Step it up, size it down.

De consequente brievenbusleger en -lezer heeft inmiddels de STEPS van mei, het moederdagnummer, onder de neus gekregen.
En toeval of niet, deze blog komt daar twee keer in voor.
Eén keer geflankeerd door Kelly en Lobke, twee must-read-blogs en één keer op de online-versie als de favoriete lectuur van de blogster van de week. Thanks Lobke!
 
De eerste vermelding is een artikeltje.
Drie moeders over het moederschap, hun eigen moeder en moederdag.
Mothers as we are (snel en to-the-point bedoel ik dan) is dat een mini-mini-artikeltje geworden.
Opgeruimd staat netjes.
Maar moeders zijn ook gewoon vrouwen die steevast neigen naar breedsprakerigheid als ze niet ingetoomd worden. Evident dus dat mijn stukje voor editing toch zeker vier keer te lang was.
 

Foto Verne&Jasper by De Klikmobiel!

 
Hierbij lekker languit de oorspronkelijke versie.
Het is maar wat je languit noemt, ik heb mij keihard ingehouden.
 
 

1: Wat voor moeder ben jij? Hoe zou je jezelf omschrijven als moeder?
Ik ben bovenal een ontspannen mama.
En dan bedoel ik niet dat ik nooit eens in overdrive ga door de jongens, uiteraard wel. Maar ik neem het niet té nauw. Er zijn regels en we zijn relatief consequent, maar niet maniakaal.
Eten ze eens niet, dan is dat zo. Is het huis wat rommelig...ruim ik straks wel op. Wat langer op...waarom niet. Het maakt de dagen losser en makkelijker.
Ik wil bovenal dat we ons amuseren samen, en dat de jongens gelukkig en zelfzeker opgroeien. Eigen beslissingen nemen en eens afstappen van de routine hoort daarbij vind ik.
 
2: Wat heb je geleerd van je eigen moeder?
Alles eigenlijk. Al zou ik dat op jongere leeftijd niet kunnnen toegeven hebben.
De moeder en vrouw die ik vandaag ben, is in alles een kopie of een tegengestelde van hoe mijn moeder met mij was. Bewust en onbewust. Zo hecht ik veel waarde aan taal, cultuur en knuffelen, helemaal zoals mijn moeder mij grootbracht. Maar ik koop bijvoorbeeld lekker wel veel merkkledij, wat ik zelf als kind absoluut niet kreeg. Net daarom waarschijnlijk.
Sinds dat inzicht heb ik respect en ontzag voor mijn en alle andere moeders..het is een immens belangrijke rol. Je 'vormt' een hele mens. Of twee in mijn geval.
 
3: Hoe vier jij moederdag? Welk cadeautje krijg je het liefst?
Warm en liefdevol.
Van Matijs: Een extra compliment en een luidop uitgesproken blijk van appreciatie, daar leef ik helemaal van op. Maar meestal krijg ik stilzwijgend bloemetjes en wat lekkers, wat net hetzelfde betekent uiteraard. Ik sleur er dan toch ook nog een compliment uit, haha. Ik verdien dat.
Van de jongens: een zelfgemaakte cadeautje, wat stiekem gedoe met papa en ik ben gegarandeerd tot tranen ontroerd. Ik ben nog maar drie jaar moeder...ik moet er nog aan wennen zeker? Dat of ik ben een emotioneel watje.

 
 
Hier rechstboven bij 'PRESS' (of via dit linkje voor de luiaards) kan je trouwens alle krantenartikels herlezen waarin we/ik/de blog aan bod kwamen.
Voluit.
 
Because size does matter.
Uiteraard!
 
 

 

Doomsdaydreaming

 

Doen jullie dat ook?

Geef toe, jullie doen dat ook..

Kom op, beken.

 

Wat dan?

Wel.

Dus.

Rampscenario's bedenken.

 

Het is te zeggen, ik bedenk ze niet echt zelf, mijn hoofd doet dat.

Instinctief.

Het is niet zo dat ik gezellig ga zitten om wat te mijmeren over alle onheil dat mij mogelijks nog kan overkomen.

Dat zou grenzen aan hysterie, dramaqueenitis en zelfmedelijden.

Het is niet 'ik'.

Het is mijn hoofd waardoor er ineens, in een fractie van een seconde, een beeld flitst. Of een droom 's nachts waar mijn bewustzijn geen enkele schuld aan treft.

Ze leven een eigen leven, die rampscenario's.

 

 

Ik ben al sinds de wieg van het zorgeloze type. Carpe diem, en wat tegenzit onderweg lossen we ook wel weer op...geen klassieke doemdenker dus.

Maar dan, tijdens de zwangerschap van Verne, staken er plots ferme hormonale dromen de kop op.

Echte nachtmerries, vanalles ging er mis met mijn kind.

Dus bij het ontwaken dook ik meteen de literatuur in en zocht op hoe ik die ene situatie van vannacht kon voorkomen of vroegtijdig herkennen.

Logisch, dacht ik daarbij. En ook handig...de natuur bereidt mij voor op wat komt.

Ingenieus systeem.

Tikkeltje intensief misschien maar ingenieus.

Dus had ik volop dromen over de baby-op-komst die van de commode viel en hersenschade opliep, de baby die stikte, de baby die een hersenvliesontsteking kreeg, de baby die kanker kreeg, de baby die onzichtbare epilepsieaanvalletjes deed, Matijs die schielijk overleed en ik die desondanks alles kordaat doorpeerde met de baby.

En de boer, hij ploegde voort sort-of-thing, maar dan met een moeder.

 

Toen die baby genaamd Verne uiteindelijk geboren werd en ik de zorgeloze moeder die ik in mezelf gezien had bleek, bleven de dromen toch komen. Tiens. Ondanks de hormonen die hun evenwicht hervonden.

Meer nog, er kwamen ook flitsen bij.

Plots, midden in een zorgeloos moment...'flashhhh': Verne tussen de wielen van een auto, 'flashhhh' : Verne valt van een balkon, Verne wordt gekidnapt in de supermarkt, Verne en zijn buggy rollen ongecontroleerd de Sint-Michielshelling af en storten uiteraard te pletter. Flits, flits, flits.

Drama's jong. Drama's.

De imaginaire begrafenissen die ik sindsdien al heb bijgewoond...niet meer te tellen.

Er zijn hier al wat doden gevallen...

 

En toen kwam de zwangerschap van Jasper.

Weer van dat natuurlijk, of erger nog.

Twee-stress!

Bijvoorbeeld: jonge moeder stapt op de bus met haar 19 maand oude koter en haar boreling. Eens de baby en draagmand in de bus staan wil moeder kleine Verne oppikken maar de deuren sluiten en de bus rijdt weg. Daar staat hij dan...klein kindjemijn moederziel alleen op de stoeprand, hartverscheurend huilend. Terwijl ik met dat nieuwe kind op die verrekte bus zit en de bocht uitrijd!

Je moet weten, de laatste keer dat ik een bus nam moet in 2004 geweest zijn. Dus die droom dient écht tot niets.

Dat soort affaires...daar met je even van bekomen na het ontwaken, ik zeg het je.

Nog zo eentjen: moeder voedt boreling borstgewijs en gaat daar zo in op dat ze vergeet kind 1 te voeden. Ettelijke weken en een uitgemergeld kind later valt de frank: ik ben dat ander kind vergeten eten geven zeg. Shame on me! En iedereen maar schande spreken.

Haha. Tja. De geest, zij is creatief.

 

 

Nu de twee jongens min of meer zelfstandig kunnen eten en ik toch al bijna 3 jaar en 1,5 jaar heb bewezen dat ik erin slaag ze in leven te houden, zijn de dromen fel geminderd.

Maar de flitsen blijven. Ik zal niet met mijn kind op een balkon gaan staan, ik ben hypervoorzichtig met warme kookpotten en fornuizen, ik laat ze geen second alleen bij een vijver of een zwembadje en ik check altijd de oprit voor ik achteruit rijd. You never know.

 

 

Bij tijden was het lastig, die dromen en flitsen.

Een intense droom is bijna net als iets écht meemaken, zo voelt het eventjes na het wakker worden.

Maar het systeem heeft van mij een waakzame hands-on mom gemaakt.

Ik reageer kordaat en adequaat in noodsituaties want ik ben voorbereid.

Ah ja. Ik heb alles al eens meegemaakt!

Of meer dan eens.

Zoals het Heimlich-manoevre bijvoorbeeld. Dat zocht ik op na een droom en het kwam hier -no kidding- al echt van pas, dat las je al.

 

 

 

So please..beken.

Zeg dat elk deftig moederhoofd scenario's schrijft, rampscenario's.

Ik ben nogal graag een normaal mens, you see.

 

 

Een plaatje vinden dat bij dit verhaal past, dat is onmogelijk.

Dan maar plaatjes van de jongens blakend van gezondheid.

Bellenblazend en ontsnappingspoging ondernemend.