Moederdagontboezemingen.

Vanavond 18u15.

Jas en sjaal nog aan, ik was letterlijk één seconde thuis.

 

 

 

'Mama, ik heb een groot geheim!'

'Maar je mag het nog niet weten, dus doe maar je oogjes en je oortjes dicht. Papa, jij ook!'

'Iedereen: niet kijken en niet luisteren he!'

'Je mag het niet weten.'

'En ook niet horen.'

'En ook zeker niet onthouden!'

'Ok?'

 

 

 

Matijs en ik staan inmiddels stilzwijgend naast elkaar, met op specifieke vraag bedekte én gesloten ogen. Better to be safe than sorry, I guess.

Plus: in de mate van het mogelijke ook nog eens afgesloten oren.

We hebben elk maar twee handen, you know. Leve de duimen.

 

 

 

 

'Mijn geheim is dat van de blauwe fotokader!

'Maar sssttt! Je hebt het niet gehoord he!'

 

 

 

Breedste grijns ever.

Zowel bij moeder als zoon.

Openheid troef.

Hart op de tong.

Of gewoon nog niet gewiekst genoeg om te liegen.

 

 

Kindjes, I love them!

Ik amuseer mij rot met die aapjes.

Ze overtreffen, echt waar, elke verwachting.

En het is nu niet dat die boog bij mij niet gespannen stond.

Kuch.

 

Ga. Kweek. Doe!

Ze zijn het waard, twijfelaar.

 

 

 

 

 

Rent-a-kid and on the road.

 

Wij zijn niet gek genoeg om van een week paasvakantie een week buitenland te maken.

Het idee van al dat in- en uitlaadwerk alleen al, vermoeit ons dermate dat we zelfs aan fantaseren niet toekomen.

Later misschien. Als buggy's, flesjes en pampers tot de voltooid verleden tijd behoren.

Of als er meer tijd is.

Voorlopig is bescheidenheid troef.

 

We kozen één nachtje Boulogne-sur-mer.

Nausicaa meerbepaald, hoe kan het ook anders met zo'n vissenzoon.

Nauwelijks sleurwerk én er kan een vriendje mee!

Niet half het werk trouwens...vrolijke kinderen zijn zoveel handelbaarder dan donderwolken.

De opwinding was navenant.

Lawaai dat dat maakt, zo'n drie vrolijke varkens!

Heerlijk.

Stiekem luistervinken naar hun jongensgesprekken, zoals onderhandelingen over wie de potvis mag vasthouden of wie de laatste gele snoep krijgt. Jasper vrolijk meebrabbelend, ongestoord vijfde wiel aan de wagen.

Afspraken over wie van de 'grote jongens' eerst de trap op kan en in welk bed ze zullen slapen, beurtrollen besprekend in het voordeel van de onderhandelaar.

Verne domineerde daarbij elk gesprek.

Hij zal het van geen vreemde hebben zeker?

Ouwch.

 

Ze deden dat prima, de vrienden.

De ouders ook.

Alles kon en alles mocht, geen enkele onrealistische eis werd gesteld.

Grenzen zijn er trouwens om overschreden te worden.

We gaan naar het buitenland voor iets, is het niet?

Live a little.

 

Staan voorlopig al op ons palmares:

 

1. Limonade in de papfles. Never thought we 'ld see the day!
2. De twee uur durende rit werd er één van iets meer dan drie uur uiteraard. Een reis is geen reis zonder tankstation-stop met bijhorende brol en recht op je doel afrijden is ook maar saai. Minstens één keer fout rijden en één wegomlegging zijn wel gepast. Check!
3. Nanoseconden doodsangst uitstaan. Dat leg ik in een volgende blogpost uit, maar het was stevig. Er kwam een blote kont aan te pas, mocht je al nieuwsgierig zijn. So stay tuned!