woensdag 11 juni 2014
Confessions of a lazy mother.
Het beeld zegt genoeg denk ik. Moet ik daar iets aan toevoegen?
Volgend jaar herbegin ik, beloofd.
Ik moet wel, het kind zijn hoofd vraagt meer papier.
maandag 9 juni 2014
Vaderdagver(v/w)roeging.
We hebben het niet gehaald, vaderdag.
De opwinding om de cadeautjes die al een hele week in de maak waren, was té groot.
Dus hebben we zaterdag ge-vaderdag-d.
Kwestie van de spanning wat van het kind af te laten. En van het huishouden, for that matter.
Volgens mij is zo Sint-Maarten ontstaan...
In het hoofd van luie moeders die het Sinterklaasgezaag kotsbeu waren.
Ha!
Na het afgeven kraaide er geen haan meer naar de chocolaatjes en nootjes.
Maar de kunstwerken staan uiteraard te pronken op de buffetkast.
Logisch.
Wij zijn een deftig gezin.
En daarmee is meteen het startschot gegeven voor het schuldgevoel en de twijfels.
Want wanneer mag je als moeder onbeschaamd dergelijke affaires weggooien?
Ik voel mij daar steevast een beetje rot bij, maar ik doe het toch.
What else?
Een extra garagebox huren?
Uiteraard hou ik van elke leeftijd wel een paar stukken bij, geen gemakkelijk selectieproces vind ik. Nieuwjaarsbrieven bijvoorbeeld, lijkt me leuk voor later.
De eerste échte kopvoeter zal ik ook houden, maar dingen in 3D maken quasi geen kans om door de selectie te raken.
Bloempjes op rietjes, tekeningen met watjes bekleefd en maaksels die een jaar aan de muur hebben gehangen...die belanden vroeg of laat in de vuilnisbak.
Ik zwaai nog even, of stuur een extra bewonderende blik. Maar dan...hop, weg.
Het bijhorend geknaag negeer ik dan maar.
Zal wel honger zijn!
De opwinding om de cadeautjes die al een hele week in de maak waren, was té groot.
Op donderdag begon het al:'Mama, waar is de cadeautje voor de papa's?''Dat is nog op school jongen.'Maal 15 keer, minstens.Vrijdag dan.'Mama, mag ik nu cadeautje krijgen? Ik wil de nootjes. Ik wil het flesje. Ik wil de chocolaatjes. Mama!''Neen, Verne. Dat is voor papa. Nog twee keer slapen.'Herlees bovenstaande zin best een keer of 30 om in de sfeer te raken.Zaterdag uiteindelijk:Bleitconcert.'I-hik wi-hil ca-hadeautjeuhh.'Dat hebben we wijselijk geen 30 keer afgewacht.'Het is weekend voor iedereen jongens, we doen nú die cadeaus open! Matijs, ga even zitten wil je?'
Dus hebben we zaterdag ge-vaderdag-d.
Kwestie van de spanning wat van het kind af te laten. En van het huishouden, for that matter.
Volgens mij is zo Sint-Maarten ontstaan...
In het hoofd van luie moeders die het Sinterklaasgezaag kotsbeu waren.
Ha!
| Vernes rode Duveltje. |
| Jappeke-pollekes. |
| Wij vieren in stijl. Thanks Bibi! |
| (Groot)vaderdag |
| Vader schenkt zichzelf cadeautjes. Bijenhuisje en vlinderhuisje. |
Na het afgeven kraaide er geen haan meer naar de chocolaatjes en nootjes.
Maar de kunstwerken staan uiteraard te pronken op de buffetkast.
Logisch.
Wij zijn een deftig gezin.
En daarmee is meteen het startschot gegeven voor het schuldgevoel en de twijfels.
Want wanneer mag je als moeder onbeschaamd dergelijke affaires weggooien?
Ik voel mij daar steevast een beetje rot bij, maar ik doe het toch.
What else?
Een extra garagebox huren?
Uiteraard hou ik van elke leeftijd wel een paar stukken bij, geen gemakkelijk selectieproces vind ik. Nieuwjaarsbrieven bijvoorbeeld, lijkt me leuk voor later.
De eerste échte kopvoeter zal ik ook houden, maar dingen in 3D maken quasi geen kans om door de selectie te raken.
Bloempjes op rietjes, tekeningen met watjes bekleefd en maaksels die een jaar aan de muur hebben gehangen...die belanden vroeg of laat in de vuilnisbak.
Ik zwaai nog even, of stuur een extra bewonderende blik. Maar dan...hop, weg.
Het bijhorend geknaag negeer ik dan maar.
Zal wel honger zijn!
Ook vaderdag- en andere freebies winnen?
Omega pharma baby geeft regelmatig leuks weg.
Abonneren op:
Posts (Atom)










