On freebies, sponsoring and lasagna.

Soms is bloggen geweldig.

Meestal is bloggen geweldig.

Allez, bloggen is eigenlijk altijd geweldig maar het vraagt veel werk.

Op dagen als gisteren is bloggen extra geweldig!

Want, het hoeft geen geheim te zijn, bloggers krijgen freebies.

Gisteren kreeg ik 2, twee, zwei verrassingen in de brievenbus.

Bloggers hebben een platform, bloggers bereiken mensen, bloggers hebben een stem.

En iedereen die wat aan de man probeert te brengen, klein of groot, probeert gezien te worden.

Get the word out there!

Daarom kies ik met mijn blog bij sponsoring bewust voor toffe kleinere projecten.

Mensen, zelfstandigen, die hard aan hun weg knokken en hulp kunnen gebruiken bij het verwerven van hun naambekendheid.

Je ziet ze hier rechts...

www.annapops.be (another giveaway coming up soon!!)

www.deklikmobiel.be

www.monkeyandbutterfly.be

www.monsterswithattitude.be

www.fotografie-e.be (ongelooflijk tof project in de maak voor down-kindjes! Stay tuned)
Het wisselt uiteraard, binnenkort komen er weer een paar leuke nieuwe sponsors bij.

De grotere kleppers daarentegen, die even hard aan hun weg timmeren maar daarbij over iets meer budget beschikken, die benaderen bloggers al eens met freebies.

Freebies? Freebies!

Tintelen je oren al?

Volgende week geef ik een hele week lang dat soort freebies weg.

Niet omdat ik ze niet zelf kan gebruiken, integendeel!

Sommige dingen zal ik met pijn in het hart laten gaan.

Maar omdat ik jullie wil laten delen in de feestvreugde.

Want zonder jullie, lezertjeslief, is er geen blog. Is er geen platform. Is er geen stem.

En ook omdat ik zo op een leuke manier die bedrijven kan bedanken, hun product in de verf kan zetten en toch weg kan blijven van oncreatieve platte reclame.

We maken er iets leuks van. Zorg alvast dat je een instagram-account hebt of de weg kent naar mijn facebookaccount. dan kan je deelnemen. En winnen!

Join in?!

Projecteers, ondernemers, creatievelingen, eigenaars van een zot leuk artikel...MAIL ME!

Tenminste, als je jouw project wil zien deelnemen.

Als je iets wil weggeven.

Freebies...be welcome!

Lo and behold...het gezin dat niet meer toekomt met 1 kg lasagna.
De veelvraten!

 

Back to life, back to reality.

Inwendig al een deuntje aan het zingen?
Geen dank.
Geweldig clipje ook. Wat een scene.
 
 
Back to blogpost.
Ik ben eigenlijk nog wel een georganiseerd mens.
Wat mijn prioriteiten betreft althans, voor de rest is het faire et laisser faire.
Vooruit met de geit en niet te veel kommaneuken.
Maar mijn prioriteiten zitten goed.
 

Haren in de plooi leggen: fail!

 
Neem nu 1 september bijvoorbeeld.
Dan bedenk ik van tevoren welke foto ik wil, wat ik over 18 jaar met die fotoreeks ga doen en vooral: welke kleren het mormel in kwestie moet dragen op die fotootjes.
Prioriteit: outfit. Logisch toch.
Een brooddoos samenstellen en een rugzakje klaarmaken doe ik wel rap rap last-minute.
Dus toen Verne vanochtend in zijn gestreken stapeltje matchy kleren werd gehesen, was de moeder in mij zeer zelfvoldaan. Zelfs de sokken en onderbroek matchen.
'Hij ziet er goed uit, de aap', denk ik dan.
Dat hij tranen met tuiten huilt omdat ik zijn haren in de plooi leg, deert me minder.
 

Friends reunited.

 
Beeldt u dus de consternatie in toen vanochtend de rode schoenen, bijpassend bij de gekozen garderobe, vermist bleken.
Niet op hun plaats.
Darn! In de auto van Matijs na onze uitstap gisteren.
Waarom zeul ik toch ook twee paar schoenen mee voor die mormels, waarom?
Ik was even verleid om het hele aankleed-proces te herbeginnen, passend bij de groene schoenen die wel op hun plek stonden.
Maar het ontbrak mij aan tijd en goesting.
Weer een bleitconcert!? Dacht ik niet.
Rood-blauwe outfit met groene sneakers dan maar.
Het verhaal kan zo de annalen in.
 

Ze kenden 'de stip' nog!

 
Toen plots...
De autosleutels. Waar zijn de autosleutels?
Die ben ik, in my defense, werkelijk nooit kwijt. Binnenkomen equals haakje hangen, steevast.
Mooi conform de norm.
Ik kan het.
Behalve gisteren dan, toen ik voor de uitstap de halve inhoud van mijn handtas in Matijs zijn wagen kieperde om dat gewicht niet te moeten meetorsen.
Scheisse!
Het inwendig plaatje was compleet: kofferbak Matijs...rode schoenen links, sleutelbos rechts.
 
Gelukkig wonen wij vlak bij school, dus Verne kon te voet worden afgezet.
 

Heen.

 
Hoewel augustus, regende het eens niet vanochtend.

Wat een meevaller voor mijn ge-steampodderde haren.
Maar hoe geraak je in godsnaam met twee laptops, hakken en strijkmand naar het werk zonder wagen?
Niet, ook niet als je op een scheet van het werk woont.
Een wandeling van 7 km zag ik toch echt niet zitten.
 
Long story short: leve Sergio's.
Met een Sergio kan je echt overal heen.
Handig.
Werft u aan? Kies een Sergio.
Het zou een slogan moeten zijn.
 

De terugweg. Tetteren aan 100km/u.

Mijn straf: schoenen kapot.

 
Hoe het Verne verging vandaag?
Goed jong.
Doodcontent.
Zand tot in zijn oren, overal ingedroogd snot, remspoor tot op zijn knieën.
Ik overdrijf niet eens.
Maar doodcontent.
 
Juf Emmy! Timo!
Juf Kristien, Yara, Lumi, Wout, Thomás, Mathieuke, Guustje Sap.
Ze zijn allemaal uitgebreid besproken op de wandeling terug naar huis.
Vooral de eerste twee.
 
Het is beslist.
Morgen gaan we terug!
Met de wagen weliswaar...