Retrospectie van een introspectie.

Of ik gestopt met bloggen?

Ik weet het niet, ik denk van niet.

Niet bewust.

 

Of ik ziek ben of er iets scheelt?

Neen, beslist niet.

In tegendeel.

 

Alles gaat hier wonderwel.

De zon schijnt, Matijs en ik lopen ontspannener dan ooit sinds 2013 ons een huilbaby bracht en we genieten van ons gezellige gezin.

Geen enkele pamper wordt hier nog verbruikt (!), over een maand of twee zijn we compleet uit de peuters en de jongens zijn vrolijker dan ooit.

Als we tegenwoordig de deur uitgaan, hebben we een onnozel klein zakje mee met wat lekkers, zakdoeken en een onderbroek. Crazy. Gedaan met het gesleur.

Jasper babbelt non stop, leert de kleuren aan de hand van de kranen die we onderweg voorbij rijden en ging zonet voor de allerlaatste keer naar Kind & Gezin. Hij floreert.

Verne werd 4, kan quasi fietsen, wil weten wat woorden als onwaarschijnlijk, stervend en seks willen zeggen en rekent me 85€ aan elke keer ik het traphekje door wil.

Ook overbodig trouwens, dat traphekje.

Fase 1 van het gezinsproces is duidelijk voorbij. Kleuters zijn in, baby's out.

 

Ik geloof dat ik nood had aan grote kuis in mijn hoofd, in ons leven.

In de kinderkleerkast ook, nu ik het zo bedenk.

Hoe symbolisch.

Al die body'tjes en 86jes mogen ervan tussen nu. De band is weg. Het zijn terug kledingstukken.

Mijn hoofd en lijf zijn uitgekweekt. Ik word niet eens zo emotioneel meer als ik een baby vasthoud en ik geloof dat ik al een 100-tal afleveringen van 'one born every minute' onbekeken van de digicorder heb gewist.

Onwaarschijnlijk maar waar.

En toch is mijn naam nog steeds Soetmin.

Samen met die overgang kwam minder nood aan bloggen, zo blijkt.

Het besef ook dat ik eigenlijk blog voor de jongens en mezelf, en dat ik in de veelheid van mijn verhalen mijn doel voorbij ga.

Niemand krijgt dit ooit nog écht gelezen als ik op mijn 80e na 50 jaar lang driemaal wekelijks schrijven het loodje leg. Toch?

Dimmen dus. Kwantiteit boven kwantiteit.

Niet bloggen leverde ook een herwonnen genot op: langere avonden, veel minder mails, tijd extra om te babbelen met Matijs, om boekjes voor te lezen, te liggen luisteren naar het gebabbel door de babyfoon en ontspannen te staan koken. Een rustiger hoofd bij het slapengaan, minder uren schermturen per dag of statistieken opvolgen. Minder plannen, reageren en evalueren.

Typ, typ, typ.

Meer seks ook, en ik had al nooit te klagen.

Imagine.

 

 

 

Maar ik blijf.

Eeuwig en altijd.

Ik heb het schrijven gemist.

Ik ben alleen wat trager geworden.

Selectiever met de woorden in mijn hoofd.

Voetjes op de grond.

Levensles.

Ik moet ook niet per se altijd de beste willen zijn, niet in alles.

Work/life balance...het schijnt belangrijk te zijn.

 

 

Miss us much?

 

 

 

 

 

Teen en tander + inschrijvingen Blogameetup geopend!

Trouwe lezers zouden volslagen onterecht durven denken dat ik stilzit.

Omdat hier al even niks meer is verschenen.

 

Niks van aan.

Ik heb altijd, altijd teen en tander aan de gang.

Ik ga van dat systeem eens afstappen. Ooit.

Maar momenteel broed ik nog hevig verder op mijn recentste ei: Bigblogameetup editie twee.

 

INSCHRIJVINGEN GEOPEND TEM 27 MAART! WWW.BLOGAMEETUP.BE

 

 

Een veel lelijkere naam dan die van de twee jongens, maar evenmin een fascinerend gebeuren.

Een bijeenkomst voor bloggers, dat is wat het is.

Gelijkgestemde zielen samenbrengen, het wereldrecord netwerken verbeteren.

Op 28 maart is het van dattum, tot die tijd ben ik even MIA.

Or so it would seem.

 

Vergeet niet dat ik intussen ook nog dit in huis heb:

Ook 'teen en tander', mocht die gedachte je ontgaan.

En dit schatrijk exemplaar.

 

 

Eerlijk is eerlijk, aan dat laatste beestje heb ik nauwelijks of weinig werk.

Aan Jasper wat meer, maar aan die blogameetup momenteel veruit het meest.

Anekdote na anekdote gaat verloren op deze manier, maar een mens kan niet alles documenteren.

Daarom twee losse weetjes, geheel voor wie het belieft.

Ditjes en datjes.

Teentjes en tandertjes.

 

1: wist je dat...

Het beste kinderboek in tijden eindelijk in het Nederlands verscheen?

Gieren gegarandeerd! Must must must have.

 

 

 

 

2: weet je eigenlijk wel wat ik dagdagelijks doe, als job?

Op de facebookpagina van Omega Pharma (zeer vaak leuke giveaways daarop trouwens) kon je dat naar aanleiding van vrouwenweek lezen.

Ik geef het maar mee mocht je het je afvragen. Ikzelf weet uiteraard al wat ik hele dagen doe, en aan de kinderen krijg ik het niet uitgelegd. De frons die Verne mij terugstuurt als ik nog eens een poging doe zou zowel afgrijnzen als complete verwarring kunnen betekenen. Zelf wordt hij later duikschuit-commandant uiteraard, Piet Piraat en zijn Wonderwaterwereld achterna.

Intussentijd zit ik zelf braaf op deze stoel:

 

 

 

 

 

Save the date!

 

 

Bloggers, it's time!

Editie één was een laaiend succes.

Editie twee belooft dat en meer te worden!

Bigger, better, bolder.

Echt waar.

Onthou alvast 28 maart, Antwerpen, vanaf 16u...BigBlogameetup 2!

 

Samen met Laloe, Missfabuleus en LeukeWereld (serieus, alleen zag ik mij er geen begin meer aan) boksen we terug een topdag in elkaar.

Tetteren en netwerken vooral. Uiteraard!

Maar ook goodiebags (even bigger), interessante sprekers (die niet frisbeeën met lappen stof), photo- en andere booths, giveaways en nog meer opwindends!

 

Dus pin de datum alvast in je agenda, meer informatie over de inschrijvingen volgt gauw.

We lassen alvast een inschrijfstop in op 150 bloggers, dus stay tuned!

 

 

Sponsors, pr-people en ondernemers:

Contacteer me gerust!

Jouw aanwezigheid, deelname, steun en wilde ideeën worden ongetwijfeld enthousiast onthaald.

Klein of groot...als je denkt dat deze bijeenkomst een uitstekend promo-moment is voor jouw zaak/ project, laat het ons dan weten.

We bedenken samen wel wat.

 

 

 

 

 

Tweeduizendvijftien

 

Ja, ik nam een blogpauze.

Onaangekondigd, ongepland maar fel van genoten.

Dat is hier mijn affaire, you know.

Ik mag hier mijn goesting doen. En mijn goesting zei njet, voor de eerste keer ooit.

Gek wel, een blogloos leven. Dat was ik niet meer gewoon

Er zijn werkelijk ettelijke goede verhalen verloren gegaan.

Dat dierf al eens pieken.

Het is een verslaving als een andere veronderstel ik.

Liefde/ haat.

 

 

Tweeduizendvijftien dus inmiddels, ik kan niet geloven dat we hier al zijn!

Het lijkt alsof ik pas begonnen met nesten, maardit jaar zal het ineens al vijf jaar geleden zijn dat ik mijn eerste positieve zwangerschapstest vasthield. Madness.

Maar ik ben dankbaar, het waren 5 wonderlijke jaren!

Ik wandel er eens door:

 

2010

Persoonlijk: Wanhopig hunkeren naar een baby, om dan meteen in de eerste 'probeermaand' zwanger te zijn. Op mijn 30e verjaardag ontdekt nog wel. Oh euforie!

De liefde: Het leven is liefde, meer dan ooit nog vanaf 30 september.

Online: Niks. Op wat facebooken na weet ik niet dat er een gigantische wereld van blogs bestaat. Drie vrienden hebben een pagina waarop ze foto's of verhalen posten, die lees ik. Mieke en haar zoontje Verne, collega Laurence en vrienden Sam&Annelies. Bij hen ontspruit het idee achter www.vernejasper.com.

Werk: Het bedrijf waarvoor ik werk wordt overgenomen en ik beland eindelijk in de job waar ik al zo veel jaren naar hunker en hengel...teamcoach ofte district manager (pharmaceutische sector). Werken met mensen, dat is mijn tand.

2011:

Persoonlijk: Kleine Verne wordt geboren, en daarmee komen meteen alle dromen die ik had uit. Verne was een buitengewone voorbeeldbaby, onze wolk was van het felste neonroze ooit aanschouwd. Soms overstijgt de realiteit je dromen, het kan.

De liefde: Hoogtij! Het kind zorgt voor een dimensie extra in ons leven, we zijn samen misselijkmakend gelukkig.

Online: De geboorte van deze blog, met spruitenlook. De 300 mensen die de geboortekaart ontvingen lezen mee, of toch een deel ervan.

Werk: Stille wateren. Ik ben gelukkig waar ik ben en keer met veel plezier terug na de geboorte van Verne.

2012:

Persoonlijk: De spiraalfaal, Jasper kondigt zich ongevraagd aan slechts 9 maanden na het vorige aapje. Oeps. Allez vooruit dan maar. Aangezien baby's kweken toch zo poepsimpel blijkt, zien we er geen graten in.

De liefde: Happiness overload, echt waar. Ik overdrijf niet eens.

Online: De blog blijkt precies toch wat meer gelezen te worden dan familie en vrienden. 3500 mensen lezen intussen op regelmatige basis mee. Mond-aan-mond-reclame zeker? Verbluffend vind ik dat.

Werk: Herstructurering. Ik verlies mijn geliefde job, waarop ik een legendarisch slechte keuze maak: ik kies een job die 'bij het gezin past' en niet bij mij. Bovendien moet ik na 9 weken werken gaan bekennen dat ik 9 weken zwanger blijk. Kuch!

2013:

Alles ontploft. 2013 was een ontwrichtend jaar in vele opzichten.

Persoonlijk: Vooreerst ontplof ik. Jasper wordt onwaarschijnlijk vlot geboren op 15 januari en zet meteen zijn keel open om pas in juli ietsje vaker eens wat te zwijgen. Slapen doet het mormeltje ook niet, overdag noch 's nachts. In blokjes van kwartiertjes overleven we de dagen, maand na maand na maand. Rock bottom, echt waar. Duistere gedachten als 'ik zie dit kind niet graag', 'hij heeft ons fijne gezin verziekt' en 'als ons huis afbrandt, red ik Verne en niet dit kind' maken dagelijks deel uit van mijn wereld. Van in de materniteit al, wat de eerste keer zo een heerlijke week was, voelt alles mis. Ik voel me er rotslecht en schuldig door, een heel andere moeder ineens! Ik ben er ook van overtuigd dat mijn onvermogen om met het gekeel en slaapgebrek om te gaan, van Jasper een depressieve volwassene met bescheten seksleven zal maken. Het is nog maar begonnen en het is al om zeep.

Ook Matijs is een heel andere vader en hoewel we van alles het beste trachten te maken en elkaar proberen oppeppen, kunnen we niet ontkennen dat we in feite een hekel hebben aan de orde van de dagen.

We peren gewoon door, beseffen de diepte van de put die we graven nauwelijks en vergeten hulp in te roepen

De liefde: Welke liefde? De roze bubbel spat met kracht uiteen. Liefde lijkt een frivoliteit waarvoor in ons leven nu geen ruimte is. We slapen een paar maanden apart omdat Jasper geheel niet slaapt. We eten apart omdat eten met gekrijs bij toch niet smaakt en we komen zo weinig mogelijk buiten. In de wandelwagen schreeuwt hij toch ook, dus what's the point. We lopen elkaar slaapwandelend voorbij in huis, elke irritatie reden genoeg om op even 'op elkanders kop te schijten'. Sort of speak. Maar we zien elkaar natuurlijk nog wel graag, we maken eigenlijk niet eens echt ruzie. Niet inhoudelijk, maar we voelen 'het' even niet. Extreme leefomstandigheden. Naar het schijnt is blootstelling aan langdurig hoge decibels ook één van de marteltechnieken op Guantanamo Bay. I can relate.

Online: De blog kent een eerste explosie. Ik studeer over en investeer tijd in bloggen en alles wat erachter schuilgaat. Vernedejonghe.blogspot.be wordt Vernejasper.com en krijgt een nieuwe look! Voor het eerst krijgen we wat publicaties in de pers, werken samen met enkele sponsors en 13000 fans lezen trouw mee.

Werk: Last thing on my mind. Na het bevallingsverlof en borstvoedingsverlof keer ik met hangende poten weer. De ene hersenhelft beschadigd door de chaos thuis, de andere verslagen dat ik weer achter een bureau prijzen per kilo moet gaan zitten berekenen van mineralen waar ik nauwelijks iets van afweet. Alles staat op losse schroeven, zo ook mijn ooit zo mooie carriere. Na veel soulsearchen blijkt gauw dat ik voor mezelf moet kiezen en écht terug wil naar het coachen, maar dan op een haalbare manier. Ik neem een kaart, zet een passer in ons huis en solliciteer bij elk pharmaceutisch bedrijf in een beperkte straal rondom ons nest. Op hoop van zegen!

 

2014

Persoonlijk: Het jaar waarin we terug op onze plooien komen. De slaapt keert stilaan weer, de decibels slinken. Ikzelf klim uit mijn put in december 2013, Matijs pas in de zomer van 2014. Maar we klimmen er beiden uit, we are back, b*tches! Verne bloeit helemaal open op sociaal en verbaal vlak en hij wordt zindelijk, dag en nacht. Dat is er al ééntje uit de pampers! Melkpoeder- en pamperverbruik dalen rechtevenredig met de terugkeer van mijn mentale gezondheid.

Intussen start Verne ook op school en blijkt hij de lijn van voorbeeldkind verder te trekken, gelukkig. Hij is snel in alles en zeer zelfstandig. Een zegen voor een moeder die geen hand te veel heeft.

Jasper verandert zienderogen....doorslapen doet hij pas af en toe vanaf augustus, maar het huilen is compleet voorbij. Wanneer hij leert stappen, transformeert hij gestaag naar 's werelds meest vrolijke ventje.

We herleven! In augustus is er even het alarmerende Jasper-verhaal met de aangezichtsverlamming en Verne wordt geopereerd aan zijn poliepen. Maar lelijker dan dat is ons verhaal niet meer.

De liefde: Wat in 2013 nog zo onoverkomelijk leek gebeurt organisch...het gat groeit dicht. We vinden na onszelf ook elkaar terug alsof het nooit anders was. Er is wel weer mental space voor liefde en al zijn frivoliteiten. De libido's herstellen zich, de borstvoedingsbeha's worden verkocht en de lingeriekast doet weer dienst. Eureka! We vieren ons allereerste weekendje alleen in 5 jaar op kosten van Netflix. Empire state of mind in ons hoofd en in de broek. You know.

Online: Whowza!? De blog barst uit zijn voegen. Al 35000 lezers volgen onze beslommeringen en ik organiseer een eerste Big Blogameetup, bijeenkomst voor bloggers. De sponsordeals worden groter en ernstiger, de tijd die ik aan bloggen besteed wordt zakelijker benaderd. Maar de pret om het schrijven blijft even groot! Het is een hobby geworden, een passie. Maar ook ergens een taak.

Werk: Ik vind wat ik zocht en veel meer dan dat. Ik word ingelijfd bij Marc Couckes leger en ik kan met geen woorden beschrijven hoeveel deugd mij dat vanaf dag 1 deed. Na 3 jaar kinderen voeden, wordt nu mijn geest terug gevoed en dat was hoognodig. Zo blijkt. Moederen is goed en fijn en zo, maar het blijkt niet mijn enige roeping. Ik geniet van het opdirken, het contact met collega's en de inhoud van mijn werk.

De blog lijdt daaronder, maar so be it. Prioriteiten stellen is nodig. En mijn prioriteit, dat ben ikzelf!

2015, aspiraties

Persoonlijk: Laat ons hopen dat we verder surfen op de golf van voorspoed waarop we nu zitten. Ik hoop stiekem eens een dag de deur uit te gaan op minder dan geen tijd. Zonder buggy's, luiertassen, flesjes en andere parafernalia that is. Maar groter dan dat zijn mijn ambities niet. Het is goed zo, het moet ook niet te rap gaan allemaal.

De liefde: Elk meisje koestert dromen, dat spreekt voor zich. Maar we zijn happy together.

Online: Ik keer een beetje terug naar het verleden, naar mijn roots. De focus valt op het inhoudelijke, niet zozeer op de online marketing. De frequentie van posten zal wel wat lager liggen dan in 2013/ 2014 maar ik stel kwaliteit boven kwantiteit. Wie meeleest is welkom, ik laat mijn statistiekjesverslaving een beetje los.

Er komt wel een tweede editie van de Big Blogameetup, ergens in de lente!

Werk: Never change a winning team, I say. Ik zit op mijn plaats en zou daar graag blijven zitten. Al verhuis ik de komende week wel van bureau. Also: ik verklaar de oorlog aan belegde broodjes en werklunches. Ze hebben me 3 kilo gekost, de snoodaards.

Schol! Op het nieuwe jaar en nieuwe kansen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eeuwig duurt het langst.

 

 

We gaan naar New York, Matijs en ik.

Heel onverwachts.

Drie dagen kruipen we in een cocon.

Een liefdesbubbel vol stad, cultuur en opwinding.

Adults only.

Poeperkesdriedaagse!

Het is trouwens de eerste keer sinds 2010 dat we ons die luxe permitteren, kinderloos reizen.

Hoe grijs zijn wij.

Ik ga elke second ervan genieten, no doubt.

Maar tegelijk twijfel ik nu al...

 

 

Call me nuts, maar dit denk ik ervan:

Is dat wel slim, zo als ouderpaar samen in een kerosinebom stappen?

Zouden we niet beter elk apart vliegen?

Wat als we in zee neerstorten.

Wat als mijn kinderen plotsklaps dubbele weesjes zijn?

Moet ik geen brief schrijven voor als...?

 

En net als ik bedenk hoe gek die gedachten zijn, bevestigt een andere mama mij: ik doe dat elke keer...een afscheidsbrief schrijven. Huilend als was het al zover.

En dan voel ik me meteen weer normaal.

Gelukkig is er de blog, een logboek vol moedergeest en gezinsanekdotes.

Genoeg om de jongens te vertellen wie hun moeder zo ongeveer was, hoop ik. Ik kan me dat lugubere schrijfsel wel besparen.

 

Tijdens de bevalling van Verne. Niet dat ik al doorhad dat het begonnen was, maar soit. Beetje vruchtwater meer of minder...op 41,5 weken zwangerschap steekt dat zo nauw niet meer.

 

 

Maar voor alle zekerheid/ je weet maar nooit:

 

Kindekens, zonen van mijn schoot. (Uhu, ik meen het.)

Jullie moeder is/ was een vrolijk mens.

Gewoon gelukkig, tikje gestoord.

Ze hield van lezen, kinderen, schoon manvolk en thee.

Liefst van al was ze gewoon thuis, bij die kindjes, dat manvolk en de thee. Lezend in een boek.

Schrijvend op het net. Thuis in huis.

Maar enkel als ze af en toe eens buiten mocht. Los mocht gaan, genietend.

Dat kon ze wel, eens goed genieten. Soms ook wel eens té.

Probeer dat maar eens later. Té gelukkig zijn, té hard vieren. Overdrijf maar eens een keer een beetje.

Het leven is zo stijf en braaf, ontwijk het zwarte gat.

Ze had ook wel een beetje een dik gat hoor, die moeder van jullie. Het was daarentegen niet zwart.

Maar onthou dat dat niet zo belangrijk is, dat gat.

Als jullie later liefjes kiezen, kijk dan naar de breedte van haar lach en de omvang van haar hart boven alle andere maten. Zeg dat moeder het gezegd heeft.

Je moeder was een mensenmens. Hield van warmte en contact.

Een knuffelaar, een snuffelaar. Ze tetterde en zong.

En ze zei dagelijks (meermaals) kleine lieve dingen.

Tot irritatie toe, maar zo hoort dat in de gezonde moeder-zoon relatie. Echt waar.

Je bent zo flink. Je maakt mij zooooo blij. Je bent zo lief. Ik ben zo blij dat jij het was die in mijn buikje zat, ik zou geen ander kindje gewild hebben. Wie is er mijn allerliefste lievelingsjongen op de hele wereld? Ons huisje is een thuisje. Als mama samen is bij papa en jullie, dan klopt haar hart het hardst. Hoor maar! Mama is een zoontjes-mama, omdat ze veel van piemeltjes houdt. :) Tingelingeling.'

Die tingelingeling zou ik niet eeuwig blijven doen zijn jongens, dat moet je maar gewoon geloven.

Maar toen jullie klein waren, vonden jullie het gieren.

Je moeder was braaf en stout tegelijk, verstandig en onwetend, altijd bezig maar dagelijks even lui.

Het was een doodnormaal mens in feite, voor ze dood was.

Maar het hoort dat jullie me verheerlijken, dus kijk.

Je weet waar begonnen.

Liefs, Mama.

ps: krijg ik postuum kleinkinderen?

 

 

 

Zo. Het zou een heel epistel kunnen worden, ik hou me stevig in.

 

En dan ga ik nu bedenken welke outfit ik daar in New York ga dragen om niet als tourist door de mand te vallen. En welke accessoires!?

Ik heb immers wel wat beters te doen dan bezig te zijn met de dood.

Leven bijvoorbeeld.

Dat houdt me nog wel even zoet.

 

Jaspers favoriete accessoire van het moment.

Vernes favoriete accessoire van het moment.

 

 

Stemrecht/ stemplicht

Dag lezer.
Misschien kom je hier vaak, bijna dagelijks.
Misschien slechts heel af en toe maar blijf je weerkeren.
Misschien las je meteen vanaf de eerste post de hele blog omhoog, omdat je het allemaal zo herkenbaar en best grappig vond.
Misschien lees je druppelsgewijs de verhalen van ons gezin.
Eens wel, eens niet.
Misschien heb je deze pagina pas ontdekt.
 
 
Maar elke post, van de eerste tot de laatste, is een werkstukje voor mij.
Over nagedacht, bij neergezeten en grijnzend geschreven.
 
Ik had het me aanvankelijk nooit kunnen inbeelden.
Deze blog en wat hij geworden is.
Ik schreef hiervoor geen letter.
Ik slaagde met moeite voor opstellen op school, ik worstelde me door mijn thesis heen.
Wat ooit wat fotootjes voor de familie moesten zijn, werd een hobby.
Een passie.
Het is mijn hart en ziel, dit logboek.
 
Mijn hart en ziel.
Met niks dan het doodgewone dagelijkse leven als inpiratie.
En het komt allemaal als vanzelf uit mij, mijn hoofd en mijn twee wijsvingers (ik typ behoorlijk slecht).
Het verbaast me nog, dat ze blijven komen...de woorden.
Ik geloof dat het door het leven is.
De enorme liefde voor het leven die ik voel. (Ooit was dat anders, weet je).
Voor Matijs, voor de kinderen. Voor schrijven en delen en netwerken.
Voor mensen ontmoeten, eerst online en dan 'in het echt'.
Enthousiast, zo ben ik, schrijf ik verder.
Ons leven online....open en onverbloemd.
Ik hou ervan.
 
Al houdt het risico's in en is niet iedereen het ermee eens.
We zien wel wat de tijd brengt.
 
 
Maar nu, vandaag heb ik je hulp nodig lezer.
Je stem.
Als je me graag leest, en dat plant te blijven doen...nomineer deze blog dan.
Weekend Knack heeft zijn derde editie ingezet.
Voor de prijzen doe je zoiets niet, voor de erkenning wel.
Via DEZE LINK kan je nomineren.
 
De url? www.vernejasper.com
De categorie? Personal
 
 
Ik ben je nu al dankbaar!
Soetmin
 
 

www.deklikmobiel.be

 
 
 
 
 
 

Uitdeelweek, dag 2! Boekenwurm.

Klein Jaspertjemijn en zijn geliefde (onder)b(r)oekentasje.

 
Soetmin, wanneer ga jij eens een keer een boek schrijven?
Dat vraagt 'men' mij vaker dan af en toe.
"Niet."
Dat antwoord ik dan stout.
"Mijn medeblogsters doen dat al voor mij, hoe handig. Bedenk maar eens hoeveel tijd ik daarmee bespaar."
Standaard-antwoord.
I confess.
Kous af.
 
Maar misschien bedenk ik me nog.
Als ik toch ooit overstag ga en een boek schrijf, moet het er gegarandeerd eentje worden over seks.
Over kak heb ik hier al vrijwel alles gezegd.
En dan moet ik dat ook absoluut compleet anoniem uitbrengen of mijn oudste broer krijgt een beroerte.
 

"Een leven lang seks. Van de apejaren tot in de kist."

By Nimteos Stdemed.

 
Dat wordt wat, ik voel het.
De waarheid. Geen poespas, veel humor.
Over de prutsjaren, wilde fase en huisvrouwenseks. Over de melkboer, de automatische piloot, zwangerschapsstandjes (of moet ik zeggen standje) en stiekeme quickies op feesten.
Het enige probleem met dat concept is dat ik moet wachten met schrijven/ uitbrengen tot ik effectief dicht bij de kist ben. I am not even halfway there, people.
Nog wat geduld.
 
Intussen zijn er dus mijn blogzusters, die naarstig boeken werpen als waren het kinderen.
 
Kelly Deriemaeker, de mater familias der Vlaamse bloggers, beviel net van haar eerste boekenkind.
 
 

 
 
Je kent haar of je kent haar niet. Maar Kelly, van tales from the crib, is heel erg zichzelf. Op haar blog en in haar Blogboek, uitgegeven bij uitgeverij Vrijdag. Daar lees ik blogs voor trouwens, voor die heel eigen schrijfstijl. Lees ergens een tekstje en je weet meteen dat het Kelly was.
Haar boek is een ongelooflijke aanrader. Echt.
I am not just saying that.
Voor wie al blogt maar wat gevangen zit, voor wie flirt met het idee maar niet vertrokken raakt en voor wie gewoon eens wil weten wat het nu allemaal omvat. Dat bloggen.
Must have.
 
Lobke Gielkens, van de leuke wereld, bracht al twee boeken uit intussen. Waar haalt ze de tijd!?
Dit is haar laatste:
 
 

 
 
En Elfi De Bruyn, van Glam at heart, zette ook al twee papieren koters op de wereld. Over nailart, moet je echt eens proberen...ik ben ermee weg. I love Elfi trouwens. Fashionista, zotte doos en creatief brein.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wie nu nog verbaasd is, mist een hersencel.
Maar vandaag geef ik boeken weg!
 

 
 
Het kersverse Blogboek en het Leuke Mamaboek, snorrenrompertje incluis, could be yours soon!
Wat moet je daarvoor doen?

1. Like de facebookpagina van Verne&Jasper. Die vind je hier: www.facebook.com/vernejasper. Geen facebook? Hieronder mag ook. Allez vooruit dan.
2. Bedenk de titel van hét boek dat jij zou schrijven, mocht je tijd en goesting hebben. Be catchy! Je titel kan je posten op de facebookpagina! Wie meest likes haalt, wint!

Deelnemen kan tot zaterdagavond 00u00!
 
 
 
Je kan ook nog dingen naar het #badkamerpretpakket uiteraard! Weinig gegadigden daar precies. Waar zitten die vrouwen die jaarlijks over luizenplagen klagen. PREventieve spray, people!
Als het te laat is...niet komen klagen he!
 
 

 
 
 
 

On freebies, sponsoring and lasagna.

Soms is bloggen geweldig.

Meestal is bloggen geweldig.

Allez, bloggen is eigenlijk altijd geweldig maar het vraagt veel werk.

Op dagen als gisteren is bloggen extra geweldig!

Want, het hoeft geen geheim te zijn, bloggers krijgen freebies.

Gisteren kreeg ik 2, twee, zwei verrassingen in de brievenbus.

Bloggers hebben een platform, bloggers bereiken mensen, bloggers hebben een stem.

En iedereen die wat aan de man probeert te brengen, klein of groot, probeert gezien te worden.

Get the word out there!

Daarom kies ik met mijn blog bij sponsoring bewust voor toffe kleinere projecten.

Mensen, zelfstandigen, die hard aan hun weg knokken en hulp kunnen gebruiken bij het verwerven van hun naambekendheid.

Je ziet ze hier rechts...

www.annapops.be (another giveaway coming up soon!!)

www.deklikmobiel.be

www.monkeyandbutterfly.be

www.monsterswithattitude.be

www.fotografie-e.be (ongelooflijk tof project in de maak voor down-kindjes! Stay tuned)
Het wisselt uiteraard, binnenkort komen er weer een paar leuke nieuwe sponsors bij.

De grotere kleppers daarentegen, die even hard aan hun weg timmeren maar daarbij over iets meer budget beschikken, die benaderen bloggers al eens met freebies.

Freebies? Freebies!

Tintelen je oren al?

Volgende week geef ik een hele week lang dat soort freebies weg.

Niet omdat ik ze niet zelf kan gebruiken, integendeel!

Sommige dingen zal ik met pijn in het hart laten gaan.

Maar omdat ik jullie wil laten delen in de feestvreugde.

Want zonder jullie, lezertjeslief, is er geen blog. Is er geen platform. Is er geen stem.

En ook omdat ik zo op een leuke manier die bedrijven kan bedanken, hun product in de verf kan zetten en toch weg kan blijven van oncreatieve platte reclame.

We maken er iets leuks van. Zorg alvast dat je een instagram-account hebt of de weg kent naar mijn facebookaccount. dan kan je deelnemen. En winnen!

Join in?!

Projecteers, ondernemers, creatievelingen, eigenaars van een zot leuk artikel...MAIL ME!

Tenminste, als je jouw project wil zien deelnemen.

Als je iets wil weggeven.

Freebies...be welcome!

Lo and behold...het gezin dat niet meer toekomt met 1 kg lasagna.
De veelvraten!

 

Reported missing: schrijftijd!

De maand is bijna om en ik heb het op wat kroonfotootjes na nog niet eens over de jarige gehad!
Kleine grote Verne -monstertjemijn- is drie geworden!
Neglect, dat is het.
 
 
Het zit zo...ik ben aan een nieuwe job begonnen.
Een geweldige job, might I say, maar één die veel meer van mijn tijd en hersencapaciteit inneemt dan de vorige. Gelukkig maar, ik had net vers hersenvoer nodig.
Zodoende komt er van overdag mijmeren over een volgende blogpost niks meer in huis, en dat is nu net mijn sleutel tot tijdsefficiënt bloggen: overdag een mentale tekst ineenboksen, 's avonds typen en fotootjes bijplakken en...post! Al die mensen die vragen "hoe doe je dat toch allemaal, en vooral wanneer? Slaap jij wel eens?" kennen bij deze de sleutel!
Dus heden ten dage kruip ik noodzakelijkerwijs met leeg hoofd achter de Ipad, en dan is bloggen een tijdrovender zaakje.

Ik zit zonder overdrijven al 20 imaginaire blogposts en nog veel meer sponsoringsaffaires achter! Help.

Eens ik meer gerodeerd zal zijn, zullen er wel weer wat hersencellen vrijkomen. Ongetwijfeld. Maar voorlopig compenseer ik door overactief te twitteren en Instagrammen.

(Erg slim is dat niet, want meestal kan ik hele blogposts schrijven rond zo een foto. Maar kom, je begrijpt het wel. We behelpen ons even zo! Bedenk zelf het verhaal bij de kiekjes maar eens.)

Dus wie graag daar meevolgt...click and follow!
Dagelijks verschijnt er leuks.
 
 

 

 

 
Zodus.
 
Verneke werd drie.
Eindelijk, want hij vroeg al maanden wanneer hij een keer 'verjarig mocht zijn'.
Toen de dag kwam, hebben we dat uitgebreid gevierd.
Uiteraard.
Of correcter: toen de week kwam hebben we dat uitgebreid gevierd.
Want we zijn er een klein beetje los over gegaan.
Een treintafel, een fiets, uitbreidingen voor zijn treinset, een treinboek, een spaarpot, bellenblaasparafernalia...de pret kon niet op.
Chance dat wij niet verderkweken, denk ik daar dan maar bij. Kinderen kosten effectief een fortuin op die manier.
We vierden ook drie feestjes: ééntje op school, ééntje thuis en één echt feest met familie.
Het kind verstaat nog steeds niet dat hij nu ineens niet meer 'verjarig' is.
Naar goede traditie at Verne zelf niks van zijn verjaardagslekkers en gaf hij 's avonds toch over.
'Papa, ik heb overgeefje in mijn buik'.
Tweede jaar op rij dat hij dat presteert. En dat voor een kind dat zelden of nooit braakt.
Arme jarige!
 
 
De klikmobiel zorgde alvast voor passend fotomateriaal!
Oranje en aqua...mooie combinatie.
Moet ik onthouden!
 

Picture-party!

Waheey!

 

 

 

Koekenbak revisited.

Het is tappen uit een oud vaatje, I know.
Maar on popular demand en om de 6e buitenechtelijke anniversary van Matijs en mij te vieren nog eens de blogpost die lang, heel lang de populairste was.
Hij verscheen deels in Feeling en Femma, dat lees je hier.
 
Ik moet bekennen...vandaag zou ik een andere tekst schrijven.
Het was turbulent, dat kinderkweken.
Niet dat we ineens ruziemakers geworden zijn, dat niet. Maar er was eerlijk gezegd minder ruimte en energie voor zeemzoeterigheid.
Des te meer voor ochtendhumeur, irritatie en oververmoeidheid.
C'est la vie, up and...downish.
Maar we zijn erdoor, door die fase. We klimmen terug naar de top!
Rest assured.
 
Kom, we kijken even terug. Lees mee.
 
 

Koekenbak

Vandaag zes jaar geleden hadden Matijs en ik, na elkaar herontdekt te hebben via facebook, afgesproken om een hapje te gaan eten samen. Vroeg, want het was een donderdag en dus terug werkendag de dag erop.

Zeven jaar ervoor waren we een tijdje collega's in de vroegere Backstage waar ik 6 op 7 werkte in de keuken en Matijs op vrijdag in de zaal stond. Vriendelijke jongen vond ik het. Altijd even goed gezind maar wel een 'jongen'. Ik had een lief trouwens, dus verder dacht ik niet. We leefden andere levens.

Zeven jaar later, nu dus zes jaar geleden, stond ik met een fles in de hand voor zijn deur wachtend tot de jongen van toen zou openen. Niet eens echt zo benieuwd. Gewoon, hapje eten.

Niks was minder waar.

Schoon hemd, koket brilletje, even brede glimlach als toen maar ineens zeven jaar mannelijker. Woahh.

Leve testosteron! Mokerslag.

Ik wist het.

Dan en daar.

Dit is 'em.

Echt, ik wist het.

'Of ik wou binnenkomen of meteen doorgaan?', vroeg hij. Binnenkomen natuurlijk. Op zijn terrein wou ik wel even vertoeven bedacht ik, en ik zette me in zijn zetel.(Nauwelijks 24 u later zou ik in die zetel andere dingen doen maar dat wist ik toen nog niet en dat zijn ook uw zaken niet. Maar toch. Fijn gedacht.)

We babbelden languit, kwamen te laat aan in het restaurant waar we nog meer languit babbelden en toen dat sloot gingen we naar bij mij thuis waar we tot een kot in de nacht languit babbelden. Vlotjes.

Hij ging uiteindelijk, ik sliep een uur of twee en ging werken.

Tegen 10u begon het smsen, dat duurde de hele dag lang. Op het middaguur parkeerde ik onder een boom aan de kerk van het dorp waar ik op dat moment de apotheken bezocht en mijmerde/ smste volop.

Hij ook, daar bestond geen twijfel over!

Ik moest die avond naar de film met vriendinnen, Sex and the city. Tijdens de film smste hij "Come and eat een aardbeike with if you want". Letterlijk. Ja, ik weet dat nog perfect.

 

Met mijn rode neus (sex and the city...bleiten) trok ik er heen en een koppel rode oortjes later wisten we het eigenlijk allebei. "Jij en ik....willen we het proberen?" Ja tuurlijk! En ik annuleerde mijn andere date voor de avond erop.

Zes jaar koekenbak is het hier dus vandaag. En ik zie hem nog altijd even doodgraag.

Zes.

Verraderlijk kort is dat maar toch ook al een beetje lang. Niet? Er is veel gebeurd op zes jaar.

De wilde verliefdheid van toen, die bij ons belachelijk lang heeft geduurd, maakte plaats voor een symbiose.

We zijn het soms nog hoor, zo verliefd. Op avondjes uit, na een korte afwezigheid of na datgene dat uw zaken niet zijn. Maar we leven in het dagelijkse leven en hebben twee kindjes inmiddels, er is hier ook wel eens een lontje kort. Al maken we slechts zeer uitzonderlijk eens echt ruzie. Minder dan één keer per jaar, als ik het zo nareken. *Kuch, inmiddels klopt dat niet meer :) *

Hij heeft mij rustiger gemaakt.

Hij heeft mij dingen geleerd, grote en kleine.

Dat platte schoenen dik ok zijn bijvoorbeeld en extra ver weg van je bestemming parkeren fijn is omdat je er dat een ommetje tussen kan squeezen. Dan heb je aan die torenhoge hakken niks. Sindsdien hebben we al heel wat afgewandeld samen.

The little things, die tellen heel hard voor hem terwijl ik daar net aan voorbij ging in mijn hartstochtelijk streven naar 'Het Grote Geluk'. Ik heb het gevonden, dat geluk. In die little things, in hem, in wie we samen zijn.

Ik vind dat ik dat mag zeggen.

Ik ben gelukkig.

Ook al ben ik dat niet 24/7 en ook al weet ik niet of het wel allemaal zal blijven duren uiteraard.

Maar vandaag is nu en wij zijn goed bezig, vind ik.

Dus ik leef lekker met mijn hoofd in de wolken.

 

Anderzijds heb ik hem ook verrijkt, dat weet ik zeker. Moet ik er toch ook bij vermelden.

En ik weet ook op welke vlakken, grijns.

Maar ik kan niet spreken in zijn plaats natuurlijk. Hij is minder een schrijver of prater dan ik (hoe kan het ook anders), dus die woorden raken minder makkelijk naar buiten. Maar ik zie het en ik voel het en dat is goed.

Ik schrijf dit op voor mezelf. En voor hem.

Om het nooit te vergeten, voor als ik seniel of dement ben. Voor als we ruzie hebben of hij op mijn systeem werkt.

Waar anders dan hier schrijf je zoiets op? Elke andere plek verlies ik geheid.

Het staat hier goed.

Ik hoop dat uw herinneringen even schoon zijn. Of even intens. Of dat uw toekomst dat wordt.

Ik? Ik leef voor de liefde. Die voor de kindjes, voor familie en vrienden, de liefde voor het schrijven en de lekkere dingen des levens, de liefde voor hem.

En als ik het zo even nalees...ik leef ook van de liefde. Gulzig.

'Eentje pietzak!', zeggen ze hier in Gent. Chancard, I know.

Foto by Mieke Dalle, de klikmobiel.

 

 

Time-management

 
 
Moeder de vrouw scheef een artikel voor Femma over time-management.
Niet dat ik daarin het warm water heruitvind, dat niet.
Maar ik ben geen ploetermoeder, ik stel mezelf behaalbare doelen en beheers. Dat motiveert.
Afin soit, lees zelf maar!
 
 
Hierbij de link voluit:
http://www.femma.be/nl/onze-visie/artikel/time-management-zo-combineert-bloggende-moeder-soetmin

 
 
Time-management.
Het is een onkies woord vind ik, klinkt bijna als iets vervelends.
Maar met twee kinderen en twee full-times is ons gezin verloren zonder.

Vrije tijd en tijd om écht met de kinderen bezig te zijn, is mij zo dierbaar dat ik er graag bij stilsta.
Bij wat ik doe, hoe vaak ik het doe en hoe lang dat dan duurt.
En of dat die uren überhaupt wel waard is.
Prioriteiten stellen, een mens kan niet zonder.
Net als op het werk eigenlijk.
Een huishouden is per slot van rekening ook een beetje een bedrijf.

 
Hoe ik dat aanpak?
Ontspannen maar met daadkracht denk ik.
De klassieke tips sla ik daarbij gewoon in de wind.
Zo hou ik absoluut niet van weekminuten (je maaltijden een week vooruit plannen) terwijl dat bij vriendinnen net zo populair is. Wij weten echt niet op voorhand wie wanneer thuis zal zijn noch wanneer we waarin zin zullen hebben. Ik koop gewoon maar wat en improviseer liever op het moment zelf. Of ik hol even met een zoontje naar de supermarkt vlakbij, terwijl mijn partner alvast het andere kind omkleedt. Even één-op-één-tijd heet dat dan, het wordt pas haasten als je het haasten noemt.
Zodus: weekminuten...neen dank u. Dat gaat me te ver.
What's next? Geplande seks??
Kuch.
 
Kijk.
Ik heb de waarheid niet in pacht, ik kan je niet vertellen hoe je tijdsefficiënt je leven kan runnen, dat laat ik aan de specialisten. Onze levens zijn ook ongetwijfeld anders.
Maar voor mij helpt het om stil te staan bij de zaken, bewust ergens wel of net geen tijd in te steken.
Dat maakt mij tevreden over die keuzes...ik heb ze zelf en weloverwogen gemaakt.
Het helpt ook als je wat flexibel bent, denk ik. Mijn prioriteiten van nu trekken immers in niks op mijn prioriteiten van toen. Times change.
 
Ik verklaar me nader.
Wat efficiënt en snel kan doe ik liefst zo snel en efficiënt mogelijk. Hypergrondig hoeft voor mij niet. Niet meer, of nu toch even niet. Toen wel.
Ik droog echt niet elk potje af als ik de vaatwasmachine leeg, ik strijk geen beddengoed en de filter van de dampkap wordt zelden onder handen genomen. So what!?
Later -als ik groot ben- zal ik wel terug in een kraaknet huis wonen, van de vloer eten, enkel gesorteerde papieren bezitten, mijn kleerkast ordenen op kleur en what not.
Maar nu, deze kostbare jaren waarin de kinderen leven van de aandacht die ze krijgen, is middelmatigheid troef bij ons. Ok is goed genoeg. Voor perfectie ben ik te weinig thuis, dat moet ik onder ogen durven zien.
Nu klinkt het misschien alsof we alles op zijn beloop laten, maar dat is ook niet waar.
Ik kies gewoon bewust voor een ontspannen hoofd.
Hoe minder irritatie, hoe tijdsefficiënter ik werk. En aangezien achterlopen op schema serieus irriteert pas ik mijn schema aan in plaats van als een gek in actie te schieten en het leven voorbij te lopen.
Flexibel dus.
En vooral samen flexibel.
Wij sturen samen het schip, maken samen de plannen en voeren samen het werk uit.
Maar wel lekker volgens de stereotiepen uiteraard.
Hij ontstopt 'het putteken', ik plooi de was.
Leve traditie!
 
Concreet dan maar? Dit is wat ik doe...
-Het kwartier na thuiskomst als bezeten even poetsen en opruimen...de rest van de avond verloopt gegarandeerd een pak vrediger. Voor mij werkt dat.
-Een gedeelde online agenda. Mijn job/ zijn job, mijn sociaal leven/ het zijne, dat van het gezin, kind één en kind twee...dat moet gecoördineerd worden. En sinds ik tijdens de zwangerschappen aan acute dementie leed, zijn wij gestart met een ge-sharede agenda op Icloud. Zot handig. Dat heeft ons al veel discussies bespaard. Probeer het eens.
-Beperk dode uren zoals file en piekuren aan de kassa. Niet zo evident natuurlijk, maar ik nam de sprong en werk sinds kort dicht bij huis, bewust. Die sprong heeft mij enerzijds zowat mijn droomjob opgeleverd maar bovendien: de uren die ik sindsdien uitspaar per week...daar heb ik alle dagen deugd van. Exit dagdagelijkse E17 frustratie en stress om op tijd in de crèche te raken.
Welcome happy mama. Geen overbodige luxe.
Zo ga ik ook graag net voor sluitingsuur naar de winkel. Niet om 18u, om 19u15. Minder volk en bovendien kan je niet lanterfanten. Dat scheelt in tijd en calorieën, anders heb ik geheid brol mee waar ik 10 minuten over nadacht. Kom, geef toe.
-Sta vroeger op dan nodig. Ik sta 's ochtends nog steeds even vroeg op als toen ik in Antwerpen werkte terwijl ik vaak pas 1,5u later de deur uit moet. We delen ook de taken: elk één kind. Vroeger, toen er nog maar één kind was en ik pendelde, ramde ik alles in één uur. Nu de ochtend zoveel rustiger verloopt, is de wanorde in huis en in mijn hoofd nadien duizend keer beter. Dat komt iedereen ten goede.
Ik ben daar trouwens helemaal niet meer vermoeid van. Een lastig leven is veel vermoeiender dan een beetje minder slaap, vind ik. Maar wie ben ik.
-Beperk wasdag. Mijn kinderen gaan niet alle dagen bad. Een keer of 3 volstaat en goeie washand kan veel aan. Zo, weer 4 u per week uitgespaard! Wie vindt die regels uit, denk ik dan. Een kinderloze man?
-Blog. Dan lijkt het online tenminste alsof je het perfecte leven leidt. *knipoog*
 
 

 

Step it up, size it down.

De consequente brievenbusleger en -lezer heeft inmiddels de STEPS van mei, het moederdagnummer, onder de neus gekregen.
En toeval of niet, deze blog komt daar twee keer in voor.
Eén keer geflankeerd door Kelly en Lobke, twee must-read-blogs en één keer op de online-versie als de favoriete lectuur van de blogster van de week. Thanks Lobke!
 
De eerste vermelding is een artikeltje.
Drie moeders over het moederschap, hun eigen moeder en moederdag.
Mothers as we are (snel en to-the-point bedoel ik dan) is dat een mini-mini-artikeltje geworden.
Opgeruimd staat netjes.
Maar moeders zijn ook gewoon vrouwen die steevast neigen naar breedsprakerigheid als ze niet ingetoomd worden. Evident dus dat mijn stukje voor editing toch zeker vier keer te lang was.
 

Foto Verne&Jasper by De Klikmobiel!

 
Hierbij lekker languit de oorspronkelijke versie.
Het is maar wat je languit noemt, ik heb mij keihard ingehouden.
 
 

1: Wat voor moeder ben jij? Hoe zou je jezelf omschrijven als moeder?
Ik ben bovenal een ontspannen mama.
En dan bedoel ik niet dat ik nooit eens in overdrive ga door de jongens, uiteraard wel. Maar ik neem het niet té nauw. Er zijn regels en we zijn relatief consequent, maar niet maniakaal.
Eten ze eens niet, dan is dat zo. Is het huis wat rommelig...ruim ik straks wel op. Wat langer op...waarom niet. Het maakt de dagen losser en makkelijker.
Ik wil bovenal dat we ons amuseren samen, en dat de jongens gelukkig en zelfzeker opgroeien. Eigen beslissingen nemen en eens afstappen van de routine hoort daarbij vind ik.
 
2: Wat heb je geleerd van je eigen moeder?
Alles eigenlijk. Al zou ik dat op jongere leeftijd niet kunnnen toegeven hebben.
De moeder en vrouw die ik vandaag ben, is in alles een kopie of een tegengestelde van hoe mijn moeder met mij was. Bewust en onbewust. Zo hecht ik veel waarde aan taal, cultuur en knuffelen, helemaal zoals mijn moeder mij grootbracht. Maar ik koop bijvoorbeeld lekker wel veel merkkledij, wat ik zelf als kind absoluut niet kreeg. Net daarom waarschijnlijk.
Sinds dat inzicht heb ik respect en ontzag voor mijn en alle andere moeders..het is een immens belangrijke rol. Je 'vormt' een hele mens. Of twee in mijn geval.
 
3: Hoe vier jij moederdag? Welk cadeautje krijg je het liefst?
Warm en liefdevol.
Van Matijs: Een extra compliment en een luidop uitgesproken blijk van appreciatie, daar leef ik helemaal van op. Maar meestal krijg ik stilzwijgend bloemetjes en wat lekkers, wat net hetzelfde betekent uiteraard. Ik sleur er dan toch ook nog een compliment uit, haha. Ik verdien dat.
Van de jongens: een zelfgemaakte cadeautje, wat stiekem gedoe met papa en ik ben gegarandeerd tot tranen ontroerd. Ik ben nog maar drie jaar moeder...ik moet er nog aan wennen zeker? Dat of ik ben een emotioneel watje.

 
 
Hier rechstboven bij 'PRESS' (of via dit linkje voor de luiaards) kan je trouwens alle krantenartikels herlezen waarin we/ik/de blog aan bod kwamen.
Voluit.
 
Because size does matter.
Uiteraard!