Desinfectitis.

Vorige maand verschenen de twee snotneuzen in Zwanger, een speciale uitgave van Wij jonge ouders.
Als je dat niet kent...dat is een blad uit Nederland.
Niet zomaar, ze namen deel aan een project voor Dettol.
 

 
 
Kleine lieve vuilaards als ze zijn, waren ze de geknipte modellen voor een dergelijke campagne natuurlijk.
En dat had Dettol dus ook in de gaten.
'Die twee apen kunnen wel eens een grondige beurt gebruiken' sort of thing vermoed ik ... ik ben daar wijselijk niet tegen ingegaan.
Want handjes wassen, dat is hier ongeveer elke 5 minuten nodig. Echt.
Niet dat we het zo vaak doen, maar het zou alvast geen kwaad kunnen.
Je draait je rug en er heeft er eentje (meestal hetzelfde exemplaar, zijn naam begint met een J) in de planten gewroet, een snottebel opensmeerd of een stuk banaan teruggevonden en opengewreven. Nu overdrijf ik voor een keer eens niet!
 
Dus.
Actie.
Elke lavabo en wasbak hier in huis werden voorzien van het zacht desinfecterende goedje van Dettol en het foto-apparaat werd een weekend lang niet neergelegd.
Poseren maar!
 
Erg moeilijk was dat niet...Verne is sowieso helemaal into 'ikke zelf doen' en Jasper heeft niet liever dan dat je aan zijn lijf prutst, als hij maar aandacht krijgt.
Vooral de no-touch viel in de smaak. Daar zit een sensor in en dan komt de zeep vanzelf als je de handen eronder houdt.
Hilariteit alom.
Na 10 minuten poseren hing de lavabo vol zeep en lag de vloer vol water. Uiteraard.
Maar het leverde mooie plaatjes op.
Inmiddels hebben we Verne aangeleerd dat 1 keer zeep nemen per handje-was wel volstaat, want na het weekend intens fotoshooten was het kind ocharme over-geïndoctrineerd zeepgewijs.
 
Kijk en zie.
Alle momenten die bacteriën en vuile handen met zich mee brachten dat weekend werden vastgelegd.
 

 

 
 
Veel foto's zeg je?
Je zou het échte aantal eens moeten zien.
 
 
 

Project in samenwerking met www.berlin.be, special thanks!

 

 

Time-management

 
 
Moeder de vrouw scheef een artikel voor Femma over time-management.
Niet dat ik daarin het warm water heruitvind, dat niet.
Maar ik ben geen ploetermoeder, ik stel mezelf behaalbare doelen en beheers. Dat motiveert.
Afin soit, lees zelf maar!
 
 
Hierbij de link voluit:
http://www.femma.be/nl/onze-visie/artikel/time-management-zo-combineert-bloggende-moeder-soetmin

 
 
Time-management.
Het is een onkies woord vind ik, klinkt bijna als iets vervelends.
Maar met twee kinderen en twee full-times is ons gezin verloren zonder.

Vrije tijd en tijd om écht met de kinderen bezig te zijn, is mij zo dierbaar dat ik er graag bij stilsta.
Bij wat ik doe, hoe vaak ik het doe en hoe lang dat dan duurt.
En of dat die uren überhaupt wel waard is.
Prioriteiten stellen, een mens kan niet zonder.
Net als op het werk eigenlijk.
Een huishouden is per slot van rekening ook een beetje een bedrijf.

 
Hoe ik dat aanpak?
Ontspannen maar met daadkracht denk ik.
De klassieke tips sla ik daarbij gewoon in de wind.
Zo hou ik absoluut niet van weekminuten (je maaltijden een week vooruit plannen) terwijl dat bij vriendinnen net zo populair is. Wij weten echt niet op voorhand wie wanneer thuis zal zijn noch wanneer we waarin zin zullen hebben. Ik koop gewoon maar wat en improviseer liever op het moment zelf. Of ik hol even met een zoontje naar de supermarkt vlakbij, terwijl mijn partner alvast het andere kind omkleedt. Even één-op-één-tijd heet dat dan, het wordt pas haasten als je het haasten noemt.
Zodus: weekminuten...neen dank u. Dat gaat me te ver.
What's next? Geplande seks??
Kuch.
 
Kijk.
Ik heb de waarheid niet in pacht, ik kan je niet vertellen hoe je tijdsefficiënt je leven kan runnen, dat laat ik aan de specialisten. Onze levens zijn ook ongetwijfeld anders.
Maar voor mij helpt het om stil te staan bij de zaken, bewust ergens wel of net geen tijd in te steken.
Dat maakt mij tevreden over die keuzes...ik heb ze zelf en weloverwogen gemaakt.
Het helpt ook als je wat flexibel bent, denk ik. Mijn prioriteiten van nu trekken immers in niks op mijn prioriteiten van toen. Times change.
 
Ik verklaar me nader.
Wat efficiënt en snel kan doe ik liefst zo snel en efficiënt mogelijk. Hypergrondig hoeft voor mij niet. Niet meer, of nu toch even niet. Toen wel.
Ik droog echt niet elk potje af als ik de vaatwasmachine leeg, ik strijk geen beddengoed en de filter van de dampkap wordt zelden onder handen genomen. So what!?
Later -als ik groot ben- zal ik wel terug in een kraaknet huis wonen, van de vloer eten, enkel gesorteerde papieren bezitten, mijn kleerkast ordenen op kleur en what not.
Maar nu, deze kostbare jaren waarin de kinderen leven van de aandacht die ze krijgen, is middelmatigheid troef bij ons. Ok is goed genoeg. Voor perfectie ben ik te weinig thuis, dat moet ik onder ogen durven zien.
Nu klinkt het misschien alsof we alles op zijn beloop laten, maar dat is ook niet waar.
Ik kies gewoon bewust voor een ontspannen hoofd.
Hoe minder irritatie, hoe tijdsefficiënter ik werk. En aangezien achterlopen op schema serieus irriteert pas ik mijn schema aan in plaats van als een gek in actie te schieten en het leven voorbij te lopen.
Flexibel dus.
En vooral samen flexibel.
Wij sturen samen het schip, maken samen de plannen en voeren samen het werk uit.
Maar wel lekker volgens de stereotiepen uiteraard.
Hij ontstopt 'het putteken', ik plooi de was.
Leve traditie!
 
Concreet dan maar? Dit is wat ik doe...
-Het kwartier na thuiskomst als bezeten even poetsen en opruimen...de rest van de avond verloopt gegarandeerd een pak vrediger. Voor mij werkt dat.
-Een gedeelde online agenda. Mijn job/ zijn job, mijn sociaal leven/ het zijne, dat van het gezin, kind één en kind twee...dat moet gecoördineerd worden. En sinds ik tijdens de zwangerschappen aan acute dementie leed, zijn wij gestart met een ge-sharede agenda op Icloud. Zot handig. Dat heeft ons al veel discussies bespaard. Probeer het eens.
-Beperk dode uren zoals file en piekuren aan de kassa. Niet zo evident natuurlijk, maar ik nam de sprong en werk sinds kort dicht bij huis, bewust. Die sprong heeft mij enerzijds zowat mijn droomjob opgeleverd maar bovendien: de uren die ik sindsdien uitspaar per week...daar heb ik alle dagen deugd van. Exit dagdagelijkse E17 frustratie en stress om op tijd in de crèche te raken.
Welcome happy mama. Geen overbodige luxe.
Zo ga ik ook graag net voor sluitingsuur naar de winkel. Niet om 18u, om 19u15. Minder volk en bovendien kan je niet lanterfanten. Dat scheelt in tijd en calorieën, anders heb ik geheid brol mee waar ik 10 minuten over nadacht. Kom, geef toe.
-Sta vroeger op dan nodig. Ik sta 's ochtends nog steeds even vroeg op als toen ik in Antwerpen werkte terwijl ik vaak pas 1,5u later de deur uit moet. We delen ook de taken: elk één kind. Vroeger, toen er nog maar één kind was en ik pendelde, ramde ik alles in één uur. Nu de ochtend zoveel rustiger verloopt, is de wanorde in huis en in mijn hoofd nadien duizend keer beter. Dat komt iedereen ten goede.
Ik ben daar trouwens helemaal niet meer vermoeid van. Een lastig leven is veel vermoeiender dan een beetje minder slaap, vind ik. Maar wie ben ik.
-Beperk wasdag. Mijn kinderen gaan niet alle dagen bad. Een keer of 3 volstaat en goeie washand kan veel aan. Zo, weer 4 u per week uitgespaard! Wie vindt die regels uit, denk ik dan. Een kinderloze man?
-Blog. Dan lijkt het online tenminste alsof je het perfecte leven leidt. *knipoog*
 
 

 

Step it up, size it down.

De consequente brievenbusleger en -lezer heeft inmiddels de STEPS van mei, het moederdagnummer, onder de neus gekregen.
En toeval of niet, deze blog komt daar twee keer in voor.
Eén keer geflankeerd door Kelly en Lobke, twee must-read-blogs en één keer op de online-versie als de favoriete lectuur van de blogster van de week. Thanks Lobke!
 
De eerste vermelding is een artikeltje.
Drie moeders over het moederschap, hun eigen moeder en moederdag.
Mothers as we are (snel en to-the-point bedoel ik dan) is dat een mini-mini-artikeltje geworden.
Opgeruimd staat netjes.
Maar moeders zijn ook gewoon vrouwen die steevast neigen naar breedsprakerigheid als ze niet ingetoomd worden. Evident dus dat mijn stukje voor editing toch zeker vier keer te lang was.
 

Foto Verne&Jasper by De Klikmobiel!

 
Hierbij lekker languit de oorspronkelijke versie.
Het is maar wat je languit noemt, ik heb mij keihard ingehouden.
 
 

1: Wat voor moeder ben jij? Hoe zou je jezelf omschrijven als moeder?
Ik ben bovenal een ontspannen mama.
En dan bedoel ik niet dat ik nooit eens in overdrive ga door de jongens, uiteraard wel. Maar ik neem het niet té nauw. Er zijn regels en we zijn relatief consequent, maar niet maniakaal.
Eten ze eens niet, dan is dat zo. Is het huis wat rommelig...ruim ik straks wel op. Wat langer op...waarom niet. Het maakt de dagen losser en makkelijker.
Ik wil bovenal dat we ons amuseren samen, en dat de jongens gelukkig en zelfzeker opgroeien. Eigen beslissingen nemen en eens afstappen van de routine hoort daarbij vind ik.
 
2: Wat heb je geleerd van je eigen moeder?
Alles eigenlijk. Al zou ik dat op jongere leeftijd niet kunnnen toegeven hebben.
De moeder en vrouw die ik vandaag ben, is in alles een kopie of een tegengestelde van hoe mijn moeder met mij was. Bewust en onbewust. Zo hecht ik veel waarde aan taal, cultuur en knuffelen, helemaal zoals mijn moeder mij grootbracht. Maar ik koop bijvoorbeeld lekker wel veel merkkledij, wat ik zelf als kind absoluut niet kreeg. Net daarom waarschijnlijk.
Sinds dat inzicht heb ik respect en ontzag voor mijn en alle andere moeders..het is een immens belangrijke rol. Je 'vormt' een hele mens. Of twee in mijn geval.
 
3: Hoe vier jij moederdag? Welk cadeautje krijg je het liefst?
Warm en liefdevol.
Van Matijs: Een extra compliment en een luidop uitgesproken blijk van appreciatie, daar leef ik helemaal van op. Maar meestal krijg ik stilzwijgend bloemetjes en wat lekkers, wat net hetzelfde betekent uiteraard. Ik sleur er dan toch ook nog een compliment uit, haha. Ik verdien dat.
Van de jongens: een zelfgemaakte cadeautje, wat stiekem gedoe met papa en ik ben gegarandeerd tot tranen ontroerd. Ik ben nog maar drie jaar moeder...ik moet er nog aan wennen zeker? Dat of ik ben een emotioneel watje.

 
 
Hier rechstboven bij 'PRESS' (of via dit linkje voor de luiaards) kan je trouwens alle krantenartikels herlezen waarin we/ik/de blog aan bod kwamen.
Voluit.
 
Because size does matter.
Uiteraard!
 
 

 

Shoot me!

 

Het voordeel van af en toe eens gevraagd worden om in een tijdschrift te verschijnen, is dat daar altijd een fotoshoot aan vasthangt. 

Mooie familieplaatjes for free dus!

Het nadeel daaraan is dan wel weer dat je het hele gezin gelijktijdig mooi uitgedost moet krijgen en een tijdje zo moet houden.

Ik weet niet hoe dat bij een ander gaat, maar dat is een vermoeiend affaire. Eén onbewaakte seconde en ik heb een snottebel op mijn schouder, Matijs een schoenafdruk op zijn heup, Verne heeft een buiklig in het zand gedaan of Jasper sabbelt op een verdwaald stukje boterham met choco (met alle bruine gevolgen vandien).

 

Vrouwelijk als ik ben, heb ik gemultitasked/ verstandig gepland/ het nuttige aan het aangename gekoppeld. Want als ik een opportuniteit ruik die ons leven wel eens een stuk makkelijker zou kunnen maken, laat ik die niet zomaar voorbij gaan.

Twee keer deftig moeten zijn in één weekend? Zucht, neen danku.

Zo kwam het dat wij een half uurtje voor een familiefeest in het Groot Begijnhof in Gent (toevallig een prachtige fotolocatie) er snel even wat foto's uitgesqueezed hebben.

Met een verrassend zoning en spontaan resultaat.

Niet al te geposeerd en ontspannen kindjes.

'We gaan straks naar een feestje' always lifts the mood!

Kijk zelf maar!



(In de eerste foto Matijs zijn Freddy-Horion-bril even negeren graag.

Dat is het grote nadeel van verkleurende glazen...je kan in geen enkel seizoen buiten foto's nemen zonder er als doorwinterd seriemoordenaar uit te zien.)

 

Foto's: Stefaan Beel

 

 

 

 

 

Let's talk about sex, baby!

Femma, ken je dat?

Dat is het tijdschrift van de gelijknamige vereniging voor vrouwen.
Hier lees je meer over Femma.

 

Februari staat voor de deur en is dat niet de maand van de liefde?

Daarom staat het blad deze maand helemaal in het teken van seks.

Seks bij alle generaties en in alle stadia van het leven.

 

Toevallig weet ik daar wel één en ander over te zeggen. Over het kweek-een-kind-of-twee-en-zie-wat-dat-met-uw-seksleven-doet-stadium althans.

 

Wij voldoen alvast niet aan de statistieken.

Twee keer per week??

Vroeger ja.

 

Ach, statistieken.

Wij tellen de dagen tussenin niet.

Wij meten de breedte van onze grijns achteraf en het gloeien van de oortjes.

 

En wees gerust, ik leef hier niet op droog zaad.

(Weggevertje, die woordspeling kon ik niet laten liggen.)

 

 

 

 

 

 

Tekst: Lobke Gielkens

Foto's: Stefaan Beel

 

Dubbelklik voor groter beeld of ga hier online lezen, pagina 26/27/28.

 

 

 

We' ve got that loving feeling

Koekenbak.

Gewoon het verhaal van hoe Matijs en ik elkaar hebben leren kennen, in feite. Niet meer niet minder.

Just another blogpostje.

Uitgetypt om het geheugen een handje te helpen.

Het heeft tongen losgemaakt.

Ik heb echt gek veel reactie op gekregen op dat stukje tekst.

 

Toen even later het boek 'de magie van de klik' verscheen en Feeling besloot om daar een stuk aan te wijden werd ik gecontacteerd. Door Annelies Vanbelle, een schrijfster wiens boeken ik verslonden heb tijdens de zwangerschap van Jasper en je dus echt warm aanbeveel. Ze schijft ook wel eens stukjes voor Feeling, zo bleek.

Dat koekenbak in de smaak viel.

Geen toeters en bellen. Doodgewoon een jongen, een meisje en hun coup de foudre.

Of we wilden meedoen?

 

Ha!

Na een nanosecond nadenkwerk heb ik toegezegd natuurlijk. Eerlijk is eerlijk...pas later heb ik Matijs gevraagd of hij het ook zag zitten. Maar die zei volmondig ja, so it was never an issue.

 

Zo komt het dat wij twee op een zonnige maandagochtend tijdens onze vakantie "vuile fotoshoot" hielden, waarbij tieten knijpen/ oorlel bijten/ en kruis grijpen werden gestimuleerd.

Door de lens van Liesbet Peremans gezien werd die dolle boel dit:

 

 

 

Fotos by Liesbet Peremans

 

 

Erg serene nette plaatjes dus.

Ze had een vuilere selectie kunnen maken, dat heeft ze ons mooi bespaard.

 

De geïnteresseerden...koop de Feeling van September, die ligt nu net in de rekken. Blader gezellig door naar pagina 134 en lees!

Ik heb dat zelf ook gedaan uiteraard.

Zo heb ik ontdekt dat Matijs nu wereldkundig heeft gemaakt dat wij al op onze eerste avond van tetteken-rus-en-de-rest gespeeld hebben, terwijl ik dat nog wel zo discreet in mijn blogpost had verzwegen. Moeders, vaders, tantes en consoorten indachtig.

Overbodig dus!