Boobs and birthdays.

 

Aah, vervlogen tijden.

En dan heb ik het evenzeer over het kleine kindje als over de glorieuze F-cup van die eerste dagen.

Ik herinner me hoe ik in mijn ziekenhuisbed naar dat nieuwe koppetje keek en verwonderd bedacht hoeveel groter 1 moederborst was dan zo een vers mensjeshoofd.

Overdreven luxe.

Two gallons of milk en een maagje van niks.

Alsof mijn koppel een heel weeshuis zou gaan voeden.

 

 

Maar ik was gauw een illusie armer.

Het borstje verlepte na elk maal en het hoofdje groeide rechtevenredig.

Hij won.

By far.

 

 

Inmiddels is er geen vergelijk meer. Er passen wel 5 borsten in één hoofd.

Evenveel als mijn eerstgeborene jaren oud werd.

Vijf zeg.

Vijf.

Nu al.

 

 

 

Neerwaartse spiraal.

Wat een moeder lijden kan.
Want het is toch altijd wat met die spiralen, he.
En dan bedoel ik niet dát soort spiraal (aan zagen en zwartkijken doen we niet mee), maar dit:
 

Not mine.

 
Collega's, broers, schoonvaders en al wie dit niet aankan: maak rechtsomkeer nu het nog kan.

Here goes.
 
Ik mag hopen dat uw gespiraliseerd leven beter meevalt dan het mijne.
Want als ik de zaken zo even op een rijtje zet, is de balans niet bepaald onverdeeld positief.
Ik heb al pril beslist dat 'de pil' mijn ding niet was. Ik zou mijn klachten kunnen oprakelen maar daar heeft werkelijk niemand wat aan. Ik heb zelf vooral de absolute kidnapping van mijn libido onthouden.
No can do.
Dat is geen leven.
I am not that kind of girl. Woman. Juffrouw. Whatever.
 
 
Geen pil dus.
Die plastiekzakken zijn trouwens ook mijn ding niet, voor je ernaar vraagt.
Dat is goed voor het one-night-stand-tijdperk, maar dat is loooong gone.
Vlees mag dan langer vers blijven in vacüum verpakking, dát soort vlees is toch voor onmiddelijk gebruik.
Of niet soms.
 
IUD dan maar.
Exemplaar 1 (koper) deed jaren dienst, geen klagen van. Het heeft even geduurd eer 'den onderkant' op haar effen was en voor wat migraine draaien we ons hand ook niet om. Maar allez, het viel mee.
Het tweede exemplaar (koper) deed straffere toeren. Het verdween, tot Jaspers toe.
Gelukkig wilden we een Jasper.
Geen kat weet waarheen, in mijn binnenste zat het alvast niet en het is niet dat er zo heel veel uitgangen zijn daar beneden.
Extrusie heet zulks voorval, niet dat ik je op stang wil jagen, maar dat is nu toch echt niet het gedrag dat ik van het ding had verwacht.
Het had maar één taak in feite...blijven zitten, daar moeten we eerlijk in zijn.
Exemplaar drie (hormoon dan maar) blijft vooralsnog proper zitten. So far so good.
Want nog een 'ongelukske' staat niet op onze planning, shop is closed for business.
Maar exemplaar drie maakt het wel bont, het bedriegt mijn lijf.
De tang!
Het lijf denkt dat het 16 is, of toch een deel ervan. Na maanden braaf zijn geeft de springveer mij ineens puberacné. Afgrijselijk. Ik heb dat deel van het leven al gehad, thanks!
Ik ben dan wel jong van geest, maar een puber...dat is toch lang geleden.
Gelukkig maar.
Moest mijn achterwerk nu eens denken dat het 16 was! Dat zou pas nieuws zijn.
Maar neen, zo werkt moeder natuur natuurlijk niet.
Niet dat ik zo erg te klagen heb, ik kan over straat.
Maar toch, een vrouw moet voor zichzelf objectief een analyse van de feiten opmaken en de nodige actie ondernemen.

• De grijze haren planten zich voort als krolse kattinnen: kleuren!
• De rimpels rond mijn ogen vieren hoogtij: smeren!
• En de borsten, of wat er van de meisjes over blijft na twee borstvoedingskinderen, verdrinken in de ruime cups van weleer. Shoppen dan maar!

Ik heb mezelf noodgedwongen ettelijke euro's lichter gemaakt bij Woolford.
Laat het me zo stellen.
A girl 's got to do what a girl 's got to do!
Sindsdien is het duo terug vrolijk en lijken ze de perfecte maat.
Lijken.
It's all in the mind.
 
Behalve die spiraal dus, die is vooralsnog 'in the uterus'.
En the mind begint te bedenken dat de vuilbak een betere plaats zou zijn.
Maar dan he...wat dan.
 
Ik tob nog maar even verder.
Later.
Nu moet ik dringend op zoek naar een toverspreuk die spinnen en monsters bij slapende jonkies verjaagt.
Waar lag dat toverspreukenboek nu weer?
 

 
 
 
 

Vrouwelijk venijn.

Het is bewolkt, al twee dagen lang.

Bijna te koud om op het strand te zitten zelfs.

Dat is niet naar mijn zin, maar de jongens hebben daar weinig last van precies. We vullen de dagen met fietstochten, speelsessies, zwembadbezoekjes en wandelingen.

Hopelijk is het gauw beter want zo ga ik niet bruiner worden.

Koppig als ik ben ben ik wel gewoon de zee in gegaan en heb ik mijn enge-zee-beesten-fobie getrotseerd alsook de kou.

Matijs niet.

Het water is verrassend warm trouwens! Ik doe mijn best om daarbij niet te denken aan de liters urine die dagelijks de zee instromen, vers vanuit zwemmersblazen. Ieuw.

 

 

Wat die speelsessies betreft...het hotel is ondermeer een Hopla-speelzaal rijk, tot groot jolijt van zoon 1.

Het is daar dat ik een close encounter had met een mede-geslachtsgenote. Ik gok dat ze 7 of 8 jaar was, dus nog volslagen onschuldig...maar toch!

Er was niet geweldig veel volk aanwezig toen wij vanavond andermaal gingen spelen dus werd ik door het meisje prompt gebombardeerd tot publiek en begon ze te performen.

 

Handenstand, radslag,...dat soort turnerij. Er werd klaarblijkelijk van mij verwacht dat ik bewonderende oeh's en ah's uitstootte dus ik deed dat ook braaf.

 

"Waaw, dat kan jij goed zeg! Amai dat ziet er moeilijk uit! Ooh, dat was mooi, wat was dat? Dat kan ik niet hoor!"

Ze antwoordde. *kuch*

 

Ze antwoordde letterlijk dit: "Ja natuurlijk kan jij dat niet, jij bent al veel te oud. Misschien kon jij dat vroeger wel, maar nu gaat dat niet meer omdat jij al zo oud bent. Je zou waarschijnlijk vallen of iets breken ofzo. Als je nog jong was geweest had ik je kunnen leren hoe het moet maar nu gaat dat niet gaan omdat al oud bent."

 

Great. Thanks. Drie keer oud nog wel?

 

Grappig en niet geheel incorrect natuurlijk. Maar ik ben het toch maar afgebold en heb geen enkel compliment meer gegeven. Boontje komt om zijn loontje!

 

Tussen mijn drie mannen zit ik goed, concludeer ik. Dat olifantenlied waarover ik het gisteren had neem ik er dan maar bij.

 

Nog wat zeeplaatjes tot slot of treedt er al een lichte verzadiging op?

Pech! Mijn blog. Logboek van óns leven.

 

 

 

 

Boys will (alweer) be boys

 

De niet-verder-bij-naam-genoemde schrijnwerker van toen is op bezoek geweest.

Hij was precies een beetje teleurgesteld.

 

'Soetmin, uw borsten zijn fameus verkleind.'

 

Haha. Ja. 't Is waar. Het is zo.

En ik had nochtans een schoon voorgevormd cupke mét vulling erin aan.

De tenten van toen liggen hier werkloos te zijn. De borstvoeding ligt al even achter mij en de grote afvalrace heeft niet alleen aan mijn achtergevel gesnoept. That's life.

Zelf ben ik daar wel blij mee eigenlijk. Praktisch, elegant...

Maar Matijs deelde precies toch een paar begrijpende blikken uit met zijn overbuur de schrijnwerker.

 

Wat een mooi voorbeeld van het sekseverschil!

Waar alle vrouwen plichtsgetrouw een 'waaw, hoe hebt ge dat gedaan!' uitstoten klonk het bij deze man oprecht verontwaardigd als 'maar allez, waaróm hebt ge dat gedaan?'.

 

 

Ik heb hem gerustgesteld.

Dat dat over een paar maand wel weer wat beter zal zijn.

Bij Verne was dat toch zo dus we leven in goede hoop.

 

 

 

PS: pas vanavond trekt Verne de eerste winnaar, meespelen kan nog tot donderdagavond!

 

A day in the life of...

...een postnataal moederlijf.

 

Het gaat hier al vaak genoeg over de twee snotapen.

Een mommyblog is en blijft een mommyblog...dus daar hoort een update over het postnataal dik gat ook bij.

 

Hier had ik het al over de nasleep van baby 1 aka Verne aka Jèje aka Venne/Venner (zo noemt hij zichzelf sinds kort). En onder de trefwoorden 'boobies' en 'lijf' nog veel vaker blijkbaar. Kuch.

Nu Jasper ook ruimschoots te groot is geworden om nog terug te steken is het tijd voor een nieuwe kritische blik.

 

De boobies bevinden zich in het slappe biefstukkenstadium, daar kan ik dus kort over zijn. Nog een paar maand en dat zit ook wel weer snor. Op vlak van maat en vorm en kleur en what not heb ik daar niet veel moeten inboeten vind ik. Er kan misschien een potlood meer onder, maar een druppelvormpje vind ik net mooier dan twee bollen die tot aan je hals komen. Zolang de handel niet op te rollen valt ben ik content. Ik ben dus content.

 

Op haarvlak...is het stofzuigen geblazen. Met bossen en bossen verlies ik ze. Ik heb er nog genoeg op voorraad dus dat is het probleem niet, maar het belooft alvast een stevig sprietelstadium. Veel sprietels, veel brushgedoe. Bah.

 

De onderkant dan. Die was vorige keer uw zaak al niet en dat is nu niet veranderd. Ook daar alles prima, dank u. Niet te merken dat daar twee keer een trein door gepasseerd is. Dat gezegd zijnde, een nieuw 'verrassingske' zoals Jasper was gaan we toch wijselijk voorkomen.

 

Maar dan het postnataal dik gat en de blubberbuik, daar draait het om.

Buik: ik doe braafjes mijn buikspieroefeningen en dat loont. De linea nigra is ook compleet verdwenen en eigenlijk vind ik dat mijn buik er al sneller dan na Verne terug normaal uitziet. Of zijn mijn normen inmiddels vervaagd? Ik denk het niet. Op mijn gewoonlijk speklaagje na alles prima. Praise the lord dat er geen striemen op verschenen zijn of ik had een attackske gedaan. Zo ijdel ben ik wel.

 

Het achterwerk, de kont, de coffre-très-fort, the moneymaker...die is een work-in-progress. Maar dat was ie al voor de zwangerschappen om eerlijk te zijn.

Evenwel goed nieuws op kontvlak vandaag! De stugge jeans die tot voor kort niet over mijn dijen raakte zat vandaag ineens mooi rond mijn achterste. Ik twijfelde nog of ik het al zou proberen, het mogelijks verprutste humeur indachtig, maar lo and behold...de jeans past! Dat had ik nog niet verwacht, ondanks mijn Spartaans regime van de voorbije weken. De zwemband die bij het sluiten van de knop ineens rond mijn middel verschijnt zie ik even door de ogen. Die is voor volgende maand.

 

Dat doet wat met een mens, zo terug in een paar 'skinnypants' passen. Dus uiteraard hield ik de broek aan om naar de supermarkt te gaan. Logisch. Dat ik onder die broek -voor een supermarktbezoek- veel te hoge hakken moet dragen vond ik secundair, minder logisch aangezien het regende dat het goot en een maxi cosi dragen zelfs met platte schoenen en droog weer een uitdaging is. Foert dacht ik. Onder de gordel zag ik er dus goed uit. Daarboven? Gavere blijft Gavere. Ongekamd haar in een snelle staart en ongemaquilleerd de straat op is hier de norm.

 

Ik zou hier nu natuurlijk een foto bij kunnen posten van mijn al-ietsje-strakkere-kont maar dat zou redelijk puberaal zijn. Ongepast gedrag voor een moeder. Dat, en mijn baas leest mogelijks mee. Let's not go there.

 

Een ander zijn achterste dan maar?

Hier:

Geen vergissing mogelijk, duidelijk niet mijn derrière.

 

Soetmin via Blogsy

De liefde van de man...

...gaat door de maag.

Ook die van de hele kleine mannetjes.

 

Zo vader, zo zoon!

 

Voor

 

Tijdens

 

Na

Dag der glorie

Omgevallen fles melk of een drinkende buffel bij maanlicht?

Hij is er, dag 3.

Matijs heeft het gisteren alvast op een juichen gezet en niet onterecht, zo blijkt.
Dag 3 is de dag van de weelde, de dag die mannen best uitkiezen om op kraambezoek te gaan...

 

de dag van de dikke borsten!

 Halleluja.

Gloeiend heet, gespannen en pijnlijk natuurlijk, maar toegegeven...daar maalt niemand om. Het is bij borsten uiteindelijk toch het zicht dat telt, niet waar? En zo'n stel joekels brengt welkome afleiding van de buidel die eronder nutteloos hangt te wezen.
Voor kleine Jasper is dag 3 de eerste dag waarop de melk rijkelijk stroomt. Dat heeft hij vannacht al maximaal benut en hij ligt er dan ook vrij lamgezopen bij nu de dag terug start.
Bourgondiër. Nachtbraker.

Omdat de natuur wreed is, was dag 3 vorig jaar ook de dag van de babyblues. Daar zit je dan, met een stel borsten uit de boekjes maar een knalrode kop vol snot erboven die het zicht ontsiert.
Vorige keer deed de finaleaflevering van Desperate Housewives mij de das om en werden de sluizen geopend. Vandaag kan ik mij niet inbeelden dat er al een portie tranen onderweg is, maar we zullen zien. De dag is nog veel te jong en de hormoonhuishouding veel te onvoorspelbaar om daar al wat over te kunnen zeggen.
Het zal alleszins geen seizoensfinale zijn die mij doet gaan deze keer. Met zo'n vlotte bevalling ben ik zelfs aan episode één niet toegekomen. Het zullen wel de Vernemisjes zijn die voor gesnotter zorgen. Hij zit daar en ik zit hier en hoewel we allebei heel content zijn waar we zitten...het is toch ver uiteen.

En zo geschiedde alras...ik voel al een klein traantje opkomen. *pink*
Maar dat geeft niet, ik heb een geweldig schoon stel borsten vandaag.

Beachbabe

Bijna de wanhoop nabij...heeft het tij zich toch gekeerd. ZON!!
We vertoeven dan ook in betere oorden.
'We' in bovenstaande zin is moeder en zoon, vader heeft vaderlijke verplichtingen zoals daar zijn 'den hof' en 'gaan werken'. Boeh!!


Aantal uren met zijn schattig zeespeelgoed gespeeld: none.
Aantal uren met mijn leeg blikje cola gespeeld: 4.
Aantal ontsnappinspogingen: ontelbaar.
Aantal jonge meisjes versierd: 1 (ze zat op een Hopla-handdoek).
Aantal oude madammekes versierd: 7 (en het is niet zo dat die madammekes zelf naar hem toe komen he, neen, hij stapt er kordaat op af en pakt een knietje vast of bedelt om wat ze eten).

De foto's stellen weinig voor...ik heb ze getrokken.

Verder ook nog dit:
Perentage verbrand Verne-oppervlak : 1% (een fijn rood streepje op zijn schouder, waar zijn marcelleke stopt)
Percentage verbrand Soetmin-oppervlak: minstens 40%. De fijne vleeswaren zien af.

Bicolore boobies.

Veel negens.

Nog 9 dagen en het is zover: Verne wordt 9maand. Bovendien weegt hij 9 kilo.
That concludes it for de negens en de link naar de titel.
Tijd voor een plaatje!

Mooi. Niet zo mooi als een plaatje van Matijs, maar ook mooi.

Of toch nog maar even terug naar de negens: Verne leeft al even lang uit de buik als erin. Dat betekent dat volgens de regel " 9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren" mijn lijf dus terug op zijn effen zou moeten zijn.

Eens checken:
-We starten met the boobs: die hebben écht een heel parcours doorlopen van kanonkogels tot slappe theezakjes. Een kleine check in de spiegel zonet leert mij dat alles goed is gekomen. Hello boobies, welcome back.
Conclusie 1: borsten kunnen tegen een stootje.
-De buik: rechtstaand is dat prima, identiek als ervoor. De suivez-moi-esque linea nigra is gelukkig weggetrokken en er is geen striem te bespeuren. Maar als ik mijn haar was en dus voorover buig over bad zie ik dat schijn bedriegt. Waar vroeger een mooi veerkrachtig en egaal vetlaagje hing heb ik nu een slap verrimpeld mini-buideltje.
Conclusie 2: naakt vooroverbuigen in het openbaar is verleden tijd. Kan ik mee leven.
-De benen en enkels: geen vuiltje te bespeuren. Na een aantal doemverhalen van nichtjes links en rechts was ik voorbereid op cankles en heel veel aderspat. Dat laatste is er gelukkig nooit geweest en cankles had ik ervoor al. Alles went.
Conclusie 3: Nichtjes met een korrel zout nemen!
-Tussen buik en enkels heb ik vakkundig overgeslagen want daar valt niet veel te beleven. Of toch wel, maar dat zijn waarschijnlijk uw zaken niet. Alles prima, maakt u zich geen zorgen.
Conclusie 4: Censuur.
-Hoofd: dat is een ander paar mouwen. Van bossen en bossen haar op mijn hoofd tijdens de zwangerschap naar bossen en bossen haar in het putteken, op de trap en in elke hoek van ons huis nadien. Het haaruitval is indrukwekkend geweest maar eerlijk gezegd was ik blij met een dunner pelske. Dat beetje stofzuigen extra nam ik er graag bij. Nu is de fase van het haaruitval duidelijk afgerond. But lo and behold, it's growing back! Aargh. Vanuit mijn strak gebrushed kapsel steekt venijnig een hele laag sprietels (stekels, babyhaartjes...hoe moet ik het noemen). See?

Valt het u ook op dat mijn haar zo mooi effen van kleur is? Dat brengt mij meteen bij het tweede haarverwant nevenverschijnsel van een kind op de wereld zetten. Grijs haar. Plots, in grote getale en ontembaar stug. Vanaf heden ben ik dus levenslang veroordeeld tot driemaandelijkse kleurbeurten. K*ching.
Conclusie 5: Haar loopt onherstelbare schade op. Kappers maken zeker en vast een sprongetje elke keer er een klant zwanger is. 




Eindverdict: zwanger zijn is heerlijk, de fysieke gevolgen achteraf vallen prima mee en we zouden met zijn allen veel vaker zwanger moeten zijn.
Ga en vermenigvuldig u!

Bedtimestory anyone?

Euhm, anekdote.
Mogelijks vilt Verne me ooit dat ik dit op het net smijt. Mogelijks vindt hij het later een cool verhaal.
Lees en oordeel zelf!

Ik was zes maand zwanger en Sarahpietjen, een vriendin van mij, was ook wel aan wat 'fysical pampering' toe. Het perfecte moment om mijn groupon-bon voor een duomassage boven te halen, dacht ik zo!
Dus ik plan een weekendje Oostende en ik bel het professioneel massagesalon om de boel te regelen.
'Jah juffrouwsje, wij masseren heen zwanghere vrouwen. Hifstoffen en afvalstoffen kom'n ton vrie en dat is niet hoed voo joen kiendje. T'iz voo joen eihen hoed weh da'k het zeh, mo dat haat nu niet haan.'
Daar krijg ik dus het sch... van. Ik zal zelf wel beslissen wat 'min eihen hoed' is en de gynaecoloog barstte zelfs in proesten uit toen ik hem om een attest ter goedkeuring vroeg. Beroepsafwijkingshalve slaag ik er al wel eens in mensen te overtuigen maar deze dame was niet te vermurwen. Het bleef een dikke vette 'neen'.
Shit, wat nu gedaan, dat hele weekend was al gepland. Dus ik schiet in actie en tik in Google "massage Oostende" in. De eerste link was het centrum dat mij had afgekeurd wegens mijn ernstige ziekte genaamd zwangerschap dus ik klik op de link van het tweede salon.
Thaïse massage...dat kan al eens wat hardhandiger zijn maar op de site stond toen net 'Promo: twee dames, 45 minuten, 75€'. 'Jackpot', dacht ik! Wij zijn twee dames en die prijs valt prima mee. Dus ik pak de telefoon en boek een afspraak voor zondagmiddag. Fjoew, weekendje toch nog geregeld!

Ik heb niet verder nagedacht en de site niet verder bekeken. Ik was allang blij toch nog een massage geboekt te hebben en bovendien ben ik soms een beetje een naïeve teut.
Dus Sarah en ik komen daar toe. Sarah haar frank viel quasi meteen, ik had het bij het verlaten van het salon nog steeds niet echt door. Al waren er duidelijke tekens.

• Bij aankomst schoten er twee Thaise vrouwtjes in badjas plots in hun jeans en trui alvorens ons verder te helpen.
• We hebben met handen en voeten moeten uitleggen dat we voor de promo voor twee dames kwamen en dus liever samen gemasseerd werden dan elk in een aparte kamer.
• Bedden ipv massagetafels.
• Synthetisch satijnen lakens op de bedden. Ieuw!
• En dan waren er ook nog de horizontale spiegels naast de bedden. Weggevertje, maar ik had niks door. U ook nog niet? Lees rustig verder, de clou komt eraan.

Ze hebben uiteindelijk gesnopen wat we bedoelden en kregen de massage samen in één kamer, lees in één bed. Dat is 4 vrouwen en één foetus samen  in één smal tweepersoonsbed. Cozy. En gieren, dat ook. De kwaliteit van de massage liet wel wat te wensen over, maar bon. Ik had me geamuseerd en was in feite nog wel content over onze namiddag.

Pas bij het buitenkomen toen Sarah opperde dat ik ' twee vrouwen, 45 minuten, 75€ ' lichtjes fout geïnterpreteerd had ging er een alarmbelletje af in mijn hoofd. 

Slowly but surely kwam het besef:

'Oh my. Ik ben met mijn ongeboren zoon naar de hoeren gegaan.'

'Ik heb daar 75€ aan versmeten.'

'Dus daarom was die massage maar zwakjes...foute lichaamsdeel!?!'

'O f*ck. Ik heb een vriendin getrakteerd op een potje prostituee.'

Hard gelachen, veel gebloosd en bij thuiskomst schoorvoetend het verhaal aan Matijs verteld. Die viel nog net niet van zijn stoel van het lachen. 

Maar het had allemaal erger gekund...bij (grondiger) nazicht van de site blijken ze ook she-males in de aanbieding te hebben. Daaraan zijn we toch maar mooi ontsnapt. 

En zo, lieve Verne, komt het dat jij voor je geboren was al een beetje hoerenloper was. 

My sincere apology!

Ik zal beter nadenken in het vervolg. En ik zal alsnog mijn best doen om je beschaafd op te voeden.

Weelde

Ne zekere schrijnwerker die we verder niet bij naam gaan noemen maar wel gaan linken kon het bij zijn babybezoek in het ziekenhuis schoon formuleren:

"zo'n borsten Soetmin! Ja allo!"

Ikke geflatteerd natuurlijk.
Maar 'operatie beenhesp en buikspek' is inmiddels 7 weken aan de gang en ongeveer evenveel kilo's later is één ding duidelijk: de tijden van weelde zijn gedaan!
Ik ben (denk ik) het type meisje dat het eerder van hare voorkant moet hebben. Welnu,  mijne vookant is een beetje van zijn pluimen aant verliezen terwijl den achterkant koppig overeind blijft staan. Typisch toch!
Gelukkig hoor ik Verne noch Matijs klagen...
De bron staat inmiddels quasi droog en morgen testen we voor het eerst groentepapkes. Spannend!

Ontwikkelingsgewijs is Verne alvast in zijn orale fase aanbeland. 'Alles int mondje' luidt nu zijn credo. Zie hieronder de bewijzen!

Samen supporteren voor Belgie (in gepaste outfit)  tijdens de World Chocolate Masters 2011 livestream!

En als afluiter gratis en voor niks nog een money-shot van de meest weelderige dagen.

Aah, de geneugten des levens!

Plons

Mag het efkes melig?

Vader-en-zoon-momenten...ik ben er fan van!

Als je een eerste kindje maakt met een man is het toch een beetje een sprong in het onbekende vind ik. Wat voor vader zal hij zijn voor zijn kindjes? Je hebt er wel een beetje een idee van natuurlijk, maar voor hetzelfde geld praat hij er alleen bobo-boeboe-tata-taal tegen. Yikes! (Een hond is gewoon een hond volgens mij, geen boeboe.)
Ik heb daar op voorhand compleet niet bij stilgestaan omdat ik er wel vertrouwen in had, maar de verwachtingen worden zwaar overtroffen! Soms kom ik beneden of bekijk/beluister ik hen een poosje en dan flitst het door mijn hoofd: "Ziet dat. Allez jong, die doet da góe!"

Matijs was vanaf dag één een papa die het precies al een keer gedaan had. In zijn houdingen en kleine handelingen zag ik dat gewoon. Switch, knop aan!
Hij was zelfs beter in het Verne-doen-aanhappen (lees: het correct tepel-in-de-mond-proppen) dan ik. Dat kon soms enkele minuutjes duren voor het lukte de eerste dagen, en als Matijs er zich dan mee moeide...floep, en Verne was vertrokken. :)

Nog steeds ontpopt hij zich elke dag een beetje meer als een FILF (Father I Like to *bliep*). Verne wordt perfect gepakt, gezakt, gekleed en gevoed afgezet en opgehaald van de crèche. Hij wordt met zachtheid en zorg omkleed (niet raprap-roefroef zoals bij mij), krijgt de breedste grijns, de dikste knuffel en de liefste babbel.
Rustige vader = rustig zoontje!?
En dan ben ik trots natuurlijk.

Het is een beetje een "kijk-ons-eens-gelukkig-zijn" blogpostje aan het worden, ik weet het. Maar ja! Zie nu zelf op de fotootjes hieronder...En ik beloof plechtig, binnenkort zal ik het nog eens gewoon ouwerwets over borsten of kaka hebben. Ook leuk!
Om bijkomend nog wat tegengewicht te geven: Matijs hangt vaak zijn onderbroek half over de rand van de wasmand ipv het er gewoon in te gooien. Ik zeg daar niks van natuurlijk, maar ik versta dat niet. Zo zie je maar, hij is niet perfect!

Ieder zijn talent, kadreren en scherpstellen zijn daar bij mij niet bij. 

Ik ben dus ook niet perfect. Blijkbaar. Tiens!