My First Lelijkaard

Je begint eraan met mooie principes:

• Plop, bumba, hopla, studio 100 en consoorten...wij zijn daar niet voor. Niet in ons huis.
• Plastieken lawaaimakers? Neen, blokken en mooi houten speelgoed!
• Alle dagen vers eten natuurlijk. Olvarit? Don't insult me!

*Proest*
Ik weet niet wanneer we Verne precies voor het eerst met zijn wippertje voor tv geparkeerd hebben, maar erg oud was hij niet. En maar kraaien en content zijn!
Eens je ziet hoe wild ze worden van Uki, Hopla en Bumba ben je gewoon mee geëntertaind. Hij kijkt dansend, zwaaiend en lachend naar die dingen 'Oplaaaa' gillend en wij kijken intussen lachend naar Verne. Iedereen gelukkig! Bovendien zijn die principes niet erg consequent, heb ik pas later bedacht. Ik kijk ook wel eens Astrid Bryan of andere brol.

Lang leve Olvarit ook. Zo handig. En populair bij Verne!
Zet een kindje op de verpakking en onze aap vreet het op.

In de categorie 'plastieken lawaaimakers' zijn onze principes pas deze week gesneuveld.
Het kind is nog steeds compleet bezeten van schermen, knopjes, lichtjes en irritante geluiden. Hij eigent zich terstond de laptop, Ipad, telefoon of het tv-bakske toe van zodra je het ding uithaalt. Altijd dat ge-onderhandel...dus heeft mijnheer zijn eigen spellement gekregen.
Immens jolijt!
Lelijk! Ongelooflijk. Maar zo praktisch.

Het wordt onze bondgenoot in desperate times, als we hem kalm willen houden dus. Bij de dokter, op visite, op restaurant.
En tussendoor een beetje thuis ook natuurlijk, als we zelf knopjes willen tokkelen.

Oh no no no

Behold, the guilty beast! (Of is dat Verne?)

"Oef net niet" dachten we en er kwam een streepje bij op ons denkbeeldig lijstje van parental mistakes. Een serieus vet streepje deze keer.


Een muziekje tijdens het slapengaan? Ja!
Met deze mooie muziekdoos van bij Monsters with an attitude? Nog liever.
De robot bij wijze van sierkussen aan het voeteneind van het bedje bij je kindje leggen? Nooo!!

Het klein grut heeft immers ontdekt dat hij zelf dingen over zijn hoofd kan trekken. Mijn handtas, zijn portemonee aka rozijnenpotje, een trui lukt ook soms...
Na zijn dutje vanmiddag trof Matijs Verne dan ook, niet geheel onvoorspelbaar, aan met de muziekdoos rond zijn hals.
Het mag dan een heel mooi en zacht oranje satijnen lintje zijn...het zat strak. Beslist niet onschuldig. Hij moet serieus gewurmd hebben om dat over zijn koppetje te krijgen. Stel je voor dat hij er terug mee in slaap was gevallen, wroeter als hij is...brr.

Er zit dus inmiddels een stevig knoopje in het lintje en de muziekdoos gaat niet meer als kussentje mee in bed.

*Slik*

Nog iemand al eens een keer zijn kroost bijna vermoord? Or is it just us?