en toenaam toegeven, maar voor sommige ouders is de sint-periode minstens even spannend als voor het gebroed.
Zeker als de wereld van de houten treinen in kaart moet worden gebracht, een studie van de prijzen en kwaliteit zich opdringt en compatibiliteit met Thomas-systemen moet worden geanalyseerd en geëvalueerd.
Verne maakt geen onderscheid tussen Sinterklaas en de Kerstman (je kan hem geen ongelijk geven...zo allebei in het rood en met een witte baard), met als gevolg dat in Vernes wereld die man hier al een tijdje rondloopt en ze elkaar redelijk goed beginnen kennen.
Familiair doen is dus meer aan de orde dan schuchter zijn of schrik hebben zoals de andere kindjes.
In heel mijn carriere als kind heb ik nooit bedacht dat Sinten (het is een werkwoord, ja) ook voor de ouders iets leuks kon zijn. Het is altijd 'krijgen' 'krijgen' geweest in mijn wereld, tot eerst het gebrek aan geloof en dan leeftijd daar geleidelijk een einde aan maakten en er niets meer overbleef dan een periode vol mandarijntjes en een chocolademanneke op je desk op het werk.
Maar nu is mijn frank gevallen...
Luistervinken wat ze leuk vinden, veel stiekem gedoe en gelieg als de mormels na school de gewenste artikelen uit de reclameboekskes knippen, geheime shoppingsprees, verscholen dozen snoepgoed bovenop hoge kasten, samen schoenen klaarzetten en dan het ultieme 'creëren der ochtendscene' en je daarbij de opgewonden gezichtjes inbeelden. Heerlijk.
Minstens even opwindend als de vele rijke herinneringen uit mijn kindertijd, die het beste bewijs zijn dat mijn ouders er zelf ook pret aan beleefden. Hun ochtendscènes waren eigenlijk altijd gigantisch en tot in de puntjes verzorgd...zo'n herinneringen wil ik Verne ook wel bezorgen.
Mijn eerste Sint als ouder (vorig jaar was hij zo klein...dat hebben we overgeslagen) was dus een openbaring, een hernieuwde kennismaking met het hele concept en gewoon supertof.
Hier nog geen geluistervink en geknip uit boekjes natuurlijk, maar zelfs voor zo een klein diertje als het onze werd de sinterklaasperiode toch ook al vroeg en vooral luid en duidelijk ingeluid:
Het is weken op voorhand begonnen met de crèche onder de vorm van prachtige knutselwerkjes en een zeer plotse uitbreiding (en complete overname) van Vernes woordenschat met de woorden klaas, piet en but (boot). Ineens betrapte ik mezelf op het meenemen van wedstrijd-kleurprenten uit alle supermarkten en lokale handelaars en werd KLAASSS een dagelijks gespreksonderwerp.
Enter 'tinternet' op zoek naar geschikte verrassingen. Daar heb ik wel wat tijd in gestoken moet ik toegeven. Dé perfecte jongenspop om zelf ook van 'baby' te kunnen spelen terwijl ik binnenkort de borst geef heb ik niet gevonden, maar dit popje komt toch dicht in de buurt. Enkel jammer dat het geen piemeltje heeft, een onderdeel dat ik toch belangrijk genoeg vond om even op door te zoeken.
Tja.
Ik ontdekte ook dat er geweldige 'poppenhuizen' voor jongens' bestaan. Dat gecombineerd met mijn liefde voor schleichdiertjes bracht me bij een fold-and-go-boerderij (in outlet nog wel, leve zulily). Die blijkt een waanzinnig schot in de roos, vooral de poort. Open, dicht, open, dicht, open, dicht. Het is altijd dieren-file voor die poort.
Prentjes zijn het best...véééél prentjes. Kijk zelf:
De voorbereidingen:
De ochtendscène klaargezet:
En dan natuurlijk...de eerste speelbeurt:
De Live-versie. Overdrijf ik?
Je hoort: au e da baba (auh wat is dat mama), appasssie (appelsien), paat (paard), uis (huis), klaas, auto...en veel enthousiasme!
In de crèche werken ze al een tijdje rond klaas, piet en boot en om de 5 woorden komt er bij Verne dan ook "klaasssje" uit. Ik overdrijf niet: het is van klaas hier en klaas daar tijdens de (lange!) babbeltjes met zichzelf voor het slapengaan, in zijn dromen, als eerste woord bij het opstaan en de hele tijd door overdag.
Hem eens in het echt onmoeten zou dus de kers op de taart zijn...
Het bezoek van de Sint en pieten was dan ook gepland voor vorige week vrijdag, maar wegens zodanig veel zieken ging dat feestje niet door.
Vandaag verscheen hij dan alsnog (volledig onverwacht) op het toneel.
Hij bracht pannenkoeken, chocomelk, nicnacskes, gouden centen én...een tractor!
De pret kan hier niet op.
(Foto's by nonkel Lieven from de crèche)
Kannepoepen.
Verne durft dicht bij de sint staan!
Het betrof een moderne sint...één op een trike.
De tractors (bulldozers in feite.)
